11.4.14

Quatro Parve Poemas

Horologio


Le plus feroce del animales domestic
es le horologio de pariete:
io cognosce uno que ja ha devorate
tres generationes de mi familia.


Tic-Tac

Celle tic-tac del horologios
es le machina a suer del Tempore
fabricante drappos mortuari.


Inveterar

Ante, tote le vias iva.
Ora tote le vias veni
Le domo es confortante, le libros poc.
E io mesme prepara le the al phantasmas.



Hirundine

Hirundine illac foras es dicente:
— "Io guastava le die pro nil, pro nil!"

Hirundine, hirundine, mi canto es plus triste!
Io guastava le vita pro nil, pro nil…


Mário Quintana, poeta brasilian, (1906-1994).

6.4.14

Il non ha vacantia


Le pretio del faba
non se adjusta al poema. Le pretio 
del ris
non se adjusta al poema.
Il non se adjusta al poema le gas
le electricitate le telephono
le sonegation
del lacte
del carne
del sucro
del pan

Le functionario public
non se adjusta al poema
con su salario misere
su vita claudite
in archivos.
Como il non se adjusta al poema
le obrero
qui smerilia su die de aciero
e carbon
in le officinas obscur

- proque le poema, seniores,
es claudite:
“il non ha vacantia”

Il sol se adjusta al poema
le homine sin stomacho
le femina ex nubes facite
le fructo sin pretio
Le poema, seniores,
non pute
ni redole

Ferreira Gullar, poeta brasilian, (1930-). 

Annetta e su petras

Non te lassa destruer…
Recolligente nove petras
e construente nove poemas.

Recrea tu vita, sempre, sempre.
Remove petras e planta rosas e cocina dulces. Recomencia.

Face per tu vita meschin
un poema.
E tu vivera in le corde del juvenes
e in le memoria del generationes que va venir.


Iste fonte es pro uso de tote le assetates.
Bibe tu parte.
Veni a iste paginas
e non bloca lor uso
a illes qui ha sete.

Cora Coralina, poetessa brasilian, (1889-1985).

5.4.14

Disfato... disfacte... disdestino...

DISFATO

Vole le destino que io non credera in le destino
E mi fato es ni haber fato qualcun
Cantar lo ben sin mesmo lo haber sentite
Sentir lo como nulle, ma non haber senso qualcun

Guai que tristessa, iste allegressa mie
Guai que allegressa, iste tan grande tristessa
Sperar que un die io non sperara plus un die
Ille qui nunquam veni e qui ci ha essite presente

Guai que nostalgia
Que io ha de haber nostalgia
Nostalgia re haber alicuno
Qui ci es e non existe
Sentir me triste
Sol propter me sentir tan ben
E alegre sentir me ben
Sol propter io restar tan triste



Guai si io poterea non cantar "guai si io poterea"
E io lamentar non haber plus ulle lamento
Forsan io audirea in le silentio que il occurrerea
Un voce que esserea mie cantar alicuno ci intra

Guai que disgratia iste sorte que a me existe
Guai ma que sorte io viver tan disgratiate
In le incertitude re que plus nil certe existe
Ultra le grande certitude re io esser certe re nil

Guai que nostalgia
Que io ha de haber nostalgia
Nostalgia re haber alicuno
Qui ci es e non existe
Sentir me triste
Sol propter me sentir tan ben
E alegre sentir me ben
Sol propter io restar tan triste

(Ana Moura, cantatrice portugese)

Non sol per poesia vive le corde del humanos, ma anque per musica... que es anque alco poetic! Illac supra vos pote audir ab le initio usque al minutos 2:32 le version -- non un ver traduction solmente -- del canto "Disfato"; post, altere cantos de Ana Moura. 

16.3.14

Monotonia

Io nasceva in un sala de cento portas equal,
totes tote equal,
totes tote claudite,
totes tote disponite
con tal symmetria
que illos plus pareva
cento portas equal.


Il a me costava vinti annos,
Il a me costava trinta annos
e post plus dece
e plus dece, e plus dece,
acquirente corage
sol pro spiar
detra un de illos.

Al fin, io succedeva
satisfacer mi desiro,
mi grande desiro
proque un porta se aperiva.
Se aperiva proque le vento
ha colpate suavemente
demandante permission.


Le vento. Non io.

Nam illo esseva altere sala
de cento altere portas,
cento altere equal,
cento altere claudite,
cento altere disponite
con tal symmetria
que illos plus pareva
cento portas equal...


Tunc, il me faceva haber somno.

João Felício dos Santos, poeta brasilian, (1911-1989).

Capoeira

Le luctator de Capoeira

"Tu vol' esse' battite, so'dato?
 "Que?"
"Tu vol' esse' battite?"
Gambas e capites in le trottoir.

Oswald de Andrade,
poeta brasilian, (1890-1954).



"Capoeira es lucta de dansatores. Illo es dansa de gladiatores. Illo es un duello inter cameradas. Illo es joco, illo es ballo, illo es disputa  symbiosis perfecte de fortia e rhythmo, poesia e agilitate. Unic in lo que le movimentos es commandate per le musica e per le canto. Le submission del fortia al rhythmo. Del violentia al melodia. Le sublimation del antagonismos.

In le Capoeira, le contenditores non es adversarios, illes es 'cameradas'. Illes non lucta, illes finge luctar. Illes intende genialmente dar le vision artistic de un combatto. Supra le spirito de comptetion, il ha in illes un senso de beltate. Le luctator de capoeira es un artista e un athleta, un jocator e un poeta."

Dias Gomes, scriptor brasilian, (1922-1999).


Le poema initial face referentia a un epocha in le qual le Capoeira non esseva respectabile, proque on lo associava al criminalitate. Illo esseva scribite per le poeta modernista Oswald de Andrade, que participava in le Septimana de Arte Moderna, in 1922, que faceva un revolution in le artes in Brasil. Le autor, ci, tenta capturar le maniera colloquial del luctator de Capoeira, le apocopes e elision que vos pote vider in mi version esseva le tentativa de imitar le original. Illo es un poema curte, con intention humoristic, typic del prime phase del Modernismo brasilian. In le secunde citation vos ja pote vider un altere relation con le Capoeira, de admiration e respecto a un lucta que es anque un arte, un patrimonio cultural, e iste es le vision que on ha de illo hodie.

15.3.14

lo que il habeva in le mente del violinista in le qui le morte ha accentuate le pallor quando ille se precipitava con su capillatura nigre & su stradivarius in le grande disastro aeree de heri

do
re
mi
io pensa in béla bartók
io pensa in rita lee
io pensa in le stradivarius
e in le varie empleos
que io habeva
pro arrivar ci
e ora le turbina falle
e ora le cabina se parti in duo
e ora le cosalias tote cade ex le compartimentos
e io va cadente juncte
belle e pallide; mi capillatura nigre
mi violino contra
le pecto
le individuo illac in avante preca
io sol pensa
do

re
mi
io pensa in stravinski
e in le barbas de klaus kinski
e in le naso de karabtchevsky
e in un poema de joseph brodsky
que unquam io legeva
senioras intacte, laxa le cinctura
proque le solo es belle & illo jam es veniente
one
two
three

Angélica Freitas, poetessa brasilian, (1973-).

Le Cultro

Il es ossos. E a vices, le adipe jalne in le ossos;
e a vices, le sanguine rubie in le ungulas.
Il es porcos, o il es le capites del porcos,
on face pender in un croc le capites,
o  le facie de stupide morte del porcos
in le vitro sin brillo del macelleria.
O le blanco, plus blanc imbibite in rosa,
le sanguine in le sonio de intestinos,
sonia le macellero: qui impugna un cultro.
E le blanc avantal que se bania
o que bibe, le sanguine que salta ab le nervos
in un imbracio con ossos, ubi vibra le cultro,
e como brilla le cultro que seca:



il es iste le virtute del aciero in le pugno, que ascende,
o le menacia in le rota vacue que lo cape
in le spatio del macelleria, visibile al oculos,
annuncio de trenchamento. O clava su talia in un petra,
e le unic oculo vacue se concentra, a attender le carne.
Il es secturas in le petra vulnerate in sanguine,
o fissuras, ex ubi le morte lo insidia,
macellero in le sonio rubie, caressante
le talia acute, le surriso subtil del cultro,
que seca. E tunc le cultro es altere cosa:
ni porcos, ni nervos, ni ossos,
ni mesmo le macellero que lo sonia,
ma le parte extensive del bracio que lo vibra,
e parte indelibile de lo que illo mutila,
le talia acute, le surriso subtil del cultro, que seca.

Dirceu Villa, poeta brasilian, (1975-).

frankenstein in eversion

silicone in le cubitos
lipoaspiration in le talon sinistre
chirurgia plastic reparator in le region inguinal
toxina botulinic in le phalange del digito minime
realtiamento in le corio capillute
insertion in le labios major vaginal
cilios false in le region pubic
implantation de capillos pubic in le supercilio
transplantation capillar in le podice
revitalisation de pelle in le aures
rejuvenescimento del tibias
clarification chimic in le entranias



cata cosa in su respective loco
cata cosa foras ab illo

Celso Borges, poeta brasilian, (1959-).

Le Metaphora

In le anno passate
io ha scribite un poema
que comenciava assi:
"io senti le lamina de tu jelosia in mi pecto"
- illo esseva un metaphora, il es clar.
E io non suspectava.
Ora,
quando tu in me ha clavate le cultello de pellar patatas inter le costas,
unic successo logic pro nostre amor;
ora, quando io senti le lamina
e le sanguine tepide propagante se in mi camisa,
io sape, finalmente e tro tarde,
le debile expressivitate del metaphoras.



A causa de isto,
si ancora a te place tro multo io,
demanda que, in le secunde edition,
on alterara le verso a:
"io senti tu jelosia como un lamina in mi pecto".

José Luis Peixoto, poeta portugese, (1974-).

13.12.13

Le Communismo...


"Le Communismo non es un systema: illo es un dogmatismo sin systema -- le dogmatismo informe del brutalitate e del dissolution. Si lo que il ha de immunditias moral e mental in tote le cerebros poterea esser scopate e aggruppate, e con illo on formar un figura gigantesc, tal esserea le figura del Communismo, inimico supreme del libertate e del humanitate, como il es toto lo que dormi in le basse instinctos que se cela in cata un de nos." 


Un opinion politic trovate inter le manuscriptos del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935).

26.11.13

Mi schola

Le schola le que ego frequentava esseva plen con barras como le carceres.
E mi Maestro, de fronte arrugate como un dictionario;
Complicate como le Mathematicas;
Inaccessibile como Le Lusiadas de Camões!

Apud su porta ego esseva sempre hesitante...
In un latere le vita…  — Le vita mie adorate de infante:
Piniones... Cometas de papiro... Cursas sub le Sol...
Volos de trapezio sub le umbra del arbores de manga!
Saltos ab le arbores de inga ad intra le fluvio...
Jocos con castanias...
— Mi ingenio de fango pro facer melle!


In le altere later, celle tortura:
— Quante orationes?
— Qual es le plus grande fluvio de China?
— A 2 + 2 A B = quanto?
— Que es curvilinee, convexe?
— Puero, veni ci dar tu lection de rhetorica!
— "Ego comencia, athenieses, invocante
le protection del deos del Olympo
al destinos de Grecia!"
— Multo ben! Illo es del grande Demosthenes!
— Nunc, lo de francese:
— "Quand le christianisme avait apparu sur la terre..."
— Basta
— Hodie nos habe inquirition...
— Le argumentation es sub colpo de ferula!
— Qual es le distantia ex le Terra al Sol?
— ?!!
— Esque tu non lo sape? Cede tu mano al ferula!
— Ben, deman ego vole isto de memoria...
Felicemente, in le comencio del nocte,
ego habeva un vetule seniora qui me contava historias...
Belle historias del regno del Mãe-d’água...
E qui me inseniava peter benediction al luna nove.

Ascenso Ferreira, poeta brasilian, (1895-1965).

22.11.13

Le amor es lo que es essential...

Le amor es lo que es essential
Le sexo es sol un accidente.
Illo pote ser equal
O differente.
Le homine non es un animal:
Ille es un carne intelligente,
Ben que a vices dolente. 

Fernando Pessoa, poeta portugese, (1888-1935).

PS: Ci io utilisava le parola "dolente" como approximation al parola "malade", que esserea le ver traduction, ma illo non mantenerea le rima. 

4.11.13

Canto del Tamoio

(poema natal)

         I            

    
Non plora, mi filio;
Non plora, quia le vita
Es lucta suffrite:
Viver es luctar.
Le vita es combatto,
Que le debiles abatte,
Ma al fortes, al bravos
Illo sol pote exaltar. 

II

Un die nos vive!
Le homine qui es forte
Non time le morte;
Sol time fuger;
In l' arco qu' ille asseta
Ille ha certe un preda
Sia ille indian tapuia,
Condor o tapir

III

Le forte, le coardo
Su factos invidia
De vider le in le batalia
Ornat' e feroce;
E le timide vetulos
In le grave consilios,
Curve le frontes,
Ascolta su voce!
IV
  
Ille domina, si ille vive;
Si mori, ille reposa
In le memoria de su gente,
In le voce del advenir.
Non cole le vita!
Sia brave, sia forte!
Non fuge ab le morte,
Quia le morte va venir!

V
  
E quia tu mi filio es,
Mi orgolios te revesti;
Tamoio tu ha nascite,
Valente tu essera.
Sia dur guerrero,
Robuste, gaudios',
Blason del tamoios
In le guerra e in le pace.


VI
  
Que tu crito de guerra
Resona in le aures
D'inimicos territe
Per vil commotion;
E que illes treme in audir lo
Pejor quam le sibilo
Del celere sagittas,
Pejor quam le tonitro.

VII

E le mano in iste tabas,
Volente tacite
Le filios create 
In le lege del terror;
Tu nomine illo a illes dice,
Lo que le gente inimic
Forsan ascoltar non va
Sin plancto, sin dolor!


VIII

Sed si le fortuna,
Trainte tu passos,
Te porta ad in le lassos
Del inimico fraudator!
In le ultime hora
Tu factos tu rememora,
Tranquille in le gestos,
Impavide, osator.

IX
  
E cade como le trunco
Per le radio toccate,
Partite, trainate
Per long' extension;
Assi mori le forte!
In le traction del morte
Ille triumpha, conquire
Plus alte blason.

X
  
Proba le armas,
Penetra in le vita:
Pesante o car,
Viver es luctar.
Si le dur combatto
Le debiles abatte,
Al fortes, al bravos,
Illo sol pote exaltar. 


Gonçalves Dias, (1823-1864), poeta romantic brasilian del Indianismo, id es, le tradition litterari que, in le contexto brasilian, adoptava le figura del indianos como le heroes ancestral del nation, quasi como si illes esserea le cavalleros in le tradition litterari europee. 

Notas: 

Tamoio: Un individuo del tribo denominate Tamoios. Illes esseva alliatos al franceses contra le portugeses, in le episodio del historia brasilian cognoscite como "Confederation del Tamoios".  

Tapuia: indiano qui non parlava le lingua-general Tupi, o sia, le indianos qui non habitava le litoral e ancora non faceva parte del processo de colonisation in contacto con le portugeses. 

Tapir: Le animal que ha le nomine scientific Tapirus terrestris. In Brasil on lo cognosce principalmente per le nomine "anta", que es un parola applicate a illes qui es stupide... ma isto non es le senso in le poema, nonne?, car lectores. 

Taba: Ci in le plural, tabas, es un conjunto formate per le "ocas", id es, le domos del indianos brasilian. Tunc, taba esserea le mesme cosa que "village indian". 

                                                               ***

23.9.13

Le Fabrication del Poema

Le Fabrication del Poema

In memoriam Donna Lina Bo Bardi

io sonia le poema de architectura ideal
cuje proprie crema de cemento loca parola per parola
io ha devenite experto in extraher
scintillas ab le petrettas fullate e lacte ab le petras
io evelia.
e le poema tote se disfila, filetto post filetto.
io evelia.
le edificio, petra e calce, avola
como un legier papiro laxe sub capricio del vento
e exvola se, cinere de un corpore exempte
ab qualcunque senso.
io evelia.
e le poema-mirage se disface
disconstructe como si illo nunquam haberea essite.
io evelia!
le oculos plumbate
per le saliva post somno e le aures assurdate,
il es assi que io exi ab le successive somnos:
il va le anellos de fumo e de opium
e il resta le digitos spaventate.

synecdoches, catachresis,
metonymias, alliterationes, metaphoras, oxymorons
disparite in le vortice.
Il non debe haber grande importantia
remaner celate attendente in le alto phantasma
del turre de vigilantia.
ni le simulation de approfundar se in le somno.
ni dormir vero.
proque le question-clave es:
sub qual mascara il retornara le supprimito?

(ma io figura mi contorno
camminante usque al scriptorio
e aperiente le quaderno de schizzos
ubi on ja trova scripte
que le parola "supprimito" es un expression
vermente tro definite, con symptomatologia clause:
assi in operation de suppression magic
io va rader lo ci ab le poema)

proque le question-clave es:
sub qual mascara il retornara?



Waly Salomão, poeta brasilian, (1943-2003). 

Ci vos potera ascoltar, in portugese, le version initial e plus parve de iste belle metapoema, id es, un poema que parla super le processo in se mesme de como on arriva a dar vita a un poema. Illo esseva cantate per le brasilian Adriana Calcanhotto: 

21.9.13

Image

Image

Un cosa blanc,
Ecce mi desiro.

Un cosa blanc
De carne, de lumine,

Forsan un petra,
Forsan un fronte.

Un cosa blanc.
Dulce e profunde,

In iste nocte profunde,
Frigide e sin Deo.

Un cosa blanc,
Ecce mi desiro,

Que io vole basiar,
Que io vole imbraciar,

Un cosa blanc
Pro io me accostar

E approfundar le facie.
Forsan un sino.


Forsan un ventre
Forsan un bracio,

Ubi reposar.
Ecce mi desiro,

Un cosa blanc
Tro presso a me,

Pro io disparer me
Pro io oblidar me,

In iste nocte profunde
Frigide e sin Deo.

Dante Milano, poeta brasilian, (1899-1991).

9.9.13

Terra de Brasil

Terra de Brasil

Espaventate agita se le infante,
Pro nocturne phantasmas con apprehension,
Ma si asylo ad illo da le materne sino,
Illo claude le dolente oculos e reposa.

Perdite pro me es tote le sperantia
De retornar a Brasil; ab illac a me veniva
Un parcella de solo; e in iste io crede,
Blande essera mi somno sin mora...



Qua le infante qui dormi in pecto amic
Triste umbras scopante ab le memoria,
Oh dulce Patria, io soniara con te!

E, inter visiones de pace, de lumine, de gloria,
Seren io attendera in mi tumulo
Le justitia de Deo in le voce del Historia!

Pedro de Alcântara, Don Pedro II, le Magnanime, secunde e ultime imperator del Imperio de Brasil, (1825-1891). 

Ille esseva exiliate ad Europa, lo que on percipe in iste poema, post le colpo de stato que portava le ab le commando del Imperio de Brasil e installava le republica in le pais sud-american. Ille es considerate un homine modellar e usque hodie estimate como un del major personas que ha nascite in Brasil. On dice que ille habeva portate con se un quantitate de terra ab le solo brasilian e, quando ille esseva interrate, on poneva apud ille un parve portion de illo. Hodie, post esser transportate ab Europa, su restos mortal pote reposar in le citate imperial Petrópolis, in le pais que ille vermente tanto ha amate e al que ille usque nunc es un exemplo de como debe esser un bon governator. 

PS: Io utilisava infante como un idea neutre, como il ha in alicun linguas, tunc le uso del pronomine "illo".



Bandiera de proposition pro restauration del
Imperio de Brasil,
basate in le bandiera del epocha imperial,
proponite per qui es adepto in facer hodie Brasil
retornar a esser un monarchia parlamentari.


4.9.13

Le Banio

Le Banio

Presso le ponte del rivo
Pueros jocava nude intra le aqua scintillante.
Le Sol brillava in lor corpores molliate,
Coperite per squamas liquide.


Ab le vetule ecclesia, in le alto del collina,
Le campana emitte lentemente un sono funebre.

In le angulo del carcere afflue le interramento.
Le cassa nigre, listate per jalne,
Pende ab le bracios de quatro homines in nigre.
Il veni a passo cadentiate le amicos, sequente,
Le cappellos in lor manos, le capite basse.
Lor bottas rustic, in total silentio,
Illes face in le arena del solo le aspere rumor de vitro molite.


Le campana sona lentate: le sono triste
In le vespera clar que illo causa dolor deber morir.

Plen con le inexplicabile respecto al morte
Le pueros ha currite a sub le ponte,
Como si lor nuditate poterea offender le morte.

Il va ascendente ora le collina del cemeterio
Le cassa nigre listate per auro.
On ja non lo vide plus, illo dispareva post le bosco.


E in le aqua fugitive del rivo
Le corpores nude supra-salta de nove
Con le sentimento spontanee e invincibile del vita.

Ribeiro Couto, poeta brasilian, (1898-1963).