RECOLTA FLOREAL (Litteratura in Interlingua)

Ad illes qui sonia

2012-01-17T01:18:00.008-02:00

On non pote nunc vero soniar sin crimine

Un grande sonio per le mundo ibi foras.

Proque le veneno que es human sin moras

Lo corrumpe ja in le intime semine...

Per vider in l' alto l' arbore excellente,

Que le fructos de auro la splendide flora,

Le Soniator non vide, e mesmo ignora

Le ignobile imboscada del Serpente.

An tu vole soniar? Defende t' in secreto,

Rememora, in cata instante, cata di',

Illo que sempre succede e succedeva:

Prometheus e le vultur' in le rocca le'to,

Le mal Calvario de ille filio de Mari'

Le cicuta letal que Socrates bibeva!

Raul de Leôni, poeta brasilian, (1895-1926).

-----------------------------------------------

Un tentativa de facer le contas de syllabas poetic como on face in le lingua portugese, i.e, sin contar le ultime syllaba:

On/ non/ po/te/ nunc/ ve/ ro/ so/niar/ sin/ cri/mi/ne 12

Un/ gran/de/ so/nio/ per/ le/ mun/do/ i/bi/ fo/ras, 12

Pro/que/ le/ ve/ne/no/ que/ es/ hu/man/ sin/ mo/ras 12

Lo/ cor/rum/pe/ ja/ in/ le/ in/ti/me/ se/mi/ne ... 12

Per/ vi/der/ in/ l' al/to/ l' ar/bo/re/ ex/cel/len/te, 12

Que/ le/ fruc/tos/ de/ au/ro/ la*/ splen/di/de/ flo/ra, 12

Le/ So/nia/tor/ non/ vi/de/, e/ mes/mo/ ig/no/ra 12

Le/ ig/no/bi/le/ im/bos/ca/da/ del/ Ser/pen/te. 12

An/ tu/ vo/le/ so/niar/? De/fen/de/ t' in/ se/cre/to, 12

Re/me/mo/ra/, in/ ca/ta/ ins/tan/te, ca/ta/ di', 12

Il/lo/ que/ sem/pre/ suc/ce/de/ e/ suc/ce/de/va/: 12

Pro/me/theus/ e/ le/ vul/tu/r' in/ le/ roc/ca/ le'/to**, 12

Le/ mal/ Cal/va/rio/ de/ il/le / fi/lio/ de/ Ma/ri' 12

Le/ ci/cu/ta/ le/tal/ que/ So/cra/tes/ bi/be/va! 12

-------------------------------------------------------

*La = illac.

**Le rima imperfecte inter "secreto" e "lecto" fortiava un syncope in le secunde parola. Vero, le poema tote esseva fortiate a facer se adequate al duodece syllabas.

Cantico del Calvario - ora complete

2011-12-18T23:45:00.000-02:00

Il ja ha multe tempore que le poema "Cantico del Calvario", del poeta romantic brasilian Fagundes Varela, esseva incomplete. Ora tu pote leger lo tote, proque illo es complete. Clicca ibi: Cantico del Calvario. Illo es le poema plus accedite in le blog.

Un canto que vale como un poema

2011-11-30T12:23:00.000-02:00

Vide in interlingua e audi in portugese illac: Azur color del mar.

Benedicte sia

2011-11-30T02:04:00.000-02:00

Benedicte sia,
Mi ver conforto
E mi ver amico!

Quando le umbra, quando le nocte
Ex le altos veni descendente,
Le dolor mie,
Fremente, evelia se...

Mi dolor es un leon
Que lentemente mordente
Devora de me le corde.

Io canta e io plora amaramente;

Ma le dolor, indifferente,

Continua...

Tunc,
Febril, quasi folle,
Io curre a te, vino laudate!
- E le dolor mie addormi se,
E le leon es quietate.

Quante plus io bibe plus illo dormi:
Vino adorate,
Tu potentia es enorme!

E io a vos dice, animas plagate,
Oh animas triste sanguinante:
Io va camminar semper
In continue vinolentia!

Grande vita!

- Haber le vino como amante
E le morte como companion!

António Botto, poeta portugese, (1897-1959).

Il ha maladias pejor quam le maladias

2011-11-30T01:57:00.002-02:00

Il ha maladias pejor quam le maladias,
Il ha dolores que non dole, ni in le anima
Ma que es plus dolorose quam le altere.
Il ha angustias soniate plus real
Quam les que le vita a nos porta, il ha sensationes
Sentite sol con le acto de imaginar los
Que es plus nostre quam le vita ipse.
Il ha tante cosa que, sin exister,
Existe, existe demoratemente,
E demoratemente es nostre e nos...
Per super le turbide verde del ample fluvio
Le circumflexe blanc del laros...
Per super le anima le revolar inutile
Del que non esseva, ni ha potite esser, e illo es toto.
Da me plus vino, proque le vita es nihil.

Fernando Pessoa, poeta portugese, (1888-1935).

Le die del Creation

2011-11-26T16:17:00.012-02:00

LE DIE DEL CREATION

Mascule e femina les ha create Ille.
Genesis, 1, 27

I

Hodie il es sabbato, deman il es dominica
Le vita veni in undas, como le mar
Le trams cammina sur le rails
E Nostre Senior Jesus Christo moriva in le cruce pro salvar nos.

Hodie il es sabbato, deman il es dominica
Il ha nulle como le tempore pro passar
Il esseva multe bonitate de Nostre Senior Jesus Christo
Ma como precaution libera nos mi Deo ab tote le mal.

Hodie il es sabbato, deman il es dominica
Al deman non place vider alicuno ben
Hodie il es lo que es le die del presente
Le die de sabbato.

Impossibile fugir ab iste dur realitate
In iste momento tote le bares sta plen de homines vacue
Tote le innamoratos sta con le manos interlassate
Tote le maritos sta functionante regularmente
Tote le feminas sta attente
Proque hodie il es sabbato.

II

In iste momento il ha sponsalias
Proque hodie il es sabbato
Hodie il ha un divorcio e un violation
Proque hodie il es sabbato
Il ha un riccho que se occide
Proque hodie il es sabbato
Il ha un incesto e un regata
Proque hodie il es sabbato
Il ha un spectaculo de gala
Proque hodie il es sabbato
Il ha un femina in que on bate e que se tace
Proque hodie il es sabbato
Il ha un renovation del sperantias
Proque hodie il es sabbato
Il ha un profunde discordantia
Proque hodie il es sabbato
Il ha un seductor que cade morte
Proque hodie il es sabbato
Il ha un grande imbroliamento
Proque hodie il es sabbato
Il ha un femina que se rende homine
Proque hodie il es sabbato
Il ha puerettos que non manduca
Proque hodie il es sabbato
Il ha un picknick de politicos
Proque hodie il es sabbato
Il ha un grande accrescimento de syphilis
Proque hodie il es sabbato
Il ha un ariano e un mulatta
Proque hodie il es sabbato
Il ha un tension inusual
Proque hodie il es sabbato
Il ha adolescentias semi-nude
Proque hodie il es sabbato
Il ha un vampir sur le vias
Proque hodie il es sabbato
Il ha un grande augmento in le consumo
Proque hodie il es sabbato
Il ha un promisso folle per jelosia
Proque hodie il es sabbato
Il ha un garden-party in le prision
Proque hodie il es sabbato
Il ha un impassibile luna plen
Proque hodie il es sabbato
Il ha damas de tote le classes
Proque hodie il es sabbato
Alcun inter illas "difficile", altere "facile"
Proque hodie il es sabbato
Il ha un biber e un copular sin conto
Proque hodie il es sabbato
Il ha un infelice femina que va propter esser inebriate
Proque hodie il es sabbato
Il ha un patre promenante sin le sottana
Proque hodie il es sabbato
Il ha un "phrenesia de pullular banana"
Proque hodie il es sabbato
Il ha le angustiose sensation
Proque hodie il es sabbato
De un femina intra un homine
Proque hodie il es sabbato
Il ha un commemoration phantastic
Proque hodie il es sabbato
Del prime chirurgia plastic
Proque hodie il es sabbato
E donante le curso como finite
Proque hodie il es sabbato
Il ha le perspectiva del dominica
Proque hodie il es sabbato

III

A causa de tote iste motivos tu deberea haber essite radite ab le Libro del Origines,
oh Sexte Die del Creation
De facto, post le Ouverture del Fiat e del division de luces e tenebras
E depost, le separation del aquas, e depost, le fecundation del terra
E depost, le genesis del pisces e del aves e animales del terra
Il plus bon haberea essite si le Senior del Spheras haberea reposate.
In veritate, le humanos non esseva necessari
Ni tu, femina, esser vegetal, domina del abysso, que vole assi como
le plantas, immobilemente e nunquam satiate
Tu que porta in le medio de te le vortice supreme del passion.
Mal ha agite le Senior por non reposar durante le ultime duo dies
Triginta seculos ha luctate le humanitate pro le septimana anglese
Si haberea reposate le Senior e simplemente nos non existerea
Nos esserea forsan polos infinitemente parve de particulas cosmic
in cadita invisibile ad in le
terra.
Nos non viverea per le decollation del animales e per le asphyxia del pisces
Nos non esserea nate in dolor ni nos sudarea le pan nostre de cata die
Nos non haberea suffrentias de amor ni nos desirarea le femina del proximo
Nos non haberea schola, servicio militar, matrimonio civil, imposto ex ganios
e missa de
septime die.
Il esserea indicibile le bellessa e le harmonia del plano verde del terras e
aquas in nuptias
Le pace e le potentia major del plantas e del astros in colloquio
Le puressa major del instincto del pisces, del aves e del animales in copulation.
Contrarimente a isto, nos besonia esser logic, sovente dogmatic
Nos besonia affrontar le problema del positionamentos moral e esthetic
Esser social, cultivar habitos, rider sin voluntate e mesmo practicar amor sin voluntate
Toto isto proque le Senior ponderava non reposar in le Sexte Die e ya in le Septime
E pro non restar con le vaste manos balanciante sin lo que facer
Ille decideva facer le humanos como su imagine e similantia
Possibilemente, id es, multe probabilemente
Proque il esseva sabbato.

Vinicius de Moraes, poeta e cantor brasilian, (1913-1980).

PS: Clicca ibi pro audir le poema in portugese, parlate per le proprie autor: O DIA DA CRIAÇÃO (Porque hoje é sábado). Le pecia parlate del poema original in portugese esseva abtrahite del apertura del spectaculo facte per Vinicius de Moraes , in vivo, in le casa de spectaculos Canecão, Rio de Janeiro, in 1977.

PS: Le secunde verso: "Le vita veni in undas, como le mar", pote esser trovate in un chanson tro cognite in Brasil, cantate per le cantor Lulu Santos, le autor de illo juncte con Nelson Motta, e anque cantate per Tim Maia. Si tu vole audir les in portugese, clicca ci por Lulu Santos: "Como uma onda", o clicca ibi por Tim Maia: "Como uma onda". Ci infra tu trova un version del chanson in interlingua:

Como un Unda

Nil ex lo que esseva essera
De nove del maniera que illo esseva un die
Toto passa, toto semper passara
Le vita veni in undas como le mar
In un ir e venir infinite

Toto lo que on vide non es
Equal al que on videva il ha un secunda
Toto cambia le tempore tote in le mundo

Il non ben succede fugir
Ni mentir a te mesme
Ora
Il ha tante vita la foras, ci intra
Semper como un unda in le mar

Como un unda in le mar
Como un unda in le mar

(bis)

Autores: Lulu Santos e Nelson Motta.

Poema que occurreva

2011-11-20T01:37:00.000-02:00

Nulle desiro in iste dominica
nulle problema in iste vita
le mundo ha stoppate subito
le humanos ha remanite tacite
dominica sin fin ni initio.

Le mano que scribe iste poema
non sape lo que illo es scribente
ma il es possibile que si illo saperea
lo, illo ni se importarea.

Carlos Drummond de Andrade, poeta brasilian (1902-1987).

Marcha

2011-11-15T16:40:00.006-02:00

MARCHA

Le ordines del alba
rumpeva per super le montes:
Nostre cammino se rende large
sin campos verde ni fontes.
A pena le sol rotunde
e qualcun almosna del vento
ha fracte le formas del somno
con le idea del movimento.

Nos va lentemente e de longe;
inter nos duo ambula le mundo,
con alcun vive per le superficie,
con alcun morte per le fundo.
Le aves apporta mendacios
de paises sin suffrentia.
E quante plus io face large mi pupilas,
plus mi dubita io aggrandi.

Io anque pretende nil
sinon ir camminante al hasardo,
como un nummero que se arrangia
e in sequentia, integre se disface,
- e cader in le mesme puteo
de inertia e de oblido,
ubi le fin del tempore summa
petras, aqua, pensatas.

A me place mi parola
a causa del sapor que tu lo ha date;
Mesmo quando illo es belle, amar
como qualque fructo agreste.
Mesmo sic amar,
illo es toto que io ha,
inter le sol e le vento:
mi roba, mi musica,
mi sonio, mi alimento.

Quando io pensa in tu facie,
io claude le oculos a causa de nostalgia.
Io ha viste multe cosas,
minus le felicitate.
Distacca se mi digitos triste
ab le sonios clar que io inventa,
nec illo que io imagina
jam da a me contentamento.

Como toto sempre termina,
Il sia tro ante le tempore!
Le sperantia que parlava
ha labios blanc de timor.
Le horizonte talia le vita
exempte de toto, exempto...
Il non ha lacrima ni crito:
a pena consentimento.

Cecília Meireles, poetessa brasilian, (1901-1964).

***

PARTERRES

Le sequente texto es de un musica cantate per le cantor brasilian Fagner. Ille ha basate le chanson in le poema "Marcha" de Cecília Meireles e illo face referentias a pecias musical del cantores brasilian Belchior e Tom Jobim/Elis Regina.

Quando io pensa in te

Io claude le oculos pro nostalgia

Io ha obtenite multe cosas

Minus le felicitate

Curre mi digitos longe

In versos triste que io inventa

Nec illo al que io me livra

Jam da a me contentamento

Il pote esser anque matino

Essente clar, qua le die

Ma nil de lo que a mi on dice

face me sentir allegressa

Io sol volerea haber ex le herbas

Un gusto de frambese

Pro currer inter le parterres

E absconder mi tristessa

E io ancora es si juvene pro tante tristessa...

E que nos lassa le cosas van, que nos reguarda le vita

Nam sinon arriva le morte

O cosa resimilante

E illo traina nos, juvene,

Sin que nos habeva vidite le vita

Il es palo, il es petra, il es le fin del cammino

Il es un resto de stupula, il es esser un pauco solette

Il es un testo de vitro, il es le vita, il es le Sol

Il es le nocte, il es le morte, il es un lasso, il es le hamo

Il es le aquas de martio claudente le verano

Il es promissa de vita in nostre corde.

NOTAS:

Referentia 1, Belchior:

Hora del Prandio

In le hora pro prandio

In le centro del camera,

prope le tabula,

in le fundo del platto,

alimento e tristessa.

On se specta,

se tocca e se tace

E se disintende

in le instante in lo que on parla.

Cata uno guarda plus su secreto,

su mano clause

su bucca aperte

su pecto deserte,

su mano stoppate,

sigillate,

serrate,

molliate per timor.

Le patre in le capite del tabula: il es hora pro prandio.

Mi matre me appella: il es hora pro prandio.

Mi soror le plus nove, nigre capillatura...

Mi ava me appella: il es hora pro prandio.

... E io ancora es tro juvene

pro tante tristessa.

Que nos lassa le cosas van,

que nos reguarda le vita,

sinon arriva le morte

o cosa resimilante,

e traina nos, juvene

sin que nos habeva vidite le vita

o cosa resimilante, similante.

Referentia 2, Tom Jobim/Elis Regina:

Aquas de Martio

Il es palo, il es petra

Il es le fin del cammino

Il es un resto de stupula

Il es esser un pauco solette...

Il es un testo de vitro

Il es le vita, il es le Sol

Il es le nocte, il es le morte

Il es un lasso, il es un hamo...

Il es peroba del campo

Il es le nodo del ligno

Caingá, Candeia

Il es le matintaperera...

Il es ligno de vento

Cadita ab le ravina

Il es un mysterio profunde

Il es le vole o no vole...

Il es le vento ventante

Il es le fin del montata

Il es le trabe, il es le vacuo

Festa del Cresta de Tecto...

Il es le pluvia pluvente

Il es conversation ripari

Del aquas de martio

Il es le fin del fatiga...

Il es le pede, il es le solo

Il es le marcha stratal

Avetto in le mano

Petra ex funda...

Il es un ave in le celo

Il es un ave in le solo

Il es un rivo, il es un fonte

Il es un pecia de pan...

Il es le fundo del puteo

Il es le fin del cammino

In le visage un disgusto

Il es un pauco solette...

Il es un spino, il es un clavo

Il es un puncta, il es un puncto

Il es un stilla stillante

Il es un nota, il es un noto...

Il es un pisce, il es un gesto

Il es un prata brillante

Il es le luce del matino

Il es le bricca arrivante...

Il es le ligno, il es le die

Il es le fin del deviation stratal

Il es le caraffa de brandy de canna sucral

[le texto non es ancora complete]

***

PS: Si tu vole audir le chansons in lingua portugese, clicca sur: Parterres (Canteiros), Hora del Prandio (Hora do Almoço) e Aquas de Martio (Águas de Março); martio es le mense quando le pluvias da signal del fin del verano in Brasil, de isto parla le chanson, que ha multe referentias cultural typic de Brasil.

Morte e Vita Severin

2011-11-11T20:15:00.006-02:00

ILLE ASSISTE AL INTERRAMENTO DE UN

LABORATOR RURAL E AUDI LO QUE

DICE RE LE MORTO LE AMICOS QUE LE

PORTA AL CEMETERIO

— Iste fossa in lo que tu sta,
per palmas mesurate,
es le quota minor
que tu ha acqueste in le vita.

— illo es de bon grandor,
ni large ni profunde,
es le parte que a te se face
in iste latifundio.

— Illo non es fossa grande.
es fossa mesurate,
es le terra que tu voleva
vider dividite.

— es un fossa grande
a tu poc defuncto,
ma tu va star plus late
quam tu ha state in le mundo.

— es un fossa grande
a tu defuncto exigue,
quanquam plus que in le mundo
tu te va sentir large.

— es un fossa grande
a tu carne poc,
ma al terra donate
on non aperi le bucca.

— Tu va viver, e por sempre
in le terra que ci tu loca:
e tu va haber in fin tu plantation.

— Ibi tu va remaner por sempre,
libere ab le sol e ab le pluvia,
prolificante tu formicas Atta.

— Ora tu va laborar
sol por te, non in apportionamento,
como antea in terra alien.

— Tu va laborar un terra
del que, ultra domino,
tu va esser plantator e tractor.

— Laborante in iste terra,
tu sol toto interprende:
tu va esser semine, composto, recolta.

— Tu va laborar in un terra
que alsi te alberga e te vesti:
quanquam per le denim del Nord-Est.

— Il va esser ex terra
tu ultime camisa:
illo te vesti, como nunquam in le vita.

— Il va esser ex terra
e tu melior camisa:
illo te vesti e nemo lo invidia.

— Tu va haber ex terra
complete ora tu habito:
e per le prime vice, calceato.

— Quia tu es homine,
le terra te va dar cappello:
si tu esserea femina, chal o velo.

— Tue roba le melior
va esser ex terra e non ex panno:
on non lo lacera ni on lo sarci.

— Tue roba le melior
e illo te va remaner ben involvite:
como roba que on face per demanda.

— Iste solo per te es ben cognite
(illo bibeva tu sudor vendite).

— Iste solo per te es ben cognite
(ille bibeva le juvene antique)

— Iste solo per te es ben cognite
(illo bibeva tu fortia de marito).

— Per iste solo tu es ben cognite
(a causa de parentes e amicos).

— Per iste solo tu es ben cognite
(illo vive con tu femina, tu filios)

— Per iste solo tu es ben cognite
(illo te spera ab quando tu esseva neonato).

— Tu non plus ha fortia con te:
lassa te seminar in position late.

— Tu ja non porta semine vive:
tu corpore es le ipse manioc.

— Tu non porta le planton del canna:
tu es le planton, e non del specie Cayenne.

— Tu non porta semine in le mano:
tu es ora le ipse grano.

— Tu ja non ha fortia in le gamba:
lassa te seminar in le seminal fossetta.

— Tu ja non ha fortia in le mano:
lassa te seminar in le parterre disaquator.

— Intra le hamaca veniva nil,
sol tu spica disgranate.

— Intra le hamaca veniva toto,
sol tu spica in medulla.

— Intra le hamaca cosa nauseante,
sol le spica sin dentes.

— Intra le hamaca cosa poc,
tu vita que nasceva sin rhyzoma.

— In le dextere mano un rosario,
mais nigre e resiccate.

— In le dextere mano sol
le rosario, semine sic.

— In le dextere mano, ex cinere,
le rosario, semine infecunde,

— In le dextere mano le rosario,
semine inerte e sin silva.

— Disvestite tu veniva ad in le feretro,
disvestite alsi on interra le grano.

— Ab tanto te disvestiva le privation
que illo escapava ex tu pecto in le vento fresc.

— Tante cosa tu disvestiva in vita
que fugeva ab tu pecto le brisa.

— E ora, se aperi le solo e te alberga,
copertura de lecto que tu non habeva in vita.

— Se aperi le solo e te claude,
dante a te ora lecto e copertura.

— Se aperi le solo e te involve,
como femina con la qui on dormi.

João Cabral de Melo Neto, (1920-1999), poeta brasilian.

***

Nota 1: Le poema tracta del situation del personas que vive(va) in le region Nord-Est de Brasil, usque hodie le plus povre del pais, ma qui ora ha obtenite alcun meliorationes in su situation socio-economic. Illo monstra le situation del "retirantes", i. e., personas que exiva de su localitates pro cercar un vita melior in altere regiones del mesme region ubi illes viveva o in le regiones plus ric del pais, principalmente le Sud-Est. In le poema, Severino, un nomine tro commun in celle region, servi como personification de tote le personas in le mesme situation, illos es tote Severinos, que vive un vita Severin, o sia, un massa amorphic de personas negligentiate in lor existentia. Iste passage del poema describe le morte de un laborator rural, plus un Severino, e su interramento, vidite per le Severino que iva ex le regiones aride e va a cammino de un vita plus bon in le litoral del stato Pernambuco, ubi le poema ha loco.

Nota 2: Si tu pote leger le lingua portugese, ci tu va trovar le version original del poema: Morte e Vida Severina.

Nota 3: Si tu vole vider le version de animation graphic del poema, clicca ci o ci.

Nota 4: Si tu vole audir le belle version plen de fortia cantate per le actor e cantor Tânia Alves, tu pote clicar ci, ci o ci. Le poema se rendeva musica per le version facte per le cantor Chico Buarque, ben cognite in Brasil.

In Creta, con le Minotauro

2011-11-08T03:05:00.004-02:00

I

Nascite in Portugal, ex parentes portugese,
e patre de brasilianos in Brasil,
io va esser nord-american quando illac io va star.
Io va colectionar nationalitates como on disvesti camisas,
como on los usa e los jecta foras, con tote le respecto
necessari al roba que on vesti e que ha prestate servitio.
Io es io ipse e mi patria. Le patria re le qual io scribe es le lingua in le qual per hasardo
[de generationes io nasceva.
E lo de qual io face e de lo qual io vive es iste

rabia que io ha del poc humanitate in iste mundo
quando io non crede in altere, e sol altere velle vole que
iste ipse velle esse. Ma, si unquam io me oblida re toto,
io spera inveterar
bibente caffe in Creta
com le Minotauro,
sub le adocular de deos sin vergonia.

II

Le Minotauro comprender me va.
Illo ha cornos, como le sagios e le inimicos del vita.
Illo es medietate bove e medietate homine, como tote le homines.
Ille violava e devorava virgines, como tote le bestias.
Filio de Pasifaë, illo ha essite fratre de un verso de Racine,
que Valéry, le cretino, considerava un del plus belle del "langue".
Fratre anque de Ariadne, on le involveva in un glomere de filos re le qual illo non se importava.
Teseu, le heroe, e como tote le grecos heroic, un filio de puta,
rideva juxta su respectabile muso.
Le Minotauro comprender me va, bibera caffe con me, durante que
le Sol serenemente descende sur le mar, e le umbras,
plen de nymphas e de ephebos sin empleo,
se va acumular dulcissime in le tassas,
como le sucro que nos va miscer con le digito immunde per scrutar le origenes del [vita.

III

Il es ibi que io vole retrovar me de haber lassate
le vita per le mundo in pecias repartite, como diceva
ille povere creatura que le Minotauro non ha legite, proque,
como tote le gente, illo non sape le lingua portugese.
Anque io non sape le greco, de accordo con le plus secur informationes.
Nos va conversar in Volapük, quia
necun de nos lo sape. Le Minotauro
non parlava le greco, illo non era greco, illo viveva antea le Grecia,
antea tote iste docte merda que nos coperi il ha seculos,
cagate per nostre sclavos, o per nos quando nos es
le sclavos del alteres. Durante le caffe,
nos va dicer le un le altere le tristessas nostre.

IV

Con patrias on eme nos e vende nos, in le manco
de patrias que se vende suficientemente dispendiose pro haber vergonia
de non appartener ad illos. Nec io, ni le Minotauro,
va haber alcun patria. Apena le caffe,
aromatic e ben forte, non ex Arabia o ex Brasil,
de Fedecam, o ex Angola, o loco necun. Ma caffe
intertanto e que io, com filial teneressa,
va vider fluer ab le mento de bove
usque al geniculos de homine que illo non sape
de qui los ha illo heredate, si del patre, si del matre,
le cornos retorte que orna su
nobile fronte anterior ad Athena, e, qui lo sape,
a Palestina, e altere locos touristic,
immensemente patriotic.

V

In Creta, con le Minotauro,
sin versos e sin vita,

sin patrias e sin spirito,
sin nil, ni nemo,
quam le digito immunde,
io va biber ya in pace mi caffe.

5 de julio, 1965

Jorge de Sena, poeta portugese, (1919 - 1978).

Via

2011-11-07T02:50:00.000-02:00

Iste via ubi io vive, inter duo curvas del cammino,
Interessa plus quam un urban via principal.
In le citates tote le personas se pare.
Totes es equal. Tote le humanos es tote le gente.
Ci, no: on senti ben que cata uno porta su anima.
Cata creatura es unic.
Mesmo le canes.
Iste canes del areas rural se pare a homines de administration:
Illos ambula semper preocupate.
E quante gente veni e vade!
E toto ha celle character impressive que me face meditar:
Interramento a pede o le parve carro de lacte trahite per un capretto
astute.
Ni manca le murmure del aqua, pro suggerer, per le voce del symbolos,
Que le vita passa!, que le vita passa!
E que le juvenilitate va finir.

Manuel Bandeira, poeta brasilian, (1886 - 1968).

Io me va ora a Pasargada

2011-11-06T18:24:00.001-02:00

Io me va ora a Pasargada
Ibi io es amico del rege
Ibi io ha le feminas que io vole
In le lecto que io va seliger

Io me va ora a Pasargada
Io me va ora a Pasargada
Ci io non es felice
Ibi le existentia es un aventura
Per tal maniera inconsequente
Que Juana, le Folle de Hispania
Regina e false demente
Succede in esser lontan parente
Del fillia affin que io nunquam habeva

E quanto io va facer gymnastic
Io va bicyclar
Io va montar ad asino fer
Io va ascender in palo-de-Cocagne
Io va haber banios in le mar!
E quando io va star lasse
Io me cuba in le ripa del rivo
Io manda appellar le mãe-d'água
Por dicer a me historiettas
Les que in le tempore de io puero
Rosa veniva por me dicer
Io me va ora a Pasargada

In Pasargada il ha toto
Illo es altere civilisation
Il ha un processo secur
Pro impedir le conception
Il ha telephono automatic
Il ha alcaloide a voluntate
Il ha prostitutas belle
Pro nos las coquettar

E quando io va star tro triste
Ma triste de non haber solution
Quando in le nocte in me surger
Voluntate de me occider
— Ibi io es amico del rege —
Io va haber le femina que io vole
In le lecto que io va seliger
io me va ora a Pasargada.

Manuel Bandeira, poeta brasilian, (1886 - 1968).

[Sia juvene]

2011-11-06T18:21:00.004-02:00

Sia juvene,
Juvene, solmente.

Non face litteratura
Ni te vesti le melancholic aspecto
De qui sape
E se prona
In le abyssos
De iste pauper' humanitate
Si vil e si disgratiate!

Sia natural como le rosas
Que rumpeva illac ex le parterres del jardin,
— E sia juvene!,
Ma non vol' esser plus nil
Quando tu sta apud me.

António Botto, poeta portuguese, (1897-1959).

Parasitos

2011-11-06T18:16:00.002-02:00

RELIGION, FOCO DE PARASITOS

Iste poema esseva traducite durante le electiones presidential del anno 2010 in Brasil, in le qual un del themas plus enoiose ha essite le pseudo-moralistic exploitation del aborto per le candidatos, sub pression del conservatorismo catholic e evangelic pentecostal, le duo plus retrograde manifestationes religiose in le pais.

PARASITOS

In le medio de un feria, un pauco de alcun buffones
camminava monstrante, super un asino
un aborto* infelice, sin manos, sin pedes, sin brachios,
aborto que a illes dava un grande rendimento.

Le macre histriones, hypocrita, impudic,
exploitava assi le flor del sentimento,
e le monstro aperiva multemente le grande oculos matate,
alcun oculos sin calor e sin intendimento.

E tote le gente ha date almosna a tal tsiganos:
Ha date almosna anque le mendicos quasi nude.
E io, in vider iste quadro, apostolos roman,

io memorava re vos, funambulos del cruce,
que cammina per le universo, il ha mil e alcun annos**,
exhibinte, exploitante le corpore de Jesus***.

*In le loco del parola "aborto" on intenderea "aberration".
**Actualisante on dicerea "il ha duo mil e alcun annos".
***Interessante, quia Jesus sembla esser un prostituta, uno que exhibe e ha le corpore exploitate.

Autor: Guerra Junqueiro, poeta (inter altere functiones) portugese, (1850-1923).

Designo

2010-09-02T23:12:00.002-03:00

DESIGNO

Io ha essite brunetta e magrette como qualcunque polynesian,
e io mangiava papaya, e io reguardava le flor del guayava.
E le lacrimas me spiava, inter le briccas e le plantas scandente,
e le telas de aranea in le arbores mie se contexeva

Isto esseva un loco de sol e nubes blanc,
ubi le pipiones, in le vespera, singultava tro nostalgic...
Le echo, facetiose, de petra, iva saltante,
inter vaste arbores de mango que pluveva rosse horas.

Le pavones camminava tan natural per mi cammino,
e le columbas tan felice se alimentava sur le scalas,
que il esseva innecesari crescer, pensar, scriber poemas,
pois que le vita complete e belle e tenere illac jam esseva.

Como le pluvia cadeva ab le nubes, perfumose!
E le papagai como illo restava somnolente!
Le horologio esseva festa de auro; e le cattos enigmatic
claudeva le oculos, quando illos voleva chassar le tempore.

Veniva vespertiliones, in le nocte, piccar le sapotacea matur,
e le grande canes latrava como in le noctes del Imperio.
Phalenas, jasmines, caladiuns, lampyrides
rusticava in le jardines sussurante e eterne.

E mi ava cantava e sueva.
Illa cantava chansons del mar e de boschettos, in lingua antique.
E io sempre credeva que il habeva musica in su digitos
e parolas de amor in mi roba, scripte.

Mi vita comencia in un horto colorate,
tra ubi le noctes esseva solmente de luce lunar e stellas.
Porta me ad ubi vos va voler! – io ha apprendite con le primaveras
lassar me falcar e volver a esser sempre integre.

Cecília Meireles, poetessa brasilian, (1901-1964).

A donna Bárbara Heliodora

2010-09-02T15:57:00.006-03:00

Alvarenga Peixoto

(A Bárbara Heliodora, su sponsa, inviate
ex le carcere del Ilha das Cobras)

Bárbara belle,
Del nord stella,
Que le destino mie
Sape tu guidar,
Ab te absente,
Triste, solmente
Le horas io passa
In suspirar.

Trans inter le montes
De inculte silvas,
Il me fatiga le vision
In te cercar;
Intertanto io non vide
Plus quam le desiro
Sin sperantia
In te trovar.

Io ben volerea
Le nocte e le die
Sempre con te
Poter passar;
Ma orgoliose
Sorte invidiose
Ab iste fortuna
Me vole privar.

Tu, inter le bracios,
Tenere imbraciamentos
Del filia amate
Pote fruer;
Priva me le stella
Ab te e ab illa,
Cerca illo duo manieras
Por me occider!

Alvarenga Peixoto (Inácio José Alvarenga Peixoto), poeta brasilian (1744–1793)

PS: Le poeta esseva un del inconfidentes, id es, un del membros del "Inconfidência Mineira". Ille habeva como punition per le corona portugese le exilio in Africa.

Le ficato indiscrete

2010-08-29T01:14:00.009-03:00

LE FICATO INDISCRETE

Que il ha un deo pro le amoretto e altere pro le inebriatos, il es probate – a contrario sensu. Sin illos, como explicar tante passos false sin cadita, tante caditas sin nasos rumpite, tante basiettos apprehendite in situation de timor e sin plus grande consequentias ultra alcun inquietationes subite, quando passos inoportune pone fin a duettos in le sofa in cameras momentaneemente deserte?

Il occurre, intertanto, que celle deos, al modo de Homero, anque prende somnos legier: e le vinolento frange le naso in contra del lampion, o un futur matre affin in vero prende le Romeo e le Giullietta in flagrante contacto de mucosas, petrificante les con le classico: “Que manco de vergonia!...”.

Altere vices il occurre al protegitos decader ab le gratia divin.

Il esseva ce lo que occurreva a Inácio, le inexperto, e ce ruinava su maritage con le senioretta Lemos, bon puera, a qui cinquanta mil de moneta dotal faceva semblar alco optime.

Inácio esseva le rege del vergoniosos. A causa del plus parve cosas, ille se rubefaceva, exiva foras de se e remaneva large tempore idiotisate.

Le progresso de su amoretto ha essite, como il esseva natural, minus obra sue quam del puera, e del familias de ambes, tacitemente concertate in un conspiration contra le celibato del futur baccalaureato. Un del manovras ha constate per le invitation que ille recipeva pro dinar apud le Lemos, in certe die de anniversario familial commemorate con gallo de India.

Inácio se rasava, faceva lasso in le plus famose cravata, florificava per orchideas le buttoniera, frictionava le capillos con lotion de violettas e ad illac iva, con roba nove, bellette como si ille habeva exite ex le forma in celle hora. Ille ha portate con se, intertanto, por mal sue, le timiditate extreme, -- e ab isto proveniva le catastrophe...

Il habeva plus juvenas in le camera, ultra le eligite, e visages estranie, pauco cognite de ille, qui le reguardava con le benevole curiositate al que ha derecto un possibile futur parente.

Inácio, per natura “mal firme in le controlo del staffas”, se ha sentite jam in le initio, un tanto “discavallate” a causa del rolo de Don Juan per fortia, que on ad ille attribueva. Un del juvenas, creaturetta con raffinate malitia, multo extrovertite e “se-monstrante”, interrogava le re cosas del corde, ideas re le maritage e anque re le “promissetta” – toto per parolas que dava a intender se intentional, sublineate con palpebrationes a dextra e a sinistra.

Inácio se rubefaceva e balbutiava parolas disconectite, durante que le parve diabolessa malitiosemente insisteva: “A quando le dulces, sr. Inácio?".

Responsas masticate, balbutiate, inepte, esseva lo que iva ex le juveno, incapabile in facer replicamentos gratiose sempre que ille audiva risos feminin circa se. Le ha salvate le ita al mensa.

Ibi, durante que illes inglutiva le suppa, ille habeva tempore pro volver a se e pro disarder le aures. Ma ille non morava multo in le equilibrio. Le culpa ci esseva del domina del casa. Ad ille ha servite domina Luiza un beef de ficato, sin consultation previe.

Monteiro Lobato (José Bento Renato Monteiro Lobato),

(1882-1948).

PS: Le texto es ancora incomplete.

Pneumothorace

2010-07-03T11:39:00.005-03:00

PNEUMOTHORACE

Febre, hemoptisis, dyspnea e sudores nocturne.
Le vita tote que poterea haber essite e que non ha essite.
Tusse, tusse, tusse.

Ille demandava appellar le medico:
— Dice triginta e tres.
— Triginta e tres... triginta e tres... triginta e tres...
— Respira.

..................................................................................

— Vos ha un excavation in le pulmon sinistre e le pulmon dextere infiltrate.
— Dunque, doctor, an il non es possibile essayar le pneumothorace?
— No. Le unic cosa a facer es toccar un tango argentin.

Manuel Bandeira, poeta brasilian, (1886-1968).

In le cammino, con Majakovskij

2010-05-29T16:23:00.004-03:00

IN LE CAMMINO, CON MAJAKOVSKIJ

Assi como le infante
humilemente caressa
le imagine del heroe
assi io me approcha de te, Majakovskij.
Il non importa lo que a me pote occurrer
a causa de camminar spatula a spatula
con un poeta sovietic.
Legente tu versos,
io apprendeva haber corage.

Tu sape,
tu cognosce melior quam io
le vetule historia.
In le prime nocte illes se approcha
e roba un flor
de nostre jardin.
E nos dice nil.
In le secunde nocte, illes ja non se absconde:
illes calca le flores,
occide nostre can,
e nos dice nil.
Usque unquam,
le plus fragile inter illes
entra sol in nostre casa,
roba ab nos le luce, e,
cognoscente nostre timor,
evelle ab nos le voce del gorga.
E nos dunque pote dicer nil.

In le dies que passa
a nemo es date
reposar le capite
alienate al terror.
Le humiles bassa lor cervice;
e nos, que non ha pacto alcun
con le dominos del mundo,
a causa de timor nos tace nos.
In le silentio de mi camera
le harditessa flamma mi visage
e io phantasia un sublevation;
ma deman,
coram le judice,
forsan mi labios
va facer tacer le veritate
como un foco de vermes
capabile de destruer me.

Io reguarda circa
e lo que io vide
e lo que io finalmente repete
es mendacios.
Ni mesmo le infante sape dicer matre
e le propaganda destrue su conscientia.
Io, illes quasi me traina
per le collo del jachetta
apud le porta del templo
e illes me pete que io spera
usque quando le Democratia
va se dignar in apparer sur le balcon.
Ma io sape,
proque io non es territe
al situation de cecar, que illo ha un spada
piccante su costa
e le riso que illo a nos monstra
es un tenue cortina
jectate sur le arsenales.

Nos va al campo
e nos non les vide apud nos,
in le plantation.
Ma durante le tempore de recolta
illac es illes
e illes fini robante ab nos
mesmo le ultime grano de tritico.
Illes dice que ab nos emana le potentia
ma sempre nos lo ha contra nos.
Illes dice a nos que il es necessari
defender nostre focares
ma si nos rebella nos contra le oppression
il es super nos que marcha le soldatos.

E a causa de timor io me tace,
a causa de timor io accepta le condition
de false democrate
e io etiquetta mi gestos
con le parola libertate,
cercante, in un surriso,
absconder mi dolor
coram mi superiores.
Ma intra me,
con le potentia de un million de voces,
le corde crita - MENDACIO!

Eduardo Alves da Costa, poeta brasilian, (1936).

Nota ben:
1) Foco, in le poema, ha le signification de "region de un infection o maladia localisate in le corpore".
2) Ci http://www.culturabrasil.pro.br/caminhocomaiakovski.htm tu pote trovar le secunde strophe legite in portugese, illo es le plus famose del poema, multemente adoptate in anthologias scholar.
3) Il habeva un confusion re qui esserea le autor de celle poema. Uno diceva que il esseva le proprie Majakovskij, altere que il esseva Bertolt Brecht. Si tu pote leger in portugese, le sollution del confusion es explicate ci http://www.revista.agulha.nom.br/autoria1.html.

Moscova - Varsovia (26 maio 1956)

2010-05-18T23:03:00.003-03:00

MOSCOVA – VARSOVIA

(26 MAIO 1956)

Si iste avion caderea, crispate inter le quadros, le cordes e le spadas io remanerea; laminas de ligno in le palpebras, por que illos mantenerea se aperte durante le incendio, io mitterea;

Si iste avion caderea, le albas de mi filio de un terror violacee se elucidarea; in le postmeridie calcinate, le umbra de mi femina se inflammarea; mi filia non me trovarea cubate sur le feno, abscondite detra le porta, supra le monstra-vento con le brachios plenate per pupas; plus quam mi ungula in un libro e un lilio illa non trovarea; un gesto in le speculo, un spatula de osso, un pensata;

Si iste avion caderea, in un angulo stratal de Ipanema, io nunquam plus attenderea;

Si iste avion caderea, sol un persona non dicerea “que pena” (celle que cadeva e se oblidava e se consumeva, e sol se libertarea quando in toto illo caderea e se oblidarea e se consumerea);

Si iste avion caderea, ab me le firmamento in tromba se alontanarea; le mortos de Lituania e de Masuria a me venerea, e in le silentio incirculate per verdura illes me reciperea; soldato quase incognite, manos disligate ab le corpore – exsangue illos e sin armas – ah, le terra de nemo io transversarea;

Si iste avion caderea, de architectar le condition del creatura un architecto plus desistirea; certe re que alteres va arrivar a construer le human architectura (lo que se face il ha multe annos e se va facer in un die); stationate sur mi pectore, le ave sanguilente del meridie; le cryptographo egyptie al final se explicarea; in fragmentos incandescente, le carne mie emigrarea; espaventa-aves in retalios, sol le vento legiermente me espaventarea;

Si iste avion caderea, sub le arcadas del patio le cavo de sal se extinguerea, le tunica mie jalne inter le angelos al sorte se tirarea; sub le tegulas del dracones aurate, su floccos, indifferente, le arbore de coton setose succuterea; in le collina splendente, qui saperea leger, legerea: “ci ha stationate un infante que quasi nil comprendeva”; usque quando altere morte va separar nos, mi nomine in le trunco se resignarea;

Si iste avion caderea, iste papiro in cineres arderea; le stella rubee del poema necun jornal publicarea; si illo esserea pro cader justo il va haber poco, mesmo assi io lo scriberea; le vita e le morte es amantes, illos es le sponsa, del poesia;

Si iste avion caderea, le vicinos mie comprenderea; memorante re mi capillos in le ascensor, un intuition qualcunque in le aere dicerea a illes que io sol non esseva amico pro manco de tempore o coardia; ma pote alcuno perfectemente amar su vicino se a pena, grave, in le matino a ille dice “bon die”; e dunque, sentimental e sin motivo, re me, povrettos, illes se commiserarea; e por se sentir tan sensibile illes, in tenue placer spiritual toto (de me) al fin se finirea;

Si iste avion caderea, le musica de mi appartamento assurdarea; le volumines in le plancas, por non haber qui los legerea como io legeva, brun e clause remanerea; altere personas plus sage venir e servir se poterea, ma mi modo de leger e pensar disparerea; intertanto, si iste avion caderea, por cello que es a pena mie ad orgoliar me io non arrivarea;

Si iste avion caderea, ja nemo meditarea re le ave que passava gemente in contra del vento in le bruma frigide; le secreto que io non arrivava in tastar a nemo plus preoccuparea; sol si a mi filio io legava le vocation del tristessa e le heroismo del allegressa;

Si iste avion caderea certemente io me compassionarea re les qui caderea con me sin le corage del poesia; ben que forsan esserea io qui portarea plus nostalgia; purpura poner del sol de Minas, plagias aeree de Bahia; cappello de palea de Leda, le oculos castanie de Lília; pubescentia de Teresa, experientia de Maria; prosatores de Irlanda, poetas de Andaluzia; Yang-Tse in Nanking, das Velhas in Santa Luzia; Etna vaporante in Taormina, in Sienna le Piazza della Signoria; matinos de iodo in le plagia, noctes ethylic de bohemia; ballerinas de Leningrad, laros de Normandia; surriso de puera, del puero le euphoria; Wagner componente le Parsifal, Nietzsche ululante in Sils-Maria; le femina qui vadeva con me, la qui vadeva ma non vaderea; tante illas que, plus il haberea, por que ora mesmo io caderea, io las peterea;

Si iste avion caderea, con illo caderea un homine qui al minus intenderea le fabula del folia que se habeva disligate e dispareva; e assi su corde, in le terra, in le mar e in le celo, qua por triste e matur caderea, ille non se surprenderea, ni reclamarea; proque celle aflicte corde, por haber amate e suffrite, in le amplitude del morte se conformarea;

Si iste avion caderea, in un dominica blau un pisce usque al petra natarea; non trovante mi hamo, al alte mar illo regressarea; de iste disincontro texite per tan belle equivocos, su carne se salvarea; e le dominica blau del mar ancora plus blau relucerea.

Paulo Mendes Campos, poeta brasilian, (1922-1991).

Predica del diabolo

2010-05-18T16:37:00.002-03:00

PREDICA DEL DIABOLO

Ben fortunate le stropiatos proque illes non distingue le proportiones del sentimentos moral e designa triangulos torte sur le arena.

Ben fortunate le cecos ab nascentia proque illes stride quando stride in le curvas le astros del cosmos sin musica.

Ben fortunate le feminas fede proque illas cambia signales con le Via Lactee e illas es tangibile ad omne le signalisationes bimanual.

Ben fortunate les qui morri in le catastrophes ferroviari proque le vita esseva subitemente le sinistre aventura.

Ben fortunate le disequilibratos lyric proque illes inventa triste sententias philosophic.

Ben fortunate les qui perde lor infantes, incinerate, illes es habile pro distinguer le stella del naufragio.

Ben fortunate le mendicos proque illes appartene al messes mythologic.

Ben fortunate le suicidas proque illes arriva con armas in le mano al altere latere.

Ben fortunate le indigentes proque illes resume le miserias del poesia.

Ben fortunate le inebriatos irremediabile proque illes extingue se in le crepusculo como le carbon.

Ben fortunate le qui alimenta un mal secrete proque ille pote telephonar al hyena e invitar lo a dinar.

Ben fortunate le individuo que ha le visage deformate proque ille pote reguardar le morte in le oculos e interrogar lo.

Ben fortunate al fin omne le homines, omne le feminas, omne le bestias, ben fortunate le foco e le aqua, ben fortunate le petras e le herbas, ben fortunate le Deo que crea le universo e le demonio que lo pardona.

Paulo Mendes Campos, poeta brasilian, (1922-191).

"If"

2010-05-18T12:40:00.003-03:00

"IF"

Mi filio, si per hasardo tu va arrivar, como io ha arrivate ad un prairie de horizontes arcate, que non te intimora le ululation del lupo, le rugito del tigre; brava contra illos in le angulos del silva, oculos in le oculos, digito firme in le can.

Mi filio, se per hasardo tu va arrivar a un mundo injuste e triste como iste in le que io vive, procrea un infante; por que illo va attinger un tempore plus longe e plus pur, e va adjutar a redimer isto.

Paulo Mendes Campos, poeta brasilian, (1922-1991).

Ricordanza della mia gioventù

2010-05-17T02:59:00.004-03:00

RICORDANZA DELLA MIA GIOVENTÙ

Le mie nutrice Guilhermina
Furava le monetas que le Doctor me dava.
Sinhá-Mocinha, mi matre, admonestava...
Illa videva in cello mi proprie ruina!

Mi nutrice, dunque, hypocrita, simulava
Susceptibilitates qua de puera:
"- No, il non esseva illa!-" E maldiceva le fato,
Que illa absolutemente non furava.

Io vide, intertanto, ora, in mi lecto,
Que a me sol se imputa le furo facte...
Tu sol ha furate le moneta, le auro que brilla.

Tu furava le moneta solmente, ma io, mi nutrice,
Io furava plus, proque io furava le pecto
Que dava a tu filia lacte!

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

PS: Le titulo original del poema es in italiano, e poterea esser in interlingua "memoria del mie juventute". Doctor in le texto es le patre del poeta, con un clar connotation de respecto. Sinhá-Mocinha poterea esser comprendite como "Senioretta-Juvene", un denomination ligate al antique traditionalismo familial.

Le negro

2010-05-17T02:10:00.001-03:00

LE NEGRO

Oh! Negro! Filio del Hottentoia orgoliose
Tu brachios bronzic como duo scutos,
Es duo colossos, duo gigantes mute,
Representante le integritate human!

In iste brachios de fortia soveran
Gloriosemente sub le luce del Sol, nude
In le brute incontro del punctas ferree acute
Gemeva per multo tempore le anima african!

In le colorito de tu bronzic brachios,
Fulge le foco mordente del tepor
E le flamma fulge del solar brasiero...

E io cogita vider le multiple productos
Del Terra - le flores e le metales e le fructos
Simbolisate in iste colorito!

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

[Le onosarchia]. Un passage del capitulo XVII, del libro "Mocidade Morta" [Juventute Morte]

2010-05-13T21:16:00.005-03:00

[LE ONOSARCHIA]

UN PASSAGE DEL CAPITULO XVII, DEL LIBRO “MOCIDADE MORTA” [JUVENTUTE MORTE]

(...) Le onosarchia, mi car senior, es un facto.

(...)

(...) Un gloria, iste termino! Io lo ha arrangiate ex le greco – onos – ónagros, le asino ancestral, le vetule asino avo, e arkhé – le autoritate. Il non es que io sape greco, il esseva per un lectura occasional, combination de dictionarios. Il ha le snobismo, cuje signification sta inter le hypocrisia e le idiotismo, io pretendeva, a causa de un vetule rivalitate latin, supplantar le anglese, io ha extrahite le onosarchia, que me pare singular, al minus illo me contenta; on pote donar lo un arrangio e on ha le onosarchismo – le asinitate autoritari! Illo succede esser cosa moderne, illo ha le sapor del exotismos e, forsan in circa alcun dece annos, le generation futur lo impingera abundantemente... Remarca, le jurnalistas lo va dispender usque al satietate...

-- Como novitate.

-- Como novitate e como preciositate. Nos besonia terminos nove qua nove sensationes. Il ha quase cento annos que nos consume le hereditages litterari del lingua. Celle stock ja sta exhauste. Ma, al thema. Le onosarchismo es un facto. E il non ha nil plus plen, plus harmonisator, plus util, plus equitative quam le asinitate. Illo es un poter centripete, un fortia motor, ingranage principal de tote le mechanismo social. Illo comencia per se opponer al transcendentalismo e al pensata speculative, duo perversiones mental, e illo fini in nullificar le contemptibile fatiga de ratiocination per le cec acceptation del convenientias

Le doctor mugiva exclamationes de derision:

-- Oh! oh! Magnific!

E sempre autoritari, sin perder su linea de “homine notabile”:

-- Dunque le asinitate es le centro del gravitation human?

-- Accuratemente. Vos poneva le stillas sur le is. Si non esserea le onosarchia, mi car senior, le mundo esserea composite per parve tribos o nucleos, in luctas constante o in profunde indifferentia ab tribo a tribo. Lo que face le communitate civilisate es celle fortia, que ha scapate ab le sagacitate del grande philosophos antique e moderne. Imagina vos que il nos fallerea celle “poter moderator”, indubitabilemente placiate inter le talento e le ruditate vulgar, inter le sages e le ignorantia ordinari; que tote le esseres human esserea calibrate intelecutalmente e mentalmente per un mesme scala... Imagina qual pernicie il in vero esserea le resultato de iste complete equalitate! Le humanos esserea, nil plus, nil minus, quam un bestia pacibile e grave, le existentia del nationes limitarea se al indolente travalio del fermas, le charmes del vita, celle serie de delicias que nos amusa, consolantemente, contra le rapiditate del trajectoria inter le pannos del allactamento e le copertura del sarcophago, esserea alcun cosas plus quam insipe e rustic. Il es necessari ergo, le existentia de un “poter moderator”, un poter que velle esser como un retorta de toto ex quanto le intelligentia e le mente produce pro le uso del inferiores, de celles que es incomplete e insciente. E celle poter, senior doctor, realmente existe, il es le onosarchia. Assi como in nostre systema planetari, le rudes move se circa le asino, per identitate organic. Io me va descender al particular, io va adentrar in le detalio pro melior explicar me. Lancea senior doctor Heráclito das Neves, lancea vostre adocular al ambiente ubi vos vive, vostre ambiente politic. Prende ex celle ambiente un caso rar, si il es que vos lo ha. Lassa nos supponer que vos lo ha. Celle caso rar essera, dunque, un politico con talento.

Heráclito tussettava, susceptibilisate. Camilo, emendava, per delicatessa simulate:

-- Io face un exception a mi complacente auditor, docte, conspicue membro del partito liberal...

-- Multissime gratias – murmurava le doctor.

-- Il es rar – continuava le juvene –, es rarissime le caso. Un politico talentose como io le imagina, como io le volerea, plus difficile de venir al manos quam il esseva pro Cromwell, victoriose, trovar qui amputarea le capite ab le infelice Stuart, proque io imagina un politico completemente differente del typo ordinari del plus affamate, del plus estimate politicos.

Le doctor, que justo finiva cruciar, soveranamente, le brachios sur le large pecto, accurtava le conclusion:

-- Probabilemente un Napoleon Bonaparte con le diplomatia de Talleyrand...

-- Plus, multo plus distante, mi car senior Heráclito. Io imagina un profunde interpretator de omne le secretos psychic del entrania human, cognoscitor del sociologia, amplemente e criteriosemente studiate in omne su brancas, e, super cello, un audace spirito de juvene, ambitiose como celle Napoleon, que vos ha justo citate, ma con le delicatessas de un estheta, le anima de Ludwig II de Bayern. Impossibile, como vos vide.

Lassa nos accordar, intertanto, que celle creatura human se haberea disligate ab le remanente placenta materne, que un ventre benedicte lo procreava e que illo esseva un realitate in carne e osso como nos nos inorgolia de esser. Que cosa advenirea a celle human? Il es curiose le prevision. Troppo sciente pro supportar le intrincate schema del casuistica politicastre illo se dissociarea contra le normas de su partito, disrespectante le littera obligatori del Credo; troppo analista pro voladar supra superficies, su lucta esserea destructor, minante lo que non se poterea reconstruer sin sacrificios individual, de ubi sta probate le inutilitate politic; rebelle e intelectual illo se revoltarea contra le disciplina e contra le collusiones; estheta, pensante re le arte, amante le exterioritate, idolatrante le spirituales, illo devenirea un dispenditor del monetas public, un perturbator del ordine social, un folle... Per un parola: celle creatura esserea un flagello, de accordo con le vulgar empleo de celle termino...

Io va prender, ora, le opposito ad iste individuo, id es: le acceptato, le util... Proque in vero, le asino es, zoologicamente, inferior al leon, ma in le limites del utilitate illo a celle es superior. In iste typo de antithese toto es negative. Su spirito non passa ultra esser un luce de candela clausurate inter cento muros de bronzo. Lo que illo pensa, lo que illo senti, es animalmente instinctive, illo pensa per associationes morose, anellos de un mesme grandor e sempre de un mesme spissor; illo senti per acumulo de vibrationes tal que illos esserea capabile de demolir, de reducer in pulvere le montanias de Suissa e le Andes... Ya dunque, il es celle individuo que conveni, il es illo que representa le securitate public, le ordine de un nation, le fortia de un populo! On lo comprehende, on lo acclama.

Illo es como un serra granitic que continerea, in un latere, le foreste, e in altere latere le mar, impediente que le duo fortias incontrarea se. Illo es le mediator, medie termino, le obstaculo que non cede in avante, ni recula: illo es, in summa, le mediocritate, sin explosiones, sin vibrationes, sin ideales.. Le asino, in su complexion utilitari. Le asino que non ha contractiones de allegressa ni expression de dolor, que non se excede ab le marcha costumari, que non se precipita ab le culmines, ni face un passo false in le stricte itinere del capras... Illo non es un ente imaginari, illo es un veritate, un typo que sta, quotidianamente, presso nostre vista, que vive con nos, que parla a nos, que governa nos... Illo es le asino con jachetta longe, medaliate, seriose, pacibile, resistente. In le politica on lo appella statista, on dice lo esser profunde in financias, capite del partito, supporto moral del classes conservator; in le artes illo ha le epitheto de travaliator e maestro, illo reprsenta le respecto al formulas heredate, le bon senso litterari, le obstaculo al inovationes, le critico experte; in le scientia illo es le meritissime senior consiliero, le eminente, le vetule sage, con un pergamena appendite al collo e alcun berillos sur le nares; in le societate ha illo le designation de honorate progenitor, vicino obsequiose, affectuose companion! Proque, le onosarchismo, mi car senior, es omnimode e polyforme; sin perder su essentia, illo ha plure aparentias e se supervesti per aspectos differente – tante se impacca per un jachetta de aristocrate, como per le mantello nigre del burgesia, que es le supertoto del circunspecte vulgaritate; e on lo vide in livrea militar e on lo vide in sottana; in illo se contine tan ben un blusa como un jachetta. Su aspecto varia, su aparentia possede disguisamentos, ma in le profundo, intra celle constitution physic solemne e auster, o celle typo rubicunde e surridente, o celle nervose e pallide, sta le onosarchismo, que deberea esser le axioma de Hobbes.

Sub tan diverse formas on trova lo per tote parte, in tote le epochas e in tote le regiones. Il es a causa de ce, mi car senior, que Pascal describeva le opinion, como un sphinge con capite de asino... Quando exi un discoperta del laboratorios o un idea del cabinettos de studio, le onosarchismo abucca uno e le altere, submitte los ad un particular processo de assimilation mental e, depost, diffunde lo pro le uso commun. E le principio descoperite, le veritate trovate, le lege concludente, prende un forma ben dissimile a su structura prime, reappare completemente modificate e depurate.

Basta a nos un proba, in plus. Nos lo ha in le grande Revolution Francese. Como vos sape, il esseva ex le cerebro del enciclopedistas, notabilemente del cerebro del famose Denis Diderot, e ex celle de su continuatores Condorcet e Danton, que sortiva le principios de celle immense reformation. Como philosophia illo esseva un obra potente e ample, cuje application darea le plus extraordinari beneficios al humanitate. Ma le onosarchismo, in su infalibile assimilation, ha rendite celle principios un profito unicamente individual, destinante lo ad un classe, utilisabile pro le dissimulate aspirationes de un medio... Io non sape si io me exprime con inteligibilitate?...

(...)

-- Mi juvene amico deberea disveloppar iste original theoria in un libro, obra cogitate e seriose.

Gonzaga Duque, scriptor brasilian, (1863-1911).

Esser tigre

2010-05-13T21:15:00.001-03:00

ESSER TIGRE

[...]

4

Le tigre ignora le libertate del salto,
il es como si un resorto compellerea le saltaR

Inter le estro e le copula,
le tigre non ama.

Illo cerca le femina
como qui cerca victo.

Sin tempore in le anima,
il es in le presente que le tigre existe.

Necun voce parla lo del morte.
Le tigre, ja vetule, dormi e passa.

5

Illo es elusive,
il non ha manos que lo prende

Illo non sona,
proque illo non respira.

Illo es minus quam embryon,
infra le ovo,
subtussemine.

Illo non ha forma,
illo es quasi nil, illo sembla morte.

Intertanto illo existe,
a causa de ce illo spera..

Epopeia, chanson de amor,
epigramma, ode moderne,
epitaphio.

Illo va esser
quando il va esser tempore pro ce.

Arménio Vieria, poeta capo-verdian, (1941-).

Le signalato

2010-05-13T21:09:00.003-03:00

LE SIGNALATO

Tu es le folle del immortal follia,
le folle del follia le plus supreme,
Le terra es sempre tu nigre manilla,
prende te a illo le extreme Infortuna.

Ma iste mesme manilla de amaritude,
ma iste mesme Infortuna extreme
face que tu anima supplicante geme
e explode in stellas de teneressa.

Tu es le poeta, le grande Signalato
que popula le mundo dispopulate,
con beltates eterne, poco a poco.

In le Natura prodigiose e ric
tote le audacia del nervos justifica
le spasmos tue immortal de folle!

Cruz e Souza, poeta symbolista brasilian, (1861-1898).

Re le utopias

2010-05-13T20:59:00.001-03:00

RE LE UTOPIAS

Si le cosas es inattingibile... ah ya!

il non es motivo pro nos non voler los...

Quam triste le camminos, si non esserea

le magic presentia del stellas!

Mário Quintana, poeta brasilian, (1906-1994)

Esperanto

2010-05-12T00:40:00.001-03:00

ESPERANTO

An non vide tu? Io pro te ja face toto
mesmo cercar un curso de Esperanto
in le web e studiar un poco de illo
pro realisar le phantasia tue
de apprender e errar e esser punite
per me, tu professor traditional
e rigide, ultra tote le mental sanitate.

Il es hilare! E plus hilare es le Esperanto
quam le maniera per le qual nos joca cello:
me face tante sexual tension su podicetta
demandante le disciplination de mi virga,
audir te critar, gemer a voce basse,
dicente que merita mi castigation
in le carne, pro tu lassar esser stupidetta.

E dar anque, il es clar!, le recompensa
al qual tu ha derecto, quando, studiose,
tu succede divinar mi pensata e
responde celle demandas impossibile
que io faceva. E ora io cerca con le bucca
le vulvetta dulce pro te donar
mi basios e leccamentos ben realisate.

E, hmm!, morder legiermente su collo,
depost, plus forte, pro lassar le marcas
del dentes in tu nuca fremente,
le sinos inglutir, tu mamillas
le spatulas, le ventre, le scapulas,
sentir tu excitation crescente
in le placer que te da le esser devorate.

E le desiro mie tense, pulsante,
sol vole ora star albergate
in le aquose paradiso que cole
in le cave invitative de tu coxas.
Io penetra, dunque, e cello es plus placerose,
que toto usque ci, tan ben planate.

Mover me, in te sentir le vulva
palpitante, arrivante a su orgasmo,
sentir tu spasmos, tu tremores,
tu crittetos, tu corpore hallucinate
relaxa, subitemente, sur le mie.
E ora io debe esser recompensate.

Io livra, dunque, mi sexual organo a tu bucca
pro effunder in le fundo del gorga
le fructos de celle amor realisate.
Tu me bibe reguardose, netta
me, qui, dunque, io te annida in mi brachios
pro recoltar, per un basio profunde e dense,
le sapor de mi semine ab tu labios.

Ah, le Esperanto pote esser le lingua
universal in le tempores del futuro
ma, hodie, universal es le linguage
in le que nostre fetiches completa se:
Tu me face felice, io felice te face,
e juncte in jocar nos non es triste!
"Dankon, Dio!", celle femina existe.

Marco Aurélio Pais, poeta brasilian.

Suger e esser sugite per le amor

2010-05-12T00:37:00.001-03:00

SUGER E ESSER SUGITE PER LE AMOR

Suger e esser sugite per le amor
in le mesme instante bucca millevalente
le corpore duo in un delectation plen
que non appartene a me ni te appartene
un delectation de fusion diffuse transfusion
le leccar le sorber e esser sorbite
in le mesme spasmo
es toto bucca bucca bucca
sexanta e novem vices bucchilingua.

Carlos Drummond de Andrade, poeta brasilian, (1902-1987).

Orgassema

2010-05-12T00:34:00.001-03:00

ORGASSEMA

de semantica seminal
se insinua le semine
in le lacunno lacuna lacunal
e propter le sadic sete se resenti
le senso
in le senso cunnal.

se sadic o sage
qui lo sapera?
Si salubre salate
le sapor tue de utre
es le unda del utero
es le terra que remorde
le spera de sperma
in le aspere parietes.

e le signification veni
del friction rhythmic e formal
inter le mucosas rubre
del penis, del vulva, del bucca
o del anal.

E. M. de Melo e Castro, poeta portugese,(1932-).

Ah, un podice blanc

2010-05-12T00:32:00.001-03:00

AH, UM PODICE BLANC

Ah, un podice blanc me emotiona!
Le tracia, le curva, designo precise.
Mathematic muro, albe e lisie,
Standardo e blason del belle donna.

Le podice-icono, podice de nive,
ubi le luce del seta va sentir se umbra,
ubi le corpore va rolar per le cossino
e viver de placer, quia le vita es breve.

Oh, placia ubi io dansa in apotheosis!
Qual geometra te soniava in le bruma?
Io es vertiginate e io vole plus, plus un dose

de celle podice-femina que me dishanca.
Si io dice hanca, le arma se altia:
qui dice hanca, dice podice, podice blanc.

Marcus Vinicius de Freitas, poeta brasilian.

Arte de Amar

2010-05-12T00:30:00.001-03:00

ARTE DE AMAR

Si tu vole sentir le felicitate de amar, oblida tu anima.
Le anima es lo que guasta le amor.
Sol in Deo illo pote trovar satisfaction.
Non in altere anima.
Sol in Deo – o foras del mundo.
Le animas es incommunicabile.
Lassa le corpore tue intender se con altere corpore.
Proque le corpores intende se, ma le animas non.

Manuel Bandeira, poeta brasilian, (1886-1968).

Postponimento

2010-05-11T02:42:00.000-03:00

POSTPONIMENTO

Depost deman, si, solo depost deman...
Io va guastar deman in pensar re depost deman,
E assi il va esser possibile; ma hodie non...
No, hodie nil; hodie io non pote.
Le persistentia confuse de mi subjectivitate objective,
Le somno de mi vita real, intercalate,
Le fatiga anticipate e infinite,
Un fatiga qua mundos pro prender un tram...
Iste specie de anima...
Solo depost deman...
Hodie io vole preparar me,
Io vole preparar me pro pensar deman in le die sequente...
Illo es que es decisive.
Io jam ha le projecto delineate; ma non, hodie io non delinea projectos...
Deman es le die del projectos.
Deman io me sedera apud le tabula de officio pro conquirer le mundo;
Ma io solo conquirera le mundo depost deman...
Io ha desiro de plorar,
Io ha desiro de plorar multo, subitemente, ex intra...

No, non vole vos saper plus nil, il es secreto, io non dice.
Solo depost deman...
Quando io esseva un infante le circo de dominica amusava me tote le septimana.
Hodie solo me amusa le circo de dominica de tote le septimana del infantia mie...
Depost deman io essera altere,
Le vita mie se triumphara,
Tote le qualitates mie de intelligente, litterate e practic
Essera convocate per un edicto...
Ma per un edicto de deman...
Hodie io vole dormir, io redigera deman...
In hodie, qual le spectaculo que pro me repeterea le infantia?
Mesmo pro io comprar le billetes deman,
Nam depost deman es que sta ben le spectaculo...
Antea, non...
Depost deman io habera le posa public que deman io studiara. Depost deman io essera finalmente lo que io non pote nunquam esser.
Solo depost deman...
Io senti somno como le frigido de un can vagabunde.
Io senti multe somno.
Deman io te dicera le parolas, o depost deman...
Si, forsan solo depost deman...

Le avenir...
Si, le avenir...

Álvaro de Campos, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935).

Mi patria es le lingua portugese

2010-05-10T12:58:00.002-03:00

MI PATRIA ES LE LINGUA PORTUGESE

Il me place dicer. Io va dicer melior: il me place parolar. Le parolas es pro me corpores toccabile, serenas visibile, sensualitates incorporate. Forsan proque le sensualitate real non ha pro me interesse de necun specie - ni mesmo mental o de sonio -, se ha transmutate in me le desiro pro cello que in me crea rhythmos verbal, o los ascolta de altere gente. Io freme se on dice alco ben. Tal pagina de Fialho, tal pagina de Chateaubriand face formicar tote mi vita in tote le venas, face me rabiar tremulemente quiete per un placer inattingibile que io es habente. Tal pagina, mesmo de Vieira, in le frigide perfection de ingenieria synthatic sue, me face tremer como un ramo in le vento, in un delirio passive de cosa movite.

Como tote le grande passionates, il me place le delicia del perdita de me, in le que le fruition del autolivration se suffre totemente. E, assi, multe vices, io scribe sin voler pensar, in un reverie externe, lassante que le parolas a me face festas, infante parvette sur lor gremio. Illos es phrases sin senso, decurrente morbide, in un fluidessa de aqua sentite, oblidar rivo in le que le undas se misce e se indefini, rendente se sempre altere, succedente se mesme. Assi le ideas, le imagines, tremule propter expression, passa per me in convoyos sonor de setas tenuecolor, ubi un luce lunar de idea tremula, maliate e confuse.

Io non plora a causa de nil que le vita trahe o porta. Il ha intertanto paginas de prosa que me ha facite plorar. Io memora, como cello que io sta a vider, le nocte in le que, ancora un infante, io legeva per le prime vice in un anthologia le passage celebre de Vieira re le rege Salomon. "Altiava Salomon un palatio..." E io sequeva legente, usque al fin, tremule, confundite: depost io explodeva per lacrimas, felice illos, como necun felicitate real me va facer plorar, como necun tristessa del vita va me facer imitar. Celle movimento hieratic del nostre clar lingua majestose, celle exprimir del ideas in le parolas inevitabile, currer de aqua proque il ha declivitate, celle stupefaction vocalic in le que le sonos es colores ideal – toto cello me ha coperite per instincto como un grande emotion politic. E, io ha dicite, io plorava: hodie, rememorante, io ancora plora. Il non es – non – le nostalgia re le infantia re le que io non ha nostalgia: il es le nostalgia del emotion de celle momento, le disgusto de ja non poter leger per le prime vice celle grande certessa symphonic.

Io non ha sentimento necun politic o social. Io ha, intertanto, in un senso, un alte sentimento patriotic. Mi patria es le lingua portugese. Nil esserea a me le regret si uno invaderea o captivarea Portugal, depost que uno non me incommodarea personalmente. Sed io odia, per odio ver, per le unic odio que io senti, non qui scribe mal portugese, non qui non sape syntaxe, non qui scribe per orthographia simplificate, sed le pagina mal scribite, como persona proprie, le syntaxe erronee, como gente in le que on colpa, le orthographia sin ypsilon, como le sputo directe que me nausea sindependentemente de qui lo haberea sputate.

Si, proque le orthographia anque es gente. Le parola es complete vidite e audite. E le gala del transliteration grecoroman a me lo vesti per su ver mantello royal, per le qual illo es seniora e regina.

Fernando Pessoa, poeta portugese, un del “genios del racia” lusophonic, (1888-1935).

PS: Per iste ligamine de Youtube, vos potera audir, accompaniate per le texto, le chanson “Lingua”, del cantor brasilian Caetano Veloso, ubi ille utilisa le affirmation de Fernando Pessoa “mi patria es le lingua portugese” e lo reelabora como “Le lingua es mi patria/E io non ha patria, io ha ‘matria’/E io vole ‘fratria’”. Ille anque utilisa ressources interne al lingua, ben comprehendite por illes qui lo parla, tunc, il non es possibile un traduction a interlingua sin perder le senso poetic del chanson. Le cantores es Caetano Veloso e Elza Soares. Le ligamine es: Lingua

Breve pagina del historia del mundo

2010-05-10T02:05:00.000-03:00

BREVE PAGINA DEL HISTORIA DEL MUNDO

Le historia del Mundo es un manuscripto de sanguine
Illustrate per papas absurde e
Gandhis radiose.

Esser colonia, esser potentia
del nationes es le destino e
le destino es
un repetition continue del mesme film.
Le historia de hodie es
solmente le historia de heri con
robas nove: velos de defuncto
nove fardo: sanguine nove effundite.
Un imperio cade, altere se altia, e cade... e
Le humanos es lo que minus importa in le summa del ricchessa;
In le povressa del luxo del palatios illos es le sustentation:
Illos es le pilar del luxo e se sustene per immunditias.

An il ha habite unquam paradiso in le Terra?
Forsan isto es solmente un sonio infantil; paradiso!
Forsan illo es le responsa del esser human ante le Historia,:
Le responsa del nano que brava contra le gigante;
Forsan illo es le desiro de creder
que on non es impotente
contra le rota del Historia,
que applatta qui se antepone contra Illo,
sin que on ha le idea re star essente applattate.
Eden, Shangri-la, Eldorado e mil altere paradisos
de accordo con le placer de cata uno;
Paises, tribos, clans e frontieras innumerabile
pro introducer in cata uno le placer del guerra,
e satiar le sete de sanguine de accordo con le gustar de cata uno. ,
E con le buccas plen de dentes e aperte dismensurate qua un can,
E con le bucca plen de sanguine, fluente per le angulos del bucca,
Le humanos aperi le bucca e hypocritamente proclama:
Le Pace...!

In un latere Gandhi, radiose,
In altere latere un phanatico, un lunatico,
un fundamentalista, un capitalista,...
E le lucta se initia ferocemente per le ultimos
E le radiantia de Gandhi extingue se, es extinguite,
In le historia le Luce nunquam(?) succede vincer le tenebras
e nos merge nos in le follia abnormal
de humanos que sempre va contra le moral
e del historia face sempre le Mal esser felice in le fin,
Ad in eterno. (?)

Esser libere, esser sclavo
Lo que a nos remane es esser sclavos
Le prime option exige responsabilitate
Il es libere qui es responsabile pro su responsas
Date al demanda: “Quanto vale tu vita?”
Tu vita vale plus quam le Historia,
e il solo es sclavo
qui oblida que le Historia
es le libro que on ha oblidate releger
es le memoria que on se lo lassava escappar
es le essentia que ha abandonate le flacon
e es tote error que non debe plus esser facte. ...

... An tu es libere??!

... nam solmente es libere celle qui sape que le Historia
es cello que on vide in le retrovisor e
es le proxime curva
in le attendimento re que le vehiculo va prender su direction.
Prende le direction!;
Certe?; o mendose?
Io es certe que tu sape,
proque le humanos ja non es plus le infantes del Criation e
si illos jocar con le foco, illos sape que il va doler multe.

Assi,
Al humanos,
piscatores de illusiones e
marineros de chimeras realisabile, il ha duo fines;
in les que:

Le Historia del Humanitate es un fluvio currente infatigabilemente:
Forsan illo es un fluvio de sanguine de horrende massacros;
O forsan illo es un fluvetto mansuete,
Per ubi le dies, menses, annos curre seren
E,
finalmente attinge,
plen de contentamento:
Le Mar del Eternitate.

(Le seleciton final... es nostre.)

Aender dos Santos, poeta brasilian, le mantenitor de iste blog. Poema scripte in 1996 ancora inedite in le original.

Ideogramma io

2010-05-10T02:04:00.001-03:00

IDEOGRAMMA IO

Intra mi entranias le gestation del nil absolute me corrode;
Io me leva e io va usque ad ubi io non desira star,
Io reveni e io remane ubi io non desira star;
Ex subito explode in me un voluntate folle
de inviar un message telepathic per ideogrammas,
de vader foras al medio del via hysteric e recitante versos de Fernando Pessoa,
nude, completemente folle e lacerante le mie ventre
por que va nascer prematur le nil que habita le entranias mie.
Guai, qual dolor iste le de viver assi,...
in iste pais ubi on vive per intervallos de bellessa
e lacunas de felicitate;
pais-nil-matre-nil de cosa nulle.
Interchocca se in me le sentimentos
de mi inutilitate personal e de mi inutilitate national
heredate de mi nascentia in iste pecia del mundo.
Ah putanas, ah prestres, ah cosa innominabile que obceca mi mente,
Guai crito latino-american glutinate in un angulo del gutture,
Ah gestation del nil absolute in mi ventre.
Io ha copulate con le vacuo cosmic universal,
io esseva fecundate, secundate,
e ora, un operation cesaree post-post-moderne debe portar al lumine le fructo
de celle incesto ancestral de mi origine in le Big Bang...
Fructo putride:
Gestation inutile!
Io mesme me ha generate.

Aender dos Santos, poeta brasilian, le mantenitor de iste blog. Poema ancora inedite in le original.

Souvenir

2010-05-10T02:03:00.000-03:00

SOUVENIR

Como io volerea star illac ora!
Static.
Pro que le tempore non reveni o non passa plus presto?
Io es ci; sed an il non es que io ancora remane illac?
Io ha timor.
An iste es io, o illo es solo un imagine?
Esque io sta illac?
Io non lo sape.
An io sta illac?
An io ha state?
O an io va star? Le dubita me constringe.
Como io amava celle loco,
Como io odiava celle parve mundo.
Illo non mori, nam io pensa re illo,
Illo es immortal.
Sed io, io va morir, e illo vadera con me.
Il non remane a nos nil de lo que on ha vidite, audite,
O de ad ubi on ha ite,
Solo memoria e melancholia.

Aender dos Santos, poeta brasilian, le mantenitor de iste blog. Poema ancora inedite in le original.

Civilization Occidental

2010-05-09T23:50:00.000-03:00

CIVILIZATION OCCIDENTAL

Lattas clavate in palos
fixate in le terra
face le casa

Le pannalia completa
le paisage intime

Le Sol transversante le fissuras
evelia su habitante

Depost le doce horas de travalio
Sclavo

Rumper petra
transportar petra
rumper petra
transportar petra
sub le Sol
sub le pluvia
rumper petra
transportar petra

Le vetulessa veni tosto

Un matta in le noctes obscur
basta pro ille morir
grate
e per fame.

Agostinho Neto, poeta angolan (prime presidente del Republica Popular de Angola), (1922-1979).

Nocte

2010-05-09T23:49:00.000-03:00

NOCTE

Io vive
in le quartieros obscur del mundo
sin luce ni vita.

Io va per le vias
palpantemente
presso a mi sonios informe
facente passos false in le sclavitude
al desiro mie de esser.

Illos es quartieros de sclavos
mundos de miseria
quartieros obscur.

Ubi le voluntates dilueva se
e le humanos confundeva se
con le cosas.

Io cammina quasi cadente
per le vias sin luce
ignote illos
plen de mystica e terror
imbraciate con phantasmas.

Anque le nocte es obscur.

Agostinho Neto, poeta angolan (prime presidente del Republica Popular de Angola), (1922-1979).

Le obrero in construction

2010-05-01T22:35:00.002-03:00

LE OBRERO IN CONSTRUCTION

E le Diabolo, altiante le ad un alte monte, le monstrava in un momento de tempore tote le regnos del mundo. E le diceva le Diabolo:
– Io te donara iste poter e su gloria, proque a me illo esseva livrate e io lo da a qui io vole; dunque, si tu me va adorar, toto essera tue.
E Jesus, respondente, a ille diceva:
– Via te, Satan; proque il es scribite: tu va adorar le Senior tu Deo e solo a Ille tu va servir.
Luca, capitulo V, versiculos 5-8.

Il esseva ille que altiava le casas
Ubi antea il solo habeva terreno.
Como un ave sin alas
Ille montava con le casas
Que germinava ab su mano.
Ma toto ille ignorava
Re su grande mission:
Ille non sapeva, per exemplo
Que le casa de un humano es un templo
Un templo sin religion
Como minus ancora ille sapeva
Que le casa que ille faceva
Essente su libertate
Esseva le sue sclavitude.

In facto, como poterea
Un obrero in construction
Comprender pro que un bricca
Habeva plus valor quam un pan?
Briccas ille pilava
Con pala, cemento e esquadra
Re le pan, ille lo mangiava...
Ma velle ille mangiar bricca!
E assi le obrero iva
Con sudor e con cemento
Altiante un casa ci
Ibi un appartamento
Illac preter, un ecclesia, in avante,
Un caserna e un carcere:
Carcere in lo que ille suffrerea
Si ille non esserea, eventualmente
Un obrero in construction.

Ma ille ignorava
Iste facto extraordinari:
Que le obrero face le cosa
E le cosa face le obrero.
De modo que, certe die
Apud le tabula, in trenchante le pan
Le obrero esseva capturate
Per un subite emotion
In constatante stupefacte
Que toto sur celle tabula
– Bottilia, platto, cultro –
Esseva ille qui los faceva
Ille, un humile obrero,
Un obrero in construction.
Ille reguardava circa: bassinetto
Banca, lectetto, caldieron
Vitro, pariete, fenestra
Casa, citate, nation!
Toto, toto lo que existeva
Esseva ille qui los faceva
Ille, un humile obrero
Un obrero que sapeva
Exercer le profession.

Ah, humanos dedicate al pensatas
Vos non sapera jammais le quanto
Celle humile obrero
Ha sapite in celle momento!
Intra celle casa vacue
Que ille mesme habeva altiate
Un mundo nove esseva nascente
Re le qual ille ni mesmo suspectava.
Le obrero emotionate
Reguardava su proprie mano
Su rude mano de obrero
De obrero in construction
E reguardante ben ad illo
Ille habeva un secunda le impression
Re que in le mundo il non haberea
Cosa que esserea plus belle.

Il esseva intra le comprehension
De celle instante solitari
Que, assi como su construction
Cresceva anque le obrero.
Ille cresceva in alto e profundo
In largo e in le corde
E como toto que cresce
Ille non cresceva frustra
Proque ultra lo que ille sapeva
– Exercer le profession –
Le obrero acquireva
Un nove dimension:
Le dimension del poesia.

E un facto nove on videva
Que totos rendeva surprendite:
Cello que le obrero diceva
Altere obrero ascoltava.

E il esseva assi que le obrero
Del edificio in construction
Qui sempre diceva si
Comenciava dicer no.
E ille apprendeva remarcar cosas
Al qual ille non poneva attention:

Ille remarcava que su marmita
Esseva le platto del chef
Que su bira nigre
Esseva le whisky del chef
Que su supertoto blau de travalio
Esseva le habitos masculin del chef
Que le casa simple ubi ille habitava
Esseva le mansion del chef
Que su duo pedes vagante
Esseva le rotas del chef
Que le duressa de su die
Esseva le nocte del chef
Que su immense fatiga
Esseva amico del chef.

E le obrero diceva: No!
E le obrero se rendeva forte
In su resolution.

Como il esseva previsibile
Le buccas del delation
Comenciava dicer cosas
Al auditos del chef.
Ma le chef non voleva
Nulle preoccupation
– "Convince le" re le contrario –
Diceva ille re le obrero
E in dicente cello, ille subrideva.

Die sequente, le obrero
In sortiente ex le construction
Se videva subitemente incirculate
Per le personas del delation
E ille suffreva, per destino
Su prime aggression.
Ille esseva sputate sur le visage
Su brachio esseva rumpite
Ma quando on le demandava
Le obrero habeva dicite: No!

Frustra suffreva le obrero
Su prime aggression
Multe altere veniva in sequentia
Multe altere va sequer.
Intertanto, pro esser indispensabile
Al edificio in construction
Su travalio prossequeva
E tote su suffrentia
Se misceva al cemento
Del construction que iva crescente.

Percipente que le violentia
Non abatterea le obrero
Un die le chef essayava
Abatter le per un maniera dissimile.
De sorta que celle iva portante le
Al alto del construction
E in un momento de tempore
Le ha monstrate tote le region
E demonstrante lo al obrero
Faceva le iste declaration:
– Io te donara toto celle poter
E su satisfaction
Proque a me illo esseva livrate
E io lo da a qui io selige voler.
Io te da tempore por recreation
Io te da tempore por feminas.
Dunque, toto lo que tu vide
Essera tue si tu me va adorar
E, ancora plus, si tu va abandonar
Cello que te face dicer no.

Ille habeva dicite, e spectava le obrero
Qui reguardava e meditava
Ma lo que videva le obrero
Le chef nunquam viderea.
Le obrero videva le casas
E intra le structuras
Ille videva cosas, objectos
Productos, manufacturas.
Ille videva toto le que faceva
Le profito de su chef
E in cata cosa que ille videva
Misteriosemente il habeva
Le marca de su mano.
E le obrero diceva: No!

– Follia! – critava le chef
An tu non vide lo que io te da?
– Mendacio! – diceva le obrero
Tu non pote dar me lo que es mie.

E un grande silentio se initiava
Intra su corde
Un silentio de martyrios
Un silentio de prision.
Un silentio populate
Per commandas de pardono
Un silentio espaventate
Per le timor in solitate.

Un silentio de torturas
E critos de malediction
Un silentio de fracturas
Se trainante sur le solo.
E le obrero audiva le voce
De tote su frates/sorores
Le frates/sorores sue que habeva morite
Por alteres que venir viver va.
Un sperantia sincer
Cresceva in su corde
E intra le tarde mansuete
Se rendeva gigante le ration
De un homine povre e oblidate
Ration intertanto que habeva transformate
In obrero construite
Le obrero in construction.

Vinicius de Moraes, poeta brasilian, (1913-1980).

PS: Si vos volera, vos pote vider iste poema, in duo partes, parlate per Taiguara, le cantor brasilian nascite in Uruguay. Ligamines del Youtube:

Prime parte

Secunde parte

Rosa de Hiroshima

2010-04-24T17:24:00.002-03:00

ROSA DE HIROSHIMA

Pensa in le infantes
Mute telephatic
Pensa in le pueras
Cec inexacte
Pensa in le feminas
Itineres alterate
Pensa in le vulneres
Como rosas calide
Ma oh non oblida vos
Del rosa del rosa
Del rosa de Hiroshima
Le rosa hereditari
Le rosa radioactive
Stupide e invalide
Le rosa con cirrhosis
Le anti-rosa atomic
Sin color sin parfumo
Sin rosa sin nihil

Vinicius de Moraes, poeta brasilian, (1913-1980).

Ligamines con le poema cantate in portugese:

http://letras.terra.com.br/ney-matogrosso/47735/

http://www.youtube.com/watch?v=mrJgYwIlG0Y

Antiquitates

2010-04-20T17:50:00.001-03:00

ANTIQUITATES

Quando ego esseva pueretta
assatis parve,
in nostre casa,
in certe dies del septimana
on faceva un torta,
cocite in le olla
con un copertura de cineres ab supra.

Illo esseva un torta frugal,
como toto, antiquemente.
Pesante, spisse, pastose.
(In vero, tro mal.)

Ego esseva un puera in crescentia.
Glutte,
Ego aperiva le oculos a celle torta
que me semblava tan bon
e tan saporose.

Le personas imperiose illac in mi casa
trenchava celle torta
con importantia.
Con attention. Seriosemente.
Ego testimoniante.
Con voluntate de mangiar le torta tote.

Ego esseva solmente oculos e bucca e desiro
re celle torta complete.
Mi soror plus vetule
regeva, regulava.
Me dava un trencho,
si fin, si magre...
E trenchos equal a mi altere sororettas.
E que nemo demandarea plus!
E le torta tote,
quasi innaccessibile,
on guardava ben guardate,
con reguardo,
in un armario, alte, claudite,
impossibile.

Esseva illo, un cosa de respecto.
Non pro esser mangiate
assi, intempestivemente.
Illo esseva destinate al visitantes nocturne,
certe o impreviste,
Detestate per le grege del infantes.

Infantes, in mi tempore de infante,
habeva valor necun mesmo.
Le gente grande del casa
usava e abusava
de pretense derectos
de education.

A causa de nil-nilissime,
critadas e pinciamento.
Ferulas e colpos per calceolos
non mancava.
Quando non cello,
ego sedite in le angulo de castigamento
facente tressettas,
alligante cardos.
"Prendente proposito".
Expression multe commun e pedagogic.

Celle gente antique,
passadista, esseva assi:
sever, admonitor.

Illes non sparniava le infantes.
Sed, le visitantes...
- Vale a me, Deo!...
Le visitantes...
Como illes esseva car,
recipite, estimate,
reputate, agradate!

Illes esseva gente superenoiose.
Solemne, elevate.
De vetule conversationes
que portava al somno.
Antiquitates...

Mesmo le nomines, que on non los va perder:
Donna Aninha con S’or Quinquím.
Donna Milécia, sempre occupatissime
con receptas de tortas, themas
re liquores e puddings.
Donna Benedita con su filia Lilí.
Donna Benedita - alte, magrette.
Lilí - bassette, grassette.
Illa altere claudicava in un gamba e faceva crochet.
E, diceva le linguas viperin:
"- Lilí es le canna de Donna Benedita".
Magistro Quina, Donna Luisalves,
Saninha de Bilí, S’ora Mônica.
Gente del Canonico Prestre Pio.

Donna Joaquina Amâncio...
Re ista vero ego rememora ben.
Illa esseva un carissime amica de mi bisava.
Illa appareva in nostre casa
quando le horologio del monachos
habeva ja sonate 9 horas
e le cornetta del caserna, tangite silentio.
E illa solo vadeva a su casa quando le gallo cantava.

Le personas del casa,
como il esseva pro politessa,
se alternava reguardante la in le flatteria.
Subjugate per le somno, illes abiva ab ibi.
In le fin, solmente remaneva mesmo, firme,
mi bisava.

Donna Joaquina esseva un vetula
crasse, spatiose, sumptuose.
Estranie.
Morose.
Cec in un oculo.
Illa gustava de flores e de robas nove.
Illa habeva su pecunia computate.
Crasse perlas de auro
circa le collo.

Anellos in le digitos.
Pendentes in le aures.
Illa cigarettava per paleas,
Olfaceva tabaco pulverisate,
E esseva ex Paracatú.
Le nepote que la accompaniava,
durante que le amita conversava
relatante “historiadas” incessante,
dormiva tendite
in le banca del veranda.
Ego faceva un effortio pro remaner eveliate
sperante le descension certe
del torta
serrate in le armario alte.
E quando illo altere appareva,
vencite per le somno, ego ja dormiva.
E ego soniava con le immense armario
plen con grande tortas
presso mi prisa.

In le initio del matino
quando ego eveliava,
in un maniera subite,
con le bucca amar,
- guai a me -
ego videva con tristessa,
sur le tabula:
tassas maculate per caffe,
punctas aduste de cigarrettas.
Le platto vacue, ubi stava le torta,
e un odor nauseante de tabaco in pulvere.

Cora Coralina, poetessa brasilian, (1889-1985).

Femina "del vita"

2010-04-19T18:19:00.000-03:00

FEMINA “DEL VITA”

Femina del Vita, mi Soror.

Ab omne le tempores.
Ab omne le populos.
Ab omne latitudes.
Illa veni ex le fundo immemorial del etates e
se carga del cargamento pesante del plus
torpide synonymos,
supernomines e cognomines:
Femina del zona meretricie,
Femina del strata,
Femina perdite,
Femina del vita facile.

Femina del Vita, mi soror.

Calcate, minuspreciate, menaciate.
Disprotegite e exploitate.
Ignorate per le Lege, per le Justitia e per le Derecto.
Necessari physiologicamente.
Indestructibile.
Supervivente.
Possedite e infamate sempre per
illes que alquando las jocava in le vita.
Marcate. Contaminate,
Spoliate. Discriminate.

Nulle derecto las coadjuva.
Nulle statuto o norma las protege.
Supervive illas como herba captive al camminos,
fullate, maltractate e renascite.

Flor sombre, seminario spinal
generate in le vivarios del miseria, del
povressa e del abandono,
radicate in omne le quadrantes del Terra.

Alquando, in un citate lontan, ce-la
femina curreva persequite per le homines qui
la habeva maculate. Aflicte, audiente le
ruito del pedes del persequitores e le sibilation del petras,
illa se trovava con le Justitia.

Le Justitia tendeva su dextre mano potente e
lanceava le defiantia millenari:
“Ille que sta sin peccato
lancea le prime petra”.

Le petras cadeva
e le cobratores abiva.

Le Justo parlava tunc le parola de equitate:
“Nemo te condemnava, femina...
ni ego te condemna”.

Le Justititia pesava le culpa per le peso
del sacrificio e iste excedeva illo altere.
Vilipendite, applattate.
Possedite e disreputate,
illa es le muralia que il ha millennios detene
le urgentias brutal del homine por que
in le societate pote coexister le innocentia,
le castitate e le virtute.

In le fragilidade de su carne maculate
se colpa le exigentia impietose del masculo.

Sin albergo del leges
e sin protection legal,
illa transversa le vita, ultragiate
e indispensabile, fullate, exploitate,
ni le societate la dispensa
ni la recogosce derectos
ni la da protection.
E qui jam attingeva le ideal de ce-la femina,
que un homine la prende per le mano,
la altia, e dice: mi companion.

Femina del Vita, mi soror.

In le fin del tempores.
In le die del Grande Justitia
del Grande Judicator.
Tu va esser redimite e lavate
ab omne condemnation.

E le judicator del Grande Justitia
la va vestir per blanco in
nove baptismo de purification.
Illo va mundificar le maculas de tu vita
humiliate e sacrificate
por que le Familia Human
pote subsister sempre,
structura solide e indestructibile
del societate,
de omne le populos,
de omne le tempores.

Femina del Vita, mi soror.

Les ha declarate Jesus: “In vero ego vos dice que publicanos e meretrices precede vos in le Regno de Deo”. Evangelio de Mateo 21, versiculo 31.

Poesia dedicate, per Cora Coralina, al Anno International del Femina in 1975.

Cora Coralina, poetessa brasilian, (1889-1985).

Traducer se

2010-04-18T17:15:00.003-03:00

TRADUCER SE

Un parte de me
es tote le mundo:
altere parte es nemo:
fundo sin fundo.
Un parte de me
es multitude:
altere parte estranitate
e solitude.
Un parte de me
pesa, pondera:
altere parte
delira.

Un parte de me
prande e dina:
altere parte
se espaventa.
Un parte de me
es permanente:
altere parte
se sape subitemente.

Un parte de me
es solo vertigine:
altere parte,
linguage.

Traducer un parte
in le altere parte
_ que es un question
re vita o morte _
an es arte?

Ferreira Gullar, poeta brasilian, (1930-).

Simultaneitate

2010-04-18T17:14:00.002-03:00

SIMULTANEITATE

- Ego ama le mundo! Ego detesta le mundo! Ego crede in Deo! Deo es un absurdo! Ego me va occider! Ego vole viver!
- An tu es folle?
- No, ego es poeta.

Mário Quintana, poeta brasilian, (1906-1994)

Rotation

2010-04-17T02:06:00.002-03:00

ROTATION

le sphera
circa se ipse
me insenia le spera
le spera me insenia
le sperantia
le sperantia me insenia
un nove spera le nove
spera me insenia
de nove le sperantia
in le sphera

le sphera
circa se ipse
me insenia le spera
le spera me insenia
le sperantia
le sperantia me insenia
un nove spera le nove
spera me insenia
un nove sperantia
in le sphera
le sphera
circa se ipse
me insenia le spera

le spera me insenia
le sperantia
le sperantia me insenia
un nove spera le nove
spera me insenia
un nove sperantia
in le sphera

Cassiano Ricardo, poeta brasilian, (1895-1974).

PS: Le poema ha un diagrammation non-linear, o sia, le versos non comencia totes al margine del pagina, sed ego non succedeva poner los assi in le blog. Ubi vos trovara "le sperantia" e "in le sphera", iste versos es avantiate ab le margine.

Litania

2010-04-17T00:36:00.001-03:00

LITANIA

Pro que le ratiocination,
le musculos, le ossos?
Le automation, le otio aureate.
Le cerebro electronic, le musculo
mechanic
plus facile illos quam un surriso.

Pro que le corde?
Lo de metallo non va render le humanos
plus cordial,
donante les un rhythmo extra-
corporal?

Pro que altiar le brachio
pro recoltar le fructo?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que travaliadar in le campo, in le citate?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que pensar, imaginar?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que facer un poema?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que scander al scala de Jacob?
Le machina lo facera pro nos.
Oh, machina, ora pro nos.

Cassiano Ricardo, poeta brasilian, (1895-1974).

Le tragedia mie

2010-04-15T16:17:00.001-03:00

LE TRAGEDIA MIE

Ego ha odio contra le luce e rabie contra le claritate
Del Sol, alacre, calide, quando illo sta ascendite.
Il sembla que mi anima es persequite
Per un carnifice plen de malignitate!

Oh mi van, inutile juventute
Tu me porta inebriate, vertiginate!...
Propter alcun basios que tu me dava, in altere vita,
Ego porta in mi labios violacee, le nostalgia!...

Non me place le Sol, ego ha timor
Re que on me lege in le oculos le secreto
De non amar nemine, de esser sic!

Me place le Nocte immense, triste, obscur,
Como iste stranie e folle papilion
Que ego senti semper volteante in me!

Florbela Espanca, poetessa portugese, (1894-1930).

Cerca del Poesia

2010-04-15T16:16:00.001-03:00

CERCA DEL POESIA

Non face versos super evenimentos.
Il non ha creation ni morte coram le poesia.
Ob illo, le vita es un Sol static,
que non caleface nec illumina.
Le affinitates, le anniversarios, le incidentes personal on non conta.
Non face poesia con le corpore,
iste excellente, complete e confortabile corpore, tan adverse al effusion lyric.
Tu gutta de bile, tu grimace de placer o de dolor in le obscuritate
es indifferente.
Ni me disvela tu sentimentos,
que se prevale del equivoco e essaya le longe viage.
Lo que tu pensa e senti, ce non es poesia.

Non canta tu citate, lassa lo in pace.
Le canto non es le motion del machinas ni le secreto del casas.
Illo non es le musica audite in passante; rumor del mar in le stratas apud le linea de spuma.
Le canto non es le natura
Ni le humanos in societate.
Pro illo, pluvia e nocte, fatiga e sperantia nil significa.
Le poesia (non trahe poesia ex le cosas)
elidi subjecto e objecto.

Non dramatiza, non invoca,
non inquire. Non perdi tempore in mentir.
Non te face vexate.
Tu yacht de ebore, tu calceo de diamante,
vostre mazurkas e misusages, vostre skeletos de familia
dispare in le curva del tempore, es alco sin valor.

Non recompone
tu sepelite e sombre infantia.
Non oscilla inter le speculo e le
memoria in dissipation.
Lo que se ha dissipate, illo non era poesia.
Lo que se frangeva, crystallo illo non era.

Penetra surdemente in le regno del parolas.
Illac sta le poemas que spera esser scripte.
Sta illos paralysate, sed il non ha desperantia,
il ha calma e frescor in le superficie intacte.
Ecce los singule e mute, in stato de dictionario.
Convive con tu poemas, pre scriber los.
Habe patientia, si obscur. Calma, si illos te provoca.
Spera que cata uno se realisa e consume
con su poter de parola
e su poter de silentio.
Non fortia le poema pro illo se disprender ab le limbo.
Non recolta in le pavimento le poema que se ha perdite.
Non flatta le poema. Accepta lo
Como illo va acceptar su forma definitive e concentrate
in le spatio.

Arriva plus presso e contempla le parolas.
Cata un
ha mil facies secrete sub le facie neutre
e illo te demanda, sin interesse propter le responsa,
povre o terribile, que tu a illo va donar:
An tu ha portate le clave?

Reguarda:
disproviste de melodia e concepto
illos refugia se in le nocte, le parolas.
Adhuc humide e impregnate per somno,
illos rola in un fluvio difficile e se transforma in comtempto.

Carlos Drummond de Andrade, poeta modernista brasilian (1902-1987).

Tedio

2010-04-15T16:14:00.001-03:00

TEDIO

Ego passa palide e triste. Ego audi on dicer:
“Que blanco que illa es! Sembla illa esser morte!”
Et ego que va soniante, pensative, absorte,
Non ha un gesto, o non mesmo un reguardo...

-- Dice ya le mundo e le gente lo que illos vole!
-- Que ce-la me face?... Que me importa?...
Le frigido que ego porta intra gela e talia
Toto lo que es sonio e gratia in un femina!

Que cosa in ver ce-la me importa?! Celle tristessa
Es minus dolor intense quam frigor,
Illo es un tedio profunde in viver!

Et il es toto semper le mesmo, eternemente...
Le mesme laco placide, dormiente...
E le dies, semper le mesme, currente.

Florbela Espanca, poetessa portugese, (1894-1930).

Ego...

2010-04-07T20:32:00.000-03:00

EGO...

Ego es la qui in le mundo va perdite,
Ego es la qui in le vita non ha oriente,
Ego es le soror del Sonio, e a causa de iste
Ego es le crucificate... le dolorite...

Umbra de nebula tenue et evanescite,
E la qui le destino amar, triste e forte,
Impelle brutalmente al morte!
Anima in lucto sempre non-comprendite!...

Ego es la qui passa e nemine vide...
Ego es la qui on appella triste sin lo esser...
Ego es la qui plora sin saper pro que...

Ego forsan es le revérie que Qualcuno soniava,
Qualcuno qui veniva al mundo pro me vider,
E nunquam in le vita me trovava!

Florbela Espanca, poetessa portugese, (1894-1930).

"Le disarrangiamento del mundo"

2010-04-01T01:51:00.000-03:00

"LE DISARRANGIAMENTO DEL MUNDO"

Le bones videva io sempre passar
In le mundo grave tormentos;
E pro plus facer me espaventate,
Le males videva io natar
In un mar de contentamentos.

Cogitante attinger assi
Le bon tan mal ordinate,
Era io mal, sed io era castigate.
Assi que, solo pro me,
Va le mundo arrangiate.

Camões [Luís Vaz de], poeta portugese, (1524?-1580).

Io sape, sed io non deberea

2010-03-28T12:28:00.002-03:00

IO SAPE, SED IO NON DEBEREA

Io sape, sed io non deberea. Io sape que on se habitua. Sed on non deberea. On se habitua in habitar appartamentos del parte posterior e in non haber altere vista que non es le fenestras circa. E pro que on non ha vista, cito on se habitua in ignir ante le tempore le lampas. E al mesura que on se habitua, on oblida le Sol, oblida le aere, oblida le amplitude.

On se habitua in eveliar in le matino, apprehensive pro que jam es le hora. In biber le caffe in haste, pro que on es arretrate. In leger le jurnal in le bus pro que on non pote perder le tempore del viage. In mangiar sandwiches pro que il non es possibile haber un lunch. In sortir ab le loco de travalio pro que jam es tarde. In dormettir in le bus pro que on es lasse. In cubar se ante le tempore e in dormir pesantemente sin haber vivite le die.

On se habitua in sperar durante le tote die e audir in le telephono: “Hodie io non pote vader.” In surrider sin reciper un surriso como responsa. In esser ignorate quando on besonia tanto esser reguardate.

On se habitua in pagar pro toto lo que on desira e lo que on besonia. In luctar pro acquirer moneta con que on paga. E in acquirer minus quam on besonia. E in star in filas pro pagar. E in pagar valde plus quam le cosas vale. E in saper que cata vice on va pagar plus. E in cercar plus travalio, pro acquirer plus moneta, pro haber con que pagar in le filas in les qual il se face le incassamento monetari. On se habitua in camminar sur le stratas e vider placards. In aperir magazines e vider annuncios commercial. In facer functionar le televisor e observar plus annuncios. In vader al cinema e inglutir propaganda. In esser instigate, conducite, disorientate, lanceate in le incessante cataracta del productos.

On se habitua al pollution. Al lumine artificial que ha un legier fremito. Al choc que le oculos suffre sub le lumine natural. Al bacterias de aqua potabile. Al contamination del aqua del mar. Al morte lente del fluvios. On se habitua in non ascoltar avettos, in non haber gallos durante le alba, in timer le hydrophobia del canes, in non recoltar fructos in le arbores, in haber non mesmo un planta.

On se habitua a cosas in excesso, pro non suffrer. Per doses parve, essayante non perciper, on va alontanante un dolor ci, un resentimento ibi, un revolta ultra illac.

Si le salon cinematographic es plen, on se asside in le prime fila de chaises e torque un pauco le collo. Si le plagia es contaminate, on mollia solo le pedes e suda in le resto del corpore. Si le labor es pesante, on se consola pensante al week-end. E si in le week-end il non ha multo pro facer, on va dormir cito e ancora se satisface pro que il sempre ha le somno in retardo.

On se habitua pro non se grattar in le asperitate, pro preservar le pelle. On se habitua pro evitar vulneres, sanguinamento, pro eluder se ab le cultello e ab le bayonetta, pro salva-sparniar le pecto. On se habitua in sparniar le vita, que poc a poc on dispende e que a causa de tanto se habituar, se perde de se mesme.

Marina Colassanti, scriptor brasilian nascite in Eritrea, (1937-).

Le Speculo

2010-02-09T01:12:00.005-02:00

LE SPECULO

Io arde in desiro in le tarde que arde!
Oh, como es belle intra me
Tu corpore de auro in le fin del tarde:
Tu corpore que arde intra me
Que arde con te in le fin del tarde!

In un speculo supernatural,
In le infinito (e celle speculo es le infinito?...)
Io te vide nude, como in un rito,
Sub le lumine anque supernatural,
Intra me, nude in le infinito!

De nove in possession del virginitate
- Virgine, ma sapiente tote le vita -
In le ambiente de mi solitate,
Stante, tote nude, in le virginitate
Del revelation prime del vita!

Manuel Bandeira (Manuel Carneiro Souza Bandeira Filho), poeta e essayista brasilian,(1886-1968).

Le Voce del Proximo

2010-02-08T02:23:00.008-02:00

LE VOCE DEL PROXIMO

Quando illa se percipeva vetule, illa calmemente decideva “appender le calceos de football” (in le affaires de amor illa nunquam habeva essite un jocator de prime equipa) e assumer le vetulessa con dignitate. Tunc illa audiva le voce del proximo: “Qual horror! mais como un persona se pretermite per iste maniera, illa se rendeva anque negligente, un presentia negative! Ex subito, il sembla que illa decideva inveterar e ha inveterate toto, sin ulle lucta, ce solo pote esser neurosis, il debe esser analisate, illa vole causar pietate, illa es un punitive.

Valde impressionabile a causa de lo que illa audiva, illa decideva reager, luctar pro un imagine plus bon. Illa habeva un chirurgia plastic, habeva picturate le capillos, comprate vestituras del moda e comenciate coquettar de nove. Tunc illa audiva le voce del proximo: “Mais qual ridicule! Cadente a causa de vetulessa e ancora volente esser charmante, un ‘disfructabile’! Ja ha ‘trahite le facie’ al minus tres vices, se farda equal a un clown, se ha facte ‘ultrafrequentatrice’ de festas, ancora inamorante un juvene que poterea esser su filio! Illa deberea refugiar se, deberea vader a precar!”

Valde impressionabile a causa de lo que illa audiva, illa decideva se alontanar ab le vita frivole, ab le vanitates de iste mundo e in le solitude illa decideva se coalisar ad un convento, il poterea esser que in le convento illa se trovarea? E, in se trovar, forsan illa trovarea Deo? Tunc illa audiva le voce del proximo: “Depost que es vetule le Diabolo se rendeva eremita! Mira si il es possibile un vocation assi arretrate, pro que solo nunc iste mania de religion? Toto mendacio, affectation, voluntate de esser original, imagina si ce va subsister... Quando illa descoperir que nemine se importa, illa lassa finger se sancta. Il anque pote esser que illa sia sclerosate, il pote esser ce, sclerosis!”

Valde impressionabile a causa de lo que illa audiva, illa decideva deserer le convento e in un die de depression le plus acute, illa decideva occider se. Mais illa voleva un morte silentiose, sin invocar le plus parve attention – si possibile, sin lassar non mesmo le cadavere, illa esseva tan triste con se ipse que illa pensava que ni un interramento illa meritarea. Illa se denudava pro non esser identificate, appendeva circum le cinctura un sacco a mano plen con petras e adentrava in le fluvio.

Tunc illa audiva le voce del proximo: “An on vide? Le tote vita illa solo voleva un cosa, se exhibir, se monstrar, un narcissiste usque in le hora in que illa habeva ponderate morir, imagina! adentrar nude in le fluvio! Per le vetule stilo de causar scandalo. Solo pro commover, mais a me illa non ha facte commote, in contrari modo, io me faceva tan deceptionate, qual idea voler facer ex le morte un spectaculo!”

Valde impressionabile a causa de lo que illa audiva (e illa ha audite tan mal, le voce del proximo tro lontan, quasi se faciente silente) illa voleva critar propter allegressa, voleva rider, rider – mais, tunc il esseva sic? – oh Deo! – e illa se preoccupante a causa de ce, dispendente le vita, qual meravilia non haber morite, ce significa que alcuno ha adentrate in le fluvio pro salvar la? Meravilia, cosa extraordinari, ce significa que... Mais ubi illa esseva nunc? In le hospital? Si illa esseva audiente (audiente mal, intertanto!) il occurreva quia illa esseva vive, il esseva un infortuna non poter vider ni parlar, le corpore anque insensibile, e illa non etiam sentiva le corpore, mais si illa esseva audiente, an?! Si illa esseva audiente – e libere, ad in eterno libere, ah, como illa demorava intender que le alteres – ah, qual mora pro se liberar, nascer de nove! Tunc illa audiva le voce del proximo (in iste occasion illo esseva tam lontan que illo se rendeva un sufflo) demandar le coperculo, ja esseva superpassate le hora de clauder le feretro.

Lygia Fagundes Telles, novellista brasilian, (1923).

Oh Nihil Abysmal Poesia

2010-02-03T01:14:00.005-02:00

OH NIHIL ABYSMAL POESIA

Oh nihil abysmal profunde que incircula nos indiferente,
Oh grande die clar obscur nocte que le sol a nos apporta,
Oh belle musica mute critate al mie aures inebriate,
Oh placa de signalamento perdite que me porta al tumulo.
Dice me vos pro que quando io me agita mi corpore vole reposo,]
mi mente vole velocitate e le mie sonio vole le somno!
Die van de van chimeras que flotta avante me,
flores gelide que disturba mi entranias,
que me attaca creante sur mi capite coronas,
coronas de lauriero marcide adornante mi spirito mumificate.]
Oh esser magnific que io desidera haber,
Oh esser magnific que io desidera esser,
Oh io e ille e tote le multitude de esseres terren,
menate in le immensitate futile del circumvolution galactic,
quo omnes va se incontrar ubi le puncto de mutation
se uni al puncto de equilibrio, ubi tote nihil es toto;
ubi tote le metaphysica mori e reincarna,
ubi tote mente hallucinate lucide deveni...
... disborda un unda que percurre le corpores nude,
le pillos exponite, le anxietates dismascarate,
le animas in union, le desiderios complite;
Oh region in le qual io me incontra in iste hora obscur,
Oh planeta sphera de habitantes multiangular,
ubi in iste momento mi criator, le poesia,
es le unic responsa que io ascolta cadente tra le celo
cadente intro iste capite, cadente sur iste papiro,
distrhonante per le cammino mi divinitates e credentias,
mi allegressas ephemere e mi tristessa semiperpetue.
Oh Poesia cometa stella astro del dies van chimeras,
illumina mi esser, oh creator absolute de mi realitate,
toto lo que tu me da, anque ab me tu trahe,
toto lo que tu a me promitte nunquam venira,
non arrivara le paradiso del esseres perfecte,
ni le insula de tranquilitate e confidentia inter le humanos;
Non venira ni apocalypse brutal concluder le ultime colpo;
Il non existe nihil, oh nihil abysmal profunde,
Oh poesia-nihil, poesia-toto,
Oh interrogationes mille vices sin responsa,
Oh vaste nihil abysmal profunde que incircula nos indiferente,]
Quando il essera que io sapera...
alsi esser indiferente?

Autor: Aender dos Santos, poeta brasilian, mantenitor de iste blog.

Congedo

2009-07-22T03:54:00.002-03:00

CONGEDO

Pro me, e pro vos, e pro plus illo
que es ubi le altere cosas nunquam sta,
io lassa le mar feroce e le celo tranquille:
io vole solitude.

Mi cammino es sin marcas ni paisages.
E como tu lo cognosce? - on me va demandar.
- Propter illo non haber parolas, propter non haber imagines.
Nulle inimico e nulle fratre.

Que tu cerca? Toto. Que tu desira? - Nil.
Io viagia sol con mi corde.
Io non cammina perdite, ma disincontrate.
Io porta mi direction in mi mano.

Le memoria ha volate del mie fronte.
Ha volate mi amor, mi imagination...
Forsan io morrira pre le horizonte.
Memoria, amor e le resto ubi an va esser?

Io lassa hic mi corpore, inter le Sol e le terra.
(Io te basia, corpore mie, integremente disillusion!
Standardo triste de un estranie guerra...)
Io vole solitude.

Cecília Meireles, (1901-1964), poetessa brasilian.

Sonetto del Separation

2009-07-22T02:41:00.005-03:00

SONETTO DEL SEPARATION

Subitemente del riso se faceva le lamento
Silentiose e blanc como le bruma
E del buccas unite se faceva le scuma
E del manos con le palmas apperte se faceva l'espavento.

Subitemente del calma se faceva le vento
Que del oculos disfaceva le ultime flamma
E del passion se faceva le presentimento
E del momento immobile se faceva le drama.

Subitemente, non plus que subitemente
Se faceva de triste ille que se faceva amante
E de sol ille que se faceva contente.

Se faceva del amico proxime le distante
Se faceva del vita un aventura errante
Subitemente, non plus que subitemente.

Vinicius de Moraes,(1913-1980), poeta brasilian.

Feminino

2009-04-30T18:58:00.001-03:00

FEMININO

Io volerea esser un femina pro poter tender me
Al latere de mi amicos, in le banchettas del caffes.
Io volerea esser un femina pro poter tender
Pulvere facial sur mi genas, coram totes, in le caffes.

Io volerea esser un femina pro non necessitar pensar re le vita
E cognoscer plure vetulos a qui io peterea moneta -
Io volerea esser un femina pro passar le die tote
Parlante re modas e faciente commatrage – satis amusate.

Io volerea esser un femina pro poter mover mi sinos
E acuminar los ob le speculo, ante io irea cubar me -
Io volerea esser un femina pro que a me esserea ben iste charmes,
Que in un homine, francamente, on no los pote exculpar.

Io volerea esser un femina pro haber multe amatores
E dupar les totes – mesme le favorito -
Como io volerea dupar mi amator blonde, le plus svelte,
Con un juvene grasse e fede, habente manieras extravagante...!

Io volerea esser un femina pro excitar qui me reguardarea,
Io volerea esser un femina pro poter refusar me...

Mário de Sá-Carneiro, (1890-1916), poeta e novellista modernista portugese.

XXXIII

2009-04-30T18:57:00.000-03:00

XXXIII

Povre le flores in le parterre del jardines regular,
Illos sembla timer le policia...
Ma tan bon que illos floresce del mesme modo
E ha le mesme surriso antique
Que illos habeva al prime reguardo del prime humano
Que los ha viste apparite e les ha tangite legiermente
Pro vider si illos parlava...

Fernando Pessoa, (1888-1935), poeta portugese.

"Amor es foco que arde sin que on lo vide"

2009-02-22T16:14:00.002-03:00

Amor es foco que arde sin que on lo vide;
Illo es vulnere que dole e on non senti;
Illo es un contentamento discontente;
Illo es dolor que rende folle sin doler;

Illo es un non voller plus quam ben voller;
Illo es solitari camminar inter le gente;
Illo es nunquam contentar se essente contente;
Illo es respicer que on gania se perdente;

Illo es voller esser prendite propter voluntate;
Illo es servir a qui vince, le vincitor;
Illo es haber al qui occide nos loyalitate.

Ma como causar pote su favor
In le corde human amicitate,
Si tan contrari a se es le mesme Amor?

Camões [Luís Vaz de Camões], poeta portugese, (1524?-1580).

Re Urubus e Colibris

2009-02-14T02:23:00.001-02:00

RE URUBUS E COLIBRIS

In le summa final del addition, toto es debite a celle gigantesc infinitemente parve dischetto que existe intra le cellulas del corpore, nominate ADN. In iste es registrate nostre destino. Antea que io existerea, io jam esseva "programmate" complete: le color de mi oculos, le lineas de mi facia, mi altor, le capillos blanc precoce, su adeo que nil succede evitar, le sexo. Uno dice que ibi es mesmo un horologio que marca quante annos io va viver. Et illo es implacabile: lo que le natura pone, il non ha persona que dispone.

Programma plus complicate quam le ADN non existe. Toto debe occurrer ben correcte, in le ordine certe. E quasi sempre illo occurre. Quasi sempre... Un vice o altere un parve cosa non occurre secun le programmato. E le resultato es un cosa differente. Assi pare le daltonianos, que non vide le colores per le maniera como le majoria vide. O le sinistromane, que debe sonar le guitarra al contrari. A vices, un infante con syndrome de Down. E qui non me assecura que Mozart non ha essite anque un equivoco del ADN? Secun lo que io sape, le recepta non se repeteva usque nunc...

Le articulo seque pro monstrar que il es assi que un vice o altere, pare personas con un sensibilitate sexual differente: le homosexuales. Toto ha occurrite ibi in le ADN: un parve relais que ha functionate per un maniera non-programmate. Prime, cadeva le relais que determina le sexo, si il va esser homine o femina. Depost, le relais que detemina le characteres secundari, que face le "imagine" del homine e del femina. Al fin, le relais que determina le objecto que va discargar le reactiones chimic e hydraulic necesse pro le acto sexual. Iste objecto es un imagine in le heterosexuales, le imagine de un femina. In le femina heterosexual, il es le imagine de un homine lo que face su corpore fremer.

Il occurre, intertanto, que alcun vices celle ultime relais non functiona e le persona resta ligate al imagine de su proprie sexo. Le imagine que va commover su corpore es un imagine simile al imagine sue. Il es ce, lo que es esser homosexual. Le homosexualismo es un condition esthetic. Toto propter labor del ADN. Nil propter le education, propter le matre o le patre. Nemine es culpate, quia le culpa solo pote exister quando existe un option. Ma nemine seligeva. Il esseva le ADN que lo faceva. Et il anque non pote esser peccato. Nam peccato solo existe ubi existe culpa. Et il nec pote esser sanate, nam lo que le natura ha facte non pote esser disfacte.

Et il esseva in celle momento in que io esseva meditante re celle cosas que fugi al comprehension del humanos, como le origine del ADN, le processo per le qual illo esseva stablite, si per accidente, si per tentativa atque error, si per labor de un programmator invisibile-- que un cosa estranie occurreva: un strepito como io nunquam habeva audite, in mi jardin. Io tirava mi oculos ab le articulo, spectava tra le vitro del fenestra e lo que io videva-- incredibile-- un urubu, ita, un urubu, agitante le alas como si illo esserea un colibri, coram un flor de alamanda, sorbente le mellificato. Io pensava que io habeva un hallucination, ma non. Il esseva ver. Le urubu, quando videva mi espavento, stationava in le maniera mesme que toto esseva occurrente.

"Io suffre multe. Io ha nascite differente. Al urubus, omnes lo sape, place le caronia. Il es bastante que se annuncia un carcassa de alcun cavallo morte, e le oculos del urubus deveni brillante, le saliva flue per le lateres del becco, le lingua remane foras-- e ad illac illos va rotisseriar. Urubus opina que caronia es cosa luxuose, blancmangiar divin! Illos non lo excambiarea per un flor de alamanda a causa de motive qualcunque in iste mundo! Ma io ha nascite differente. Mi parentes, povrettos!, suffreva grande vergonia quando sapeva que io, celatemente, sorbeva le mellificato ab le flores. Comprehensibile. Le sonio de omne parentes es haber un filio normal, id es, equal a totos. Al urubus normal place le caronia. A me illo non placeva. Io esseva anormal. Io deveniva thema pro derision. In le schola, tosto on descoperiva mi preferentias alimentari. Il es impossibile absconder lo. Si totes es mangiante caronia e tu non lo mangia, qual explication tu pote donar?

Tunc mi parentes cominciava suffrer, pensante que io esseva assi a causa de alco mendose que illes habeva facte in mi education. Illes me inviava al prestre. Sever, ille aperiva un libro sacre e diceva que Deo, le Grande Urubu, habeva stablite que caronia es le blancmangiar divin. Urubus, propter le natura e propter voluntate divin, debe mangiar caronia. Sorber mellificato es contra le natura. Urubus que sorbe mellificato ab flores es in stato de peccato mortal. Ille finiva dicente que io vaderea al inferno, si io non cambiarea mi habitudes alimentari. Et ille me habeva donate, como penitentia, que io participarea in cinque rotisseries.

Io exiva ab illac me sentiente le plus miserabile del peccatores. Ma le timor non esseva capabile pro cambiar mi amor al flores. Io non exequeva le penitentia. Mi parentes me ha inviate, tunc, ad un psychoanalysta que percipeva R$ 120,00 per session. Tote le sacrificios vale pro facer le filio devenir normal. Le analyse durava plure annos. Al fin, io esseva informate que me placeva le mellificato quia io odiava mi patre, le qual io volerea occider, pro remaner solo con mi matre. Tunc, ultra esser peccator, io incipeva suffrer le malediction de Oedipus. Io continuava in haber placer a causa del mellificato del flores. Propter ce, io es ci, in tu jardin."

Il habeva un instante de silentio et io videva lo que io nunquam habeva vidite: un urubu plorante. Io remarcava que su lacrimas non esseva differente del mie. Inde, illo continuava:

"Me place le flores. Io non vole me placer al caronia. Io non vole devenir equal ad alteros. Io ha un solo desiro: il me placerea non sentir vergonia, il me placerea que on non me deriderea, appellante me 'colibri', io non es colibri. Io es un urubu. Il me placerea haber amicos... Lo que me lede non es mi preferentia alimentari, nam non esseva io que me rendeva assi. Lo que me lede es le solitude. Le flores me place a culpa del ADN. Sed mi solitude es a culpa del altere urubus, que poterea esser mi amicos."

Iste parolas dicte, illo se congedava e volava adverso un alamanda in le jardin vicin. Et io restava pensante que le mundo esserea plus felice si omnes poterea se alimentar per lo que les place, sin deber absconder se o explicar se. Al fin, nemine es culpate a causa de ce la que le natura vole facer o non vole facer.

Autor: Rubem Alves (1933-), psychoanalysta brasilian.

Observationes:

1) "Urubu, nomine commun a quatre species de aves american, frequente in Brasil, dotate con un vision acute. Illos profita le currentes ascendente de aere pro planar. Illos appartene a un familia differente de celle del vultures del Vetule Mundo, que es acipitride. Illos ha le plumage nigre, a exception del urubu-rei [urubu-rege]. Illos se alimenta habitualmente per caronia. Le condor es del mesme familia. Classification scientific: Familia del Catartide, ordine del Falconiforme. Le urubu-commun es Coragyps atratus e le urubu-rege, Sarcoramphus papa."

2) ADN: acido deoxyribonucleic.

3) Alamanda; nomine scientific: Allamanda cathartica.

4) In portugese nos ha le parola colibri pro appellar le ave, ma le parola plus utilisate es "beija-flor" [basia-flor].

5) R$ 120,00 = cento vinti reales (in portugese: cento e vinte reais). US$ 52,91 e € 40,96 in 14 de februario de 2009.

6) Le parolas urubu e colibri es oxytone.

Un lection pro le vita

2009-02-14T02:21:00.001-02:00

UN LECTION PRO LE VITA

Nostre tupinambás multe se face admirate quia le franceses e altere estranieros se dona al labor de ir querer lor arabutan* (ligno-brasil). Un vice, un vetulo me demandava:

--Pro que veni vos altere, maíras e perós (franceses e portugeses) querer ligno ab tan lontan pro calefacer vos? An vos non ha ligno in le terra vostre?

Io respondeva que nos habeva multe, ma non de celle qualitate, e que nos non lo combureva, como ille lo supponeva, ma ex illo nos extraheva tincto pro tinger, tal como lo faceva illes, a lor cordones de coton e lor plumas.

Replicava le vetulo immediatemente:

--E per hasardo vos besonia haber multo?

--Si, io le respondeva, nam in nostre pais existe negotiantes que possede plus drappos, cultellos, cisorios, speculos e altere mercantias quam vos pote imaginar et un solo inter illes compra tote le ligno-brasil con lo que multe naves retorna cargate.

--Ah! replicava le salvage, tu me narra meravilias, ille accrescente, post ben comprehendente lo que io le habeva dicte:

--Ma iste homine tan ric, re le qual tu me parla, an ille non mori?

--Si, diceva io, ille mori como le altere.

Ma le salvages es grande oratores e sole ir, in qualcunque question, usque al fin. Propter ce, ille me ha demandate de nove:

--E quando illes mori, a qui remane lo que illes lassa?

--A lor filios, si ille les ha, io respondeva; in le manco de iste, al fratres o al parentella plus proxime.

--Vermente -- continuava le vetulo, que, como vos videra, non esseva in nulle maniera dupe-- nunc io vide que vos altere maíras es grande folles, nam vos transversa le mar e suffre grande incommodos, como vos dice quando ci vos arriva, e vos labora tante pro accumular ricchessas a vostre filios o a celles que supervive post vos! Esque non es, le terra que vos ha nutrite, sufficiente pro alimentar les alsi? Nos ha patres, matres e filios les qui nos ama; ma nos es certe re que, depost nostre morte, le terra que ha nutrite nos anque les nutrira. Propter ce, nos reposa sin plus grande reguardo.

Autor: Jean de Léry (1534-1611); le texto es parte del reporto "Viage al terra de Brasil", de iste prestre calvinista, que remaneva durante un anno in le Francia Antarctica ( tentativa francese de colonizar Brasil).

Observationes:

1) Ligno-brasil [pau-brasil]. Historia: arbore abundante, durante le seculo XVI, in le silva atlantic brasilian, ex le qual esseva extrahite un resina utilisate in Europa como tinctura. Illo esseva trovate in le litore de stato Rio Grande do Norte usque ad Rio de Janeiro. Le indigenas lo cognosceva per le nomine de ibirapitanga [palo rubie]. Illo se altia a un altura de 8 usque ad 12 metros e le trunco attinge 80 centimetros de diametro. Su nomine veni del color de brasa que ha originate le nomine verzino in italiano, brésil in francese e brasil in Portugal. Iste famose ligno de tinger ha representate le prime ricchessa de Brasil.

Illo esseva explorate per portugeses e, initialmente, anque per franceses, in factorias in le litore, per un systema de excambio [escambo, in portugese] con le indigenas, que jectava a terra le arbores, pellava e portava le truncos al factoria, recipiente in cambio objectos metalic, utensiles diverse e parve objectos pro adornamento.

Ab le secunde medietate del seculo XVI le extraction del ligno-brasil esseva supplantate per altere productos, ben que il occurreva cargamentos usque ad le seculo XIX.

Hodie illo es un arbore rar.

Classification scientific: Caesalpinia echinata.

Altere nomines: brasil [nomine reducite], pau-de-tinta [palo de tincto], pau-rosado [palo rosate], pau-de-pernambuco [Gabriel Soares de Sousa considerava que le plus bon ligno-brasil esseva illo trovate in le stato Pernambuco. Le hollandeses, in le seculo XVII, lo cognosceva per le nomine “pau-de-pernambuco”], ibirapitanga [palo rubie, in le lingua indigena tupi], *arabutã [anque del lingua indigena].

2) Tupinambás: grupo indigena del familia linguistic tupi [tupinam’bás e tu’pi, ha le pronunciation oxytone].

[manuscripto 1907?]

2009-02-09T01:24:00.002-02:00

[ms. 1907?]

Io ha pensatas que, se io poterea disvelar los e facer los viver, accrescerea nove luminositate al stellas, nove beltate al mundo e plus grande amor al corde del humanos.

Fernando Pessoa, poeta portugese, (1888-1935).

Luna Adverse

2009-02-09T01:23:00.000-02:00

LUNA ADVERSE

Io ha phases como le Luna.
Phases de remaner celate,
phases de venir al strata...
Perdition de mi vita!
Perdition de mi vita!
Io ha phases de esser tue,
io ha altere phases de esser sol.

Phases que va e que veni,
in le secrete calendario
que un astrologo arbitrari
inventava pro mi uso.

E rota le melancholia
su interminabile fuso!

Io non me incontra con nemine
(io ha phases, como le Luna...)
In le die de alcuno esser mie
il non es die de io esser sue...
E, quando arriva ce la die,
le altero ha disparite.

Cecília Meireles, poetessa brasilian, (1901-1964).

Designo

2009-02-09T01:20:00.002-02:00

DESIGNO

Tracia le linea recte e le curve,
le rupte e le sinuose
Toto es necesse.
De toto tu vivera.

Reguarda con exactitude re le perpendicular
e re le parallelos perfecte.
Con appurate rigor.
Sin esquadra, sin nivello, sin perpendiculo,
tu traciara perspectivas, tu projectara structuras.
Numero, rhythmo, distantia, dimension
Tu ha le oculos tue, tu pulso, tu memoria.

Tu struera le labyrinthos impermanente
que successivemente tu habitara.

Tote le dies tu essera refaciente le designo tue.
No te fatiga tosto. Tu ha labor pro le tote vita.
E nec pro tu sepulcro tu habera le mensura certe.

Nos es sempre un poc minus quam nos pensava,
Rarmente, un poc plus.

1963

Cecília Meireles, poetessa brasilian, (1901-1964).

[Predominantia del Senso Interior]

2009-02-09T01:08:00.004-02:00

[Predominantia del Senso Interior]

[ms. 1910?]

Esseva io un poeta stimulate per le philosophia e non un philosopho con facultates poetic. Me placeva admirar le beltate del cosas, discoperir in le imperceptibile, trans le tro parve, le anima poetic del universo.

Le poesia del terra nunquam mori. Nos pote dicer que le eras passate esseva plus poetic, ma on non pote dicer (...)

Le poesia se trova in tote le cosas -- in le terra ed in le mar, in le laco ed in le ripa del fluvio. Illo anque se trova in le urbe -- que nos non lo nega-- illo es evidente pro me, ci, donec io es sedente, il ha poesia in iste tabula, in iste papiro, in iste tintiera; il ha poesia in le strepito del carros in le strata, in cata movimento tro parve, commun, ridicule, de un obrero, que al altere latere del strata es picturante le placa de un macelleria.

Mi senso intime predomina per tal maniera sur mi cinque sensos que io vide cosas in iste vita -- io lo crede-- per un modo differente del altere humanos. Il ha pro me -- il habeva-- un thesauro de significato in un cosa tan ridicule como un clave, un clavo in le pariete, le mustachios de un catto. Il ha pro me un plenitude de suggestion spiritual in un gallina con su pullos, transversante le strata, con un gesto ampullose. Il ha pro me un significato plus profunde quam le lacrimas human in le aromas del sandalo, in le vetule lattas in un monte de immunditias, in un cassa pro flammiferos cadite in le canalettos apudstratal, in duo papiros maculate que, in un die ventose, va rolar e se va persequer strata a basso. Il es que le poesia es espavento, admiration, como de un esser cadite del celos, acquirente plen conscientia re su cadita, stupefacte coram le cosas. Como de alcuno que cognoscerea le anima del cosas e luctarea pro remembrar celle cognoscimento, se remembrante re que non esseva assi que ille los cognosceva, non sub celle formas e celle conditiones ma re nihil plus se remembrante.

Fernando Pessoa, poeta portugese, (1888-1935).

Jerusamen

2008-12-17T01:05:00.006-02:00

JERUSAMEN

(Specta nos, nos per nos o Quanto de tu sal es lacrimas de Portugal?)*

Moshe e Muhammad se cognosceva in le fila de autobus in Jerusalem. Lor matres non se picca quia illes conversa. Illes son a pena infantes, illas dicerea, si illas osarea reguardar se per oculos in le oculos. Non, illas permitte a pena que le tempore domara lor destinos, que le fluvio absorbera su curso, que le futuro sia ultrapassate. Illas jammais intenderea. Le unic cosa irreversibile es le morte, il es lo que on dice. Ma intender es mendose in sito incerte, deserte, profunde e durante que equilibra iste cemeterios clandestine, ascendente le colle, sibilante un litania, Moshe e Muhammad disinterra gratia un in le altero. Un al altero. Es speculos lor visages. In Jerusalem mar le policia rodoviari factura un pecunia extra faciente un blitzinspection in le Via Crucis. Jesus laxa le pourboire donec le Sol se oppone e le prime aves del alba cade cannate. Le brisa balancia le brancas e le duo pueros curre inquiete per le vicos del citate vetule. Duo homosexualettos passionate. Le echo de lor ululationes penetra le tunnels. Il non manca multo vermente pro que illes se incontra sin lor matres in le halto pro autobuses. Pro que illes va fugir con le manos juncte ad alien Jerus. Pro que illes se va masturbar un le altero in le Muro del lamentationes, in le Moschea de Omar e in le Horto del Olivos, ubi Moshe va aperir le mares pro Muhammed que, como retribution, le va levar al septime celo. In le Horto del Olivos illes se ressuscita mutuemente in un nocte de estate. Typicamente tropical. Uno poterea mesme audir in le background le clamor del tambures, le gesta de um tamburino, omnes in unisono celebrante le signales del nove tempores. Nos poterea vero perciper undulationes del Mar Rosee abuccante legiermente le pedes del Sinai. Tempores de excitation sensual e pace. Quod il ancora va arrivar le die in le qual iste union va esser officialisate in un grandiose ceremonia in Jerusalem del frontiera. Il non manca multo vero pro que illes se incontra con lor ma(tre)nos in le (h)alto. In le luxuose resort Plateau de Golan o in le bucolic Albergo Rām Allāh, Moshe sorbente le arak de Muhammad. Muhammad sorbettente le sabra de Moshe. Moshe mirante su membro viril como un fusil in le culo de Muhammad, que geme propter le placer pro, in le sequentia, nos audir su rafficas con le lancea-verga in le culo humide de Moshe. Corpores e animas religate. Le annos va passar e il va haber poesia in vider Muha salutante Mecca sub le adocular seren de Moshetto. E iste quando faciente le precaria del vino potera perciper le pur craccar de labios, le basio legier flottante adverso su diction. Illes va adoptar infantes: un christian; altere protestante; un baby indian e un african e… e sic illes va esser felice ad in eterno. Como in un fabula del Mil e Un Noctes o in un burla kāshēr. Le moralitate e le bon usage va esser finalmente le respecto e le affirmation del differentias. In le saunas del clubs Monte Libano e del Hebraica, le calor del discussiones va esser debite unica e exclusivemente al bon functionamento del machineria. Le intolerantia va esser un parola como le portugese lucilar – de poco uso. Quod il non va haber senso in se premonir contra lo que non existe. Contra lo que non rexiste, ad in eterno. A proposito, lor filios va esser appellate Arafat, Sharon, Pelé... al fin: nos es tote filios e filias (per le grati/a/mor) de Dio.

Michel Melamed (1976-), poeta e actor brasilian. Texto publicate in le jornal Opasquim21, N° 09, in le septimana de 16 a 22 de april/2002. Il era facte alcun adaptationes al texto.

*Referentia a un poema de Fernando Pessoa.

Retardatario

2008-12-17T00:54:00.007-02:00

RETARDATARIO

“Io me rendeva vetule in le epocha inadequate...”

“An?”

“Tote mi vita illo esseva sic. Io arrivava al differente phases del vita quando illos ja habeva perdite lor avantajes. O antea que illos acquireva avantajes nove.

“Io intende...”

“Io passava le vita con celle impression de qui ha arrivate al festa quando illo ja habeva finite o qui habeva exite quando illo se renderea bon.

“Ita.”

“Vide tu: le infantia. Il habeva un tempore in que le infantes, assi, de mi classe social, esseva tractate como princes. Il es ver, illes esseva multe colpate. Ma il habeva compensationes. Generalmente un ava resideva apud, ed illa consolava per accoladas o confectos. E le matres non travaliava extra domo nec iva al classes re expression corporal. Illas remaneva in domo inventante manieras pro caressaliar le filios. Esque tu ha habite alcun vice un roba de villuto?”

“No.”

“Nec io. Io es del prime generation post-villuto e pre-jeans. A vices io reguarda le photographias de celle infantes antique con lor vestituras ridicule, le collo del camisas guarnite de dentellas, volantes, ed il me face sentir un invidia... Ce la vero esseva maniera pro tractar infantes. Io opina que mi generation veniva al que illo es quod illo nunquam se ha ornate per buclas e robas de villuto.”

“Il es possibile.”

“Altere cosa: psychologia. Io esseva del prime generation educate per psychologia. Nil re castigamento --- ma conversa. An ille ha scribaliate tote le pariete? Ille es essayante expressar qualcosa. Esque ille ha usate le stilo de carmino de su matre? Ih, respice, un colpata nunc pote traumatisar le ad in semper. Io anque esseva del prime generation que non besoniava apprender de memoria le tabella de multiplication e del ultime antea le machina de calcular portabile. Resultato: io cresceva sin le notion de duo cosas importantissime: peccato e mathematica.”

“Vero.”

“Io arrivava multo tardivemente al infantia e multo tosto al juventute. Le revolution sexual comenciava un die post que io me habeva maritate al sponsa mie, quod illo esseva le unic maniera pro poter cubar me con illa. Nos habeva nos maritate in un sabbato e le revolution sexual comenciava in le dominica. Io ancora essayava disfacer le connubio. "Nunc illo non es plus necessari!" Ma illo era facte.

“Io sape.”

“Mi adolescentia esseva un martyrio. Io lo memora como un unic ed interminabile tentativa re disaccopular sustenepectores. Le sustenepectores se annecteva in le retro per mil guisas. Crocs, corregias, buttones, soldatura. Tu besoniava un curso de ingenieria pro disaccopular los. Mi inamorata usava un sustenepectores que habeva un serratura retro. Con un contrasigno numeric, io jura! Dece-septe a sinistra, cinque a dextra, rapide que le matre es veniente! Tu, puero, non mesme debe saper lo que es un sustenepectores.”

“Id es.”

“Io pensava esser un juvene adulto seriose, ingagiate in le plus bon causas, forsan vero un activista politic, un guerrillero. Quando io habeva arrivate al etate, le juvene adultos esseva respicente lor carrieras professional e lor rendimentos monetari in le bursas financiari. Io esseva del prime generation que quando diceva re vader al montanias voleva dicer al week-end. Ed le ultime que habeva usate le parola ‘alienation’, ma ibi on no sapeva ben lo que illo esseva.”

“Ita.”

“Toto ben, io pensava. Io va me preparar pro le senectute e su privilegios, con mi pension e mi nepotes. Ma le Securitate Social es quasi in collapso e mi nepotes quando me reguarda sembla esser destinante me pro un asylo geriatric. Ed il ha medie hora que io es hic in le bus, te enoiante, e tu ancora non se ha levate del sede pro donar me tu loco.”

“An como, vetulastro? Iste cosa re donar loco al vetulos ja ha dismodate.”

“Esque io non lo ha dicte? Io ha arrivate tardive al vetulessa.”

Luís Fernando Veríssimo (1936-), scriptor brasilian, texto publicate in le magazine Veja, 28 de maio/1986.

XXI

2008-12-07T02:37:00.001-02:00

XXI*

Se io poterea masticar le terra tote
E sentir ab illo un sapor,
Io esserea plus felice un momento...
Sed io non semper vol' esser felice.
Il es necessari esser alcun vice infelice
Pro poter esser natural...

Nec toto es dies de sol,
E le pluvia, quando manca multo, es demandate.
Pro iste causa io prende le felicitate con le infelicitate
Naturalmente, como qui non estrania
Que il ha montanias e planas
E que il ha roccas prominente e herbas...

Le necessario es esser natural e calme
In le felicitate o in le infelicitate,
Sentir como qui reguarda,
Pensar como qui ambula,
E quando va morir, remembrar que le die mori,
E que le crepusculo es belle ed es belle le nocte que remane...
Sic illo es e sic illo sia...

Alberto Caeiro, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa (1888-1935).
* In "Le Guardator de Greges".

2008-05-16T00:23:00.002-03:00

Quod importa que le mundo parla?

Responde per un surriso,

-- Un surriso, e nil plus.

Quando alcuno

Solo per suppositiones

Affirma ulle cosa mal re nos

Id es quia ille ha le conscientia

Re essente ponite in le mesme caso

In ille esserea un veritate

Lo que in nos es aparentia.

Un surriso, -- e nil plus:

Sic, face le mesmo que io face.

António Botto, poeta portuguese, (1897-1959).

Contento

2008-03-23T00:56:00.004-03:00

CONTENTO

Le secunde strophe de iste poesia
Es perfectemente rejectabile.

Qua obsequio, non mitte seriositate in
le message del duo prime stichos.

Per favor non considera le titulo.

Luís Antônio [Mingau*], poeta contemporanee brasilian.

*Mingau es le nomine del pappa de avena o farina, usate ci como supernomine del autor.

Momento

2007-10-25T00:48:00.000-02:00

MOMENTO*

Ex subito, sin que il haberea nulle motivo cognite,
In le medio del multitude differente et indifferente
A me veniva un voluntat' enorme de morir...

Ig non sape si il era le brusc solitude in lo que ig me habeva trovate,
Ig non sape si il era un sensation de parvitate que ig senti a vices --
Sed ig habeva desiderate absurdemente morir.

Et il era le prime vice in lo que ig ha reguardate le morte sin nulle terror,
Con un certe teneressa alsi.

Ig era solo in le strata
Solo et incognite,
Semper tan insulate.
Le homines passava surridente
Le feminas surrideva in le brachio del homines.
Et il habeva un perfecte equilibrio in le multitude
Et inde ig inceptava pensar re mi vita.

Re mi vita ad semper disequilibrate
Et in iste realitate incomprehensibile e triste de ser poeta.
Et ig desirava disparer, qui lo sape, propter perciper que ig excedeva.
Le morte era le unic pharmaco que ig trovava,
Quia illo me facerea non contar non plus.

Et in celle momento ig haberea claudite le oculos perfectemente felice
E perfectemente felice ig me haberea perdite in le infinit' equalitate...

Augusto Frederico Schmidt, poeta brasilian del secunde generation del Modernismo (1906-1965).

*Iste poema esseva traducte per un forma non canonic de interlingua, usante formas idiolectal.

Romancero del Inconfidência

2007-10-03T00:27:00.002-03:00

ROMANCERO DEL INCONFIDÊNCIA*

Romance LIII o
Del parolas aeree

Guai, parolas, guai, parolas,
que 'stranie potentia, le vostre!
Guai, parolas, guai, parolas
vos es ex vento, vos va in le vento,
in le vento que non retorna,
e, in tan rapide existentia,
toto se forma e transforma!

Vos es ex vento, vos va in le vento,
e vos permane, con sorte nove!

Guai, parolas, guai parolas,
que 'stranie potentia, le vostre!
Tote le senso del vita
incepta apud vostre ostio;
le melle del amor cristaliza
su perfumo juxta vostre rosa;
vos es le sonio e es le audacia,
calumnia, furia, disfacta...

Le libertate del animas,
guai! per litteras on elabora...
E del venenos human
vos es le plus tenue retorta:
fragile, fragile como le vitro
e plus quam le aciero, potente!
Reges, imperios, populos, tempores
propter vostre impulso rota...

Post grosse parietes,
per modo legier, qui disfolia vos?
Vos sembla esser ex tenue seta,
sin peso de action ni de hora...
-- e vos es in le becco del pennas,
-- e vos es in le tincto que los mollia,
-- e vos es in le manos del judices,
-- e vos es le ferro que stringe,
-- e vos es le barca al exilio,
-- e vos es Mozambique e Angola!

Guai, parolas, guai, parolas,
vos iva preter sur le via,
altiante alas multe incerte,
inter veritate e buffoneria,
desiderios del tempore inquiete,
promissas que le mundo suffla...

Guai, parolas, guai, parolas,
mira vos: que es vos, nunc?

Accusationes, sentinellas,
muschetto, manilla, escorta:
-- le oculo ardente del perfidia,
in veliar, durante le nocte morte;
-- le humiditate del presidios,
-- le solitude pavorose,
-- dur ferro de demandas,
con sanguine in cata responsa;
-- e le sententia que cammina,
-- e le sperantia que non reveni,
-- e le corde que vacilla,
-- e le castigamento que galopa...

Guai, parolas, guai, parolas,
que 'stranie potentia, le vostre!
Pardono vos poterea haber essite!
-- vos es ligno que on talia,
-- vos es vinti scalones de scala,
-- vos es un pecia de fun...
-- vos es populo apud fenestras,
convoyo, bandieras, truppa...

Guai, parolas, guai, parolas,
que 'stranie potentia, le vostre!
Vos es un sufflo in le brisa...
-- vos es un homine qui on mitte in furca!

Cecília Meireles, poetessa brasilian (1901-1964).

*Inconfidência Mineira esseva le insurrection occurrite in le stato Minas Gerais contra le dominio portugese in le epocha colonial, durante le cyclo economic del exploitation minerari. Le poema es dedicate al martyre del insurrection, Joaquim José da Silva Xavier, qui ha como supernomine ‘Tiradentes’, id es, ‘dentista’, que esseva un activitate del martyre, qui professionalmente esseva militar. Le traition suffrite per le membros del insurrection es cognite como Incofidência (disloyalitate, inconfidentia); hodie on usa etiam le denomination 'Conjuraração Mineira' (conjuration). Le condemnation de alcun membros esseva le exilio, lo de Tiradentes esseva le furca. Post le epocha imperial, ille esseva adoptate per le republicanos como heroe national brasilian.

Le hora extreme

2007-09-16T00:56:00.000-03:00

LE HORA EXTREME

Le hora extreme non es le hora del morte.
Le hora extreme es celle quando
le corde palpita volente le vita.

Le hora extreme non es le hora del morte.
Le hora extreme es celle quando le vita
tange dur e con vigor su gambas in foco.
Le hora extreme es celle quando toto explode,
in un processo belle e inusual.
Le hora extreme es celle de extreme melancholia,
quando le corpores tendite sensa procul le
infinito
in le figura infante de un puera que se forma.
Le hora extreme es celle de extreme dolor,
quando le corpore delivrate tendite sensa in le
fundo le vacuo,
in le imminentia de se exister como un corpore que se vade.

Le hora extreme non es le hora del morte,
hora bellissime in le qual le ostio aperi se.
Le hora extreme es celle quando ego audi procul
voces intonante un canto,
un canto simplice e al mesme tempore belle e
silente.

Le hora extreme non es le hora del morte.
Le hora extreme es quando le mano
se sensa in plen gesto de incantation
lassante se menar fluente como un corpore que vade,
e porta con se marcas e ceremonias
que se face necessari,
quando apportionate inter fratres.

Le hora extreme non es le hora del morte.
Le hora extreme es cele quando le oculos,
perdite, ben stricte, adornante le visage
matur de un homine qui ride,
sensa un senso profunde in toto,
un ordine in medio del chaos,
sensa que omne evenimento ha portate e porta
in se un projecto, un voluntate
de amar e de esser amate.
Le hora extreme es celle quando le corpore grisastre
sensa que ama e ha ancora voluntate del dansa.

Le hora extreme es celle quando
on ha le cognoscentia del mundo.
Le hora extreme es celle
quando le corpore, contente e distaccate,
sensa que sape cantar.

Le hora extreme non es le hora del morte.
Le hora extreme es celle quando
le homine stoppa, e obtene cognoscentia del dimension
del spatio circa se,
e, in le medio del placia, in le medio del multitude,
lassa se menar fascinate
observante procul le Sol que va bassante,
bassante, bassante...

André di Bernardi, poeta contemporanee brasilian.

Poema Capitalista

2007-09-14T00:21:00.000-03:00

POEMA CAPITALISTA

Nec solo per pan vive le homine
sed etiam per perfumo francese.
In le magazin del angulo stratal
le vitrina es un muralia de vitro.
Post illo, cosas costose e luxuose,
e uno specialmente se face remarcar: un parve flacon
con poc guttas de un perfumo.

Illac on no negotia sinon per dollares.
Nil re nostre stropiate moneta national.
Etiam non entra qualcunque ad in le magazin
e non va esser qualcunque que va usar celle tal perfumo.
Qual pelle ya illo va perfumar?
Ulle dama de Stato? ulle regina?
Id ver non ha importantia.
Preterea, quicunque lo va usar,
ab illo va disfructar minus quam nos,
minus quam omnes que non pote emer lo.

Le venditor qui commercialisa le flacon
non suspecta re ce. Ille non suspecta
que, ad ultra su proprie victo,
le perfumo etiam contribue
al victo del personas qui passa,
al anonymos del vico.
A celles qui nunquam va haber le pecunia
e usque al mendico maculate.

Le perfumo preserva le ordine social, le ordine structural.
Si non esserea a causa de illo, le mundo forsan caderea, se frangerea,
e le sanitate del personas vaderea juncte.
Id es, nam, vital
que alique assi existe in celle magazin del angulo,
e, in exister, illo exhala le ric aroma usque ad nos.
Quia sin celle odorato
le aere certo esserea fetide,
e le vita, del latere hic ab le vitrina,
insupportabile.

Mauro Katopodis, poeta contemporanee brasilian.

Poetica

2007-07-22T21:11:00.002-03:00

POETICA

Io es lasse propter le lyrismo moderate
Propter le lyrismo de bon procedura
Propter le lyrismo functionario public con libro de comparition laboral expediente protocollo e manifestationes de appreciation al senior [director

Io es lasse propter le lyrismo que stoppa e va pro verificar in le [dictionario le character vernacular de un vocabulo

Via!, le puristas

Tote le parolas supertoto le barbarismos universal
Tote le constructiones supertoto le syntaxes de exception
Tote le rhythmos supertoto le innumerabile

Io es lasse propter le lyrismo coquettante
Politic
Rhachitic
Syphilitic
Propter tote lyrismo que capitula a quecunque que es for de se ipse.

Alteremente illo non es lyrismo
Illo va esser contabilitate tabella de co-sinus secretario del amante exemplar con cento modellos de litteras e le differente manieras de [placer le feminas, etc.

Io vole in contrari le lyrismo del folles
Le lyrismo del inebriatos
Le lyrismo difficile e pungente del inebriatos
Le lyrismo del clowns de Shakespeare

-- Io non vole plus saper re le lyrismo que non es libertation.

Manuel Bandeira, poeta modernista brasilian, (1886-1968).

Poetica

2007-07-22T21:11:00.001-03:00

POETICA

Io volerea esser clar per tal forma
que in dicer

-- rosa!
omnes saperea lo que illes deberea pensar.

Magis: io volerea esser clar per tal forma
que in dicer

-- ja!
omnes saperea lo que illes deberea facer.

Geir Campos, poeta brasilian, (1924-1999).

Rock in China

2007-04-19T21:48:00.001-03:00

Rock in China

Il esseva un vice un pais con un billion de habitantes de pelle jalne e oculos surridente; bibitores de the, fumatores de opium, ubi le pace e le silentio imperava durante plurime annos. Il esseva un vice China.

Il esseva altere vice un rhythmo nigre e trepidante, veniente illac ab le fundo del anima human pro incender le passiones, seminar le chaos, promover le catharsis collective. Assi es le rock.

Satis ben. In le dominica passate, le chineses habeva ganiate un ovo de Pascha. Vere illes, buddhistas millenari. Si, mi vetule e nove camerada, un ovo tan dismensurate que intra illo contineva un gruppo musical anglese de rock con dece-un musicos e duo nigre ballerinas seminude. Un gruppo nominate “Wham”.

Tu, mi eterne communista, va dicer in le bucca de mi auditos, reguardante al lateres como un paranoiaco hysteric, que ce la ovo pote se comparar a ce la vetule cavallo que invadeva Troia in cerca de Helena, que China ha ganiate il es un dono de greco, que le rock and roll va portar le filios de Mao al terra del malfato, ben illac in le casa de Baalzebub.

Intertanto, ego vos dice: nunc vere il es bon a China. Ego jam pote vider scripte con gargantuesc litteras per sake, gruppos punk chinese como le “Febre Jalne” o le “Guarda Rubie”. O qui sape, le new wave “Pudding de Jasmin” o “The de Chouchou”. Ego pote sentir, in le palma de mi naso, grande apportos jalne al bon e vetule rock. Per exemplo, post un show, totes va prender su bicyclo e va pedalar on no sape a ubi. O adhuc, quando Lin Piau, eminente guitarrista del Febre, sonar le prime accordos del “Grande Marcha contra le Mal Humor”, un cascada de artificios pyrotechnic va designar in le celo le Stella Rubie.

Nos non va vider nulle gruppo mangiante colubras e lacertas o se polluente per sanguine human. In China, le rock va esser condimentate per ginseng e executate con le legieressa de un arrangiamento floral. Le rock va reciper influentias del tai-chi e del kung-fu. Como cambio, illo va eveliar China ab su somno millenari.

Le equilibrio es le clave del sagessa oriental. Fortias centripete e centrifuge se attrahente e repellente in spirales. Le estranie affinitate inter le manioc dulce e le igname. Aliquanto plus raffinate e dialectic quam le sancte cruce. China (cata vice in que ego parla su nomine ego rememora un puera passante in un ponte sur le Jalne) ha passate ab le regime feudal del grande dynastias al communismo de Mao durante un parvissime intervallo de tempore. Pro descosaliar habitudes del antique systema, Mao faceva un edicto que predicava que qualcunque consuetude occidental deberea esser banite. Ille statueva disseminar su portrait in tote le pais, juncte con su libretto rubie, un best-seller.

Ab '67 ad '76, le Revolution Cultural popularisava habitudes san como le tai chi shuan facite per vetulos, adultos e infantes in placias public durante le alba, le uso del bicyclo como transporto popular, le medicina natural como therapia official. Toto multe utile, toto multe juste. Mao ipse esseva vidite, un vice e vices altere, natante in ulle fluvio chinese o scribente le Poesia.
Ma il non ha grande muralias contra le infectiones hospitalari, sic como non solo per Sol vive le homine. Le nove Mao, anque note qua le vetule Deng, ha octanta annos e dice que su complexion es debitate al tabaco, al bibita e al optimismo. Son sage le chineses.

Le Oriente se occidentalisa sin se accidentar. An vos vole rock, prende rock. An vole Coca, prende Coca. An vole moda, prende moda. Le chineses apprende le break e hasta su rotationes per minuto. Nil mal esserea si celle civilisate habitude arrivarea ad un distante pais de Sud-America e provoca programmas collective de sanitate, education, le utilisation rational del terra, distribution plus harmonic del renta etc. etc. etc. Le rock, nos ja ha.

Chacal [Ricardo de Carvalho Duarte], poeta del generation marginal del annos 1970.

Meridie

2007-04-15T11:26:00.000-03:00

MERIDIE

A meridie le vita
es impossibile.

Le lumine dele le secretos:
le lumine es crude contra le oculos
acide pro le spirito.

Le lumine es nimis pro le humanos.
(Sed como tu lo velle saper
quando tu habeva venite al lumine
de tu ipse?)

Meridie! Meridie!
Le vita es lucide et impossibile.

Orides Fontella, poetessa brasilian contemporanee, (1940-1998).

Extension II

2007-04-14T02:22:00.000-03:00

Extension II

Io poneva le vita
in mi manos
e le manos in le foco...
Le vita ferveva...

(Alcides Bussi, poeta del annos 1970, del generation del poesia marginal)

X e W

2006-12-13T03:03:00.000-02:00

X e W

Xisto esseva le carioca* le plus fede que on jam videva.
Ille non habeva defectos physic, non le deformava grande deformitates ni protuberantias: ille esseva naturalmente fede, de un feditate legitime, que esseva resultato infelice de tote le partes del corpore, e non de qualcunque incidentes o particularitates.
Ille habeva le oculos multe foras del orbitas, le naso platte, le capillos typo “spita-guayava”, le bucca aperte usque ad le aures, que esseva enorme.
Quando ille aperiva le mandibulas pro parlar, ille monstrava le gingivas in los que se incrustava alcun fragmentos nigre del dentation de olim.
Ille se vestiva mal. Il non habeva vestimentos que remaneva ben sur su corpore, -- e ille non ambulava sin oscillar ridiculemente le hancas discardinate.
Le feminas belle fugiva ab ille como le diabolo ab le cruce, e illo esseva lo que plus le faceva disconsolate. Illas fede, menate non pro amor, ma pro un sorta de solidaritate, non le repelleva; ma le povre Xisto non las poteva supportar. Ille esseva fede, nimis fede, ma ille habeva le sentimento del bello, e soniava re feminas dive, exceptionalmente attractive.

Opposite a su casa resideva un vidua con trenta annos de etate, bellissime, re la que on diceva cosas mal. In le vicinitate il habeva los qui affirmava que illa suffreva le mesme maladia de Messalina e Catarina II ; ma illo ben poterea esser un calumnia.
Xisto, povretto, adorava in silentio le charmante vicina, sin que tan disgratiose reputation portava preoccupationes a su sentimentos. Ille non poteva vider la apud le fenestra, sin sentir in se, fremitos de amor; ille, se considerava, intertanto, como Ruy Blas, insignificante lumbrico passionate a un stella, e ille non osava dicer ni a se mesme que ille la amava.

On imagina qual sensation, qual surprisa, quando un matino, arrivante al fenestra e reguardante la vidua, Xisto esseva recipite con un surriso ineffabile.
Ille anque surrideva, contrahente le labios pro non monstrar le dentes e le gingivas, e iste effortio muscular produceva un grimasse horribile.
Le vidua non se monstrava horrificate. Illa se alontanava ab le fenestra e, remanente in le medio del camera, in le maniera que illa poteva esser vidite solmente ab su vicino, monstrava le un papiro que illa habeva in le mano.
Ille, stupefacte, exiva ab juxta le fenestra, e colpava le pecto, demandante, per mimica, si esseva pro ille mesme le billet. Le vidua respondeva assertivemente, e, reveniente al fenestra, illa faceva con le papiro un glomere, e lo jectava al strata, habente le precaution re, per un motion del oculos, recommendar al Xisto que ille collige lo.
Le juvene descendeva sur le strata, reguardava al tote angulos, e appurante que nemine le videva, colligeva le glomere, reveniva al casa, e legeva avidemente le subsequente:
“Hodie, medienocte, io te spera in mi casa. Le porta essera a pena se appoiante. Habe le major vigilantia pro que nemine te videra entrar.”

Lo que durante celle die se passava in le anima e in le cerebro de Xisto, esserea utilisabile pro un longe capitulo de romance.
Le povre creatura se perdeva inter suppositiones e conjecturas, sin creder que illo se refereva a un aventura de amor. Intertanto, ille se habeva rasate, secava le capillos, se dava un banio perfumate, poneva vestimentos nove, e expectava, febricitante, le medienocte, contante le minutos, que a ille semblava seculos.
Quando, in le prime carrillon del medienocte, ille pulsava le porta e entrava al corridor al vidua, illa, que le expectava, a ille diceva per medie voce:
-- Entra a mi camera... lentemente pro non eveliar le domesticos.
Ille obediva tremule e anhelante.
-- On heri me ha dicite que vos appela vos Xisto; an ver?
-- Si, seniora.
-- Esque per X vos scribe vostre nomine?
-- Certemente.
-- Bon.

In le matino sequente, Xisto aperiva le fenestra con le sperantia de vider su amante, ma ni in celle die, ni in le immediate, illa a ille dava un reguardo.
Al fin, post un tote septimana, ille succedeva vider la; ma le vidua le reguardava con indifferentia, como si illa non le cognoscerea; illa non mesmo le complimentava.
Le misero remaneva attristate, e multe convincite re, sin saper como, ille haberea susceptibilisate le vidua; intertanto, ille non habeva desiros ardente ni nostalgias, pro que de celle rendez-vous a ille habeva remanite un impression troppo displacente, e le vicina habeva perdite considerabilemente in le stima sue. Ille habeva essite non con un femina, ma con un automato, pupa mechanic, tan frigide, tan inconsciente illa a ille semblava esser.
Le visibile repugnantia per lo que illa eludeva ab un basio in le momento del adeo e le insistentia per lo que illa le peteva que ille vaderea, depost un rendez-vous que non habeva durate plus quam dece-cinque minutos, abatteva cinquanta ex percentage de su enthusiasmo.
E nunquam plus Xisto habeva un rendez-vous solo con celle femina, celle sphinge, que habeva essite sue, completemente sue durante un quatresime parte de un hora!

Un anno postea, ille va haber le explication re toto, e qui lo habeva date a ille esseva Wladimir, su amico intime e collega de officio public, que a ille describeva le sequente :
Essente io in un tram del quartiero Botafogo, sedite apud un dama ignote, illa, audiente pronunciar mi nomine ab un amico que descendeva del tram, immediatemente me ha demandate :

-- Esque vos appela vos Wladimir ?

-- Si, seniora.

-- Esque vos scribe vostre nomine per W ?

-- Sic.

-- Illo es un belle nomine !

-- An vos lo pensa ?

-- Illo conjunge multe ben al persona vostre.

-- Gentilessa vostre.

--Esque vos es celibe?

-- Si, seniora.

-- An vos acceptarea un tassa de the in nostre casa ?

-- Con multissime voluntate.

-- Si sic es le evento, io le expecta hodie in le medienocte.

E illa habeva dicite ubi illa reside.

Io percipeva tum que illo se refereva a tu automato.
Io la faceva vider que in le medienocte esserea un hora multe extravagante pro biber the in casa de un seniora, al que illa respondeva per un deliciose surriso:

-- Tunc, vos va biber altere cosa.

Io ha essite punctual.

Se iterava le mesme scena que a tu ha occurite, assi equalmente como tu me lo ha describite. Ma ante su automatismo, io non habeva le passivitate tue: io me revoltava, me fingeva esser vermente irate, e la menaciava con un scandalo inaudite, in celle hora, si illa non me explicarea le motivo pro que illa te habeva proportionate un rendez-vous, e altere a me, sin amar nos, sin non mesmo cognoscer nos. Le explication esseva difficile, ma io lo extraheva ex illa!

-- E tunc ? – demandava Xisto, monstrante le gingivas. –Que cosa te ha dicite le cynica?

-- Illa non es cynic, es folle.

-- An ver?

-- Sic, illo es un affaire pathologic. Imagina tu que illa habeva organisate un indice alphabetic de tote su amantes, e illa esseva aflicte quia la mancava le X e le W. Le X esseva tu; le W esseva io!

-- Que cosa!

-- Ancora la manca le K e le Y, ma io crede que illa non les va obtener, a minus que illa va utilisar le paises estranier.**

-- Sol sic io poterea... con iste face que io ha...

-- Illa habeva trovate in te le X que illa cercava. Si tu esserea un monstro, illo esserea le mesme cosa. Vide tu a ubi pote conducer le mania de collectar!

*Carioca es le denomination del habitantes del citate Rio de Janeiro.

**Officialmente il non ha celle litteras in le alphabeto del lingua portuguese, ma il ha, vero, in Brasil, nomines, ab origine alien, que face uso de celle litteras. Le W anque es estranier in le alphabeto.

Artur Azevedo [Artur Nabantino Gonçalves de Azevedo], scriptor brasilian, (1855-1908)

"Si tu vole occider te..."

2006-08-26T01:48:00.000-03:00

Si tu vole occider te, pro que tu non te vole occider?
Ah, profita! quia io que tanto ama le morte e le vita,
Si io osarea occider me, io anque me occiderea...
Ah, si tu osar, osa!
A que cosa il es utile a te le portrait successive del imagines externe
A que nos da le nomine: mundo?
Le cinematographia del horas jocate
Ab actores de conventiones e posas determinate,
Le circo polychromatic de nostre dynamismo sin fin?
A que cosa il es utile a te le mundo tue interior que tu ignora?
Forsan, in tu te occider, tu lo va cognoscer finalmente...
Forsan, in te finir, tu lo va comenciar...
E, comocunque, si te fatiga esser te,
Ah, fatiga te nobilemente,
E non canta, como io, le vita propter vinolentia,
Non saluta como io le morte per litteratura!

An tu va mancar? Oh umbra futile denominate: gente!
Necuno genera mancamento; tu non genera mancamento a necuno...
Sin te il va passar toto sin te.
Forsan il es pejor ad alteros tu exister quam tu te occider...
Forsan tu es plus regret in perdurar, quam te lassante perdurar...

Le dolor del alteros? ... Esque tu ha remorso anticipate
Propter on pro te va plorar?
Relaxa: on pauco va pro te plorar...
Le impulso vital dele le lacrimas poc a poc,
Quando illos non es propter cosas nostre,
Quando illos es de ille que adveni al alteros, supertoto le morte,
Quod illo es cosa depost lo que nil adveni al alteros...

Prime il es le angustia, le surprisa del venita
Del mysterio e del mancamento de tu vita parlate...
Depost il es le feretro visibile e material,
E le homines in vestes nigre que exerce le profession de esser la.
Depost il es le familia in exequiar, inconsolabile e dicente anecdotas,
E tu mer causa occasional de ille exequias,
Tu vermente decedite, multe plus decedite quam tu calcula...
Multe plus decedite ci quam tu calcula
Mesmo que tu es multe plus vive la ultra...
Depost il es le tragic retirada al tumulo o al cava,
E depost il es le inception del obito de tu memoria.
Il ha in totes, prime, un alleviation
Del tragedia un pauco enoiose propter tu haber morite...
Depost le conversation se hasta quotidianamente,
E le vita de tote le dies reprende su die...

Depost, lentemente on te oblida.
Tu solo es rememorate in duo datas, aniversarimente:
Quando il es annos postea tu nasceva, quando il es annos postea tu moriva.
Plus nil, plus nil, absolutemente plus nil.
Duo vices in le anno on pensa a te.
Duo vices in le anno suspira propter te illes qui te amava,
E un o altere vice illes suspira si per hasardo on parla re te.

Confronta te sin subterfugio, e confronta sin subterfugio illo que nos es...
Si tu vole occider te, occide te...
Non habe scrupulos moral, timor de intelligentia!...
Qual scrupulos o timor ha le mechanica del vita?

Qual scrupulos chimic ha le impulso que genera
Le savio, e le circulation del sanguine, e le amor?
Qual memoria del alteros ha le rhythmo alacre del vita?
Ah, povre vanitate de carne e osso nominate: homine,
An tu non vide que tu non ha importantia absolutemente nulle?

Tu es importante a te, quod il es a te que tu senti
Tu es toto a te, quod a te tu es le universo,
E le universo proprie e le alteros
Satelites de tu subjectivitate objective.
Tu es importante a te quod solo tu es importante a te.
E si tu es assi, oh mytho, an le alteros non es assi?

An tu ha, como Hamlet, le pavor al ignoto?
Ma que es noto? Que es illo que tu cognosce,
Pro que tu denomina ignoto quecunque in special?

An tu ha, como Falstaff, le amor grasse del vita?
Si assi tu lo ama materialmente, ama lo ancora plus materialmente
Rende te parte carnal del terra e del cosas!
Dispersa te, systema physico-chimic
De cellulas nocturnemente consciente
Per le nocturne conscientia del inconscientia del corpores,
Per le grande copertor non-coperiente-nil del aparentias,
Per le gramineo e le herba del proliferation del esseres,
Per le nebula atomic del cosas,
Per le parietes vorticiante
Del vacuo dynamic del mundo...

Álvaro de Campos, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935)

"Fatiga"

2006-08-24T01:50:00.000-03:00

Lo que il ha in me es supertoto fatiga
Non a causa de isto ni de illo,
Ni non mesmo de toto o de nil:
Fatiga assi mesme, illo mesme,
Fatiga.

Le subtilitate del sensationes inutile,
Le passiones violente re nulle cosa,
Le amores intense re lo presumito in alcuno
Ille cosas tote –
Ille e lo que manca in ille eternemente --;
Toto illo face un fatiga,
Iste fatiga,
Fatiga.

Il ha sin dubita qui ama le infinito,
Il ha sin dubita qui desira le impossibile,
Il ha sin dubita qui non vole nil –
Tres typos de idealistas, e io necun de illes:
Quod io ama infinitemente le finito,
Quod io desira impossibilemente le possibile,
Quod io vole toto, o un pauco plus, se il potera esser
O vere si il non potera esser...

E an le resultato?
Pro illes le vita vivite o soniate
Pro illes le sonio soniate o vivite,
Pro illes le media inter toto e nil, isto es, isto...
Pro me solo un grande, un profunde,
E, ah con que felicitate, infecunde, fatiga,
Un suppremissime fatiga,
Issime, issime, issime,
Fatiga...

Álvaro de Campos, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935)

"Le binomio de Newton..."

2006-08-24T01:49:00.000-03:00

Le binomio de Newton es si belle como le Venus de Milo.
Lo que il ha es pauc personas pro perciper lo.

óóóó---óóóóóó óóó---óóóóóó óóóóóóóó

(Le vento foras la.)

Álvaro de Campos, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935)

"Io non sape..."

2006-08-24T01:45:00.000-03:00

Io non sape. Il me manca un senso, un tacto
Pro le vita, pro le amor, pro le gloria...
A que es utile qualcunque historia,
O qualcunque facto?

Io es sol, sol como necuno jam esseva,
Cave intra me, sin post ni ante.
Il sembla que passa sin vider me le instantes,
Ma passa sin que su passos es legier.

Io comencia leger, ma il me fatiga lo que io ancora non legeva.
Io vole pensar, ma il me dole lo que io va concluder.
Le sonio a mi es pesante avante que io lo ha. Sentir
Es toto un cosa como quecunque io jam ha vidite.

Non esser nil, esser un figura de romance,
Sin vita, sin morte material, un idea,
Quecunque a que nil renderea utile o fede,
Un umbra in un pavimento irreal, un sonio in un trance.

Álvaro de Campos, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935)

Guardar

2006-06-12T22:20:00.000-03:00

GUARDAR

Guardar un cosa non es absconder lo o clauder lo con tranversa.
In un coffro on non guarda cosa necun.
In un coffro on perde le cosa ab viso.
Guardar un cosa es reguardar lo, adocular lo, mirar lo propter
admirar lo, id es, illuminar lo o esser ab illo illuminate.
Guardar un cosa es vigilar lo, id es, facer vigilia a
illo, id es, surveliar re illo, id es, esser eveliate propter illo,
id es, remaner propter illo o esser propter illo.
A causa de ce la melior uno guarda le volo de un ave
Que un ave sin volos.
A causa de ce la on scribe, a causa de ce la on dice, a causa de ce la on publica,
a causa de ce la on declara e declama un poema:
Pro guardar lo.
Pro que illo, per su vice, guardara lo que illo guarda:
Que illo guardara quecunque un poema guarda:
A causa de ce la le evenimento del poema:
Pro guardar quecunque on vole guardar.

Antonio Cicero, poeta contemporanee brasilian.

Anticipation

2006-06-03T00:59:00.000-03:00

ANTICIPATION

Le patas del nocte applata
le lilios debile del aurora.
Per invisibile stratas
nigre cavallos galopa.
Procul brilla duo lacos
del color triste de tu oculos.
Dunas de angustia se forma
in le plagias frigide del morte.

Io agita le brachios. Il es inutile
essayar opponer al torrente
de arena e sanguine, que avantia,
le versos fragile de un poema.
Il es inutile parlar re rosas
e fructos nove del agreste
flores, quando, in le pecto,
cardos a pena floresce.

Le aurora es dulce. E illo annuncia
un die calme, inter le canto
del aves e le allegressa
del primavera in le campos.
Amata, nos non plus va vider
le die que se leva.
Nigre cavallos galopa,
il jam es plus parve le distantia...

Va esser alte como nubes,
in le celo clar del matino,
le rosas que nascer va
de mi carne e tu sanguine.

Domingos Carvalho da Silva, poeta de nascentia portugese, modernista ab le “Generation de 1945” in Brasil, (1915).

Observation personal: Le prime duo versos in portugese es: As patas da noite esmagam//os lírios débeis da aurora.// Io los considera bellissime!

Elegia del mortos del seculo

2006-06-03T00:51:00.000-03:00

ELEGIA DEL MORTOS DEL SECULO

Pietose mortos,
sacrificate pro que nos viverea,
nos, le necate, saluta vos.
Algas e capillos, spirito e manos boia in le adeo.
Mortos, vale!

Como sanguina in le corde le parola soldato!
Il non es plus le caserna, il es le symbolos marchante,
le citate marchante inter le crepusculo e le aurora.

Mortos del crepusculo, mortos de quattuordece,
inutilemente morte.
Mortos de quaranta, le filios vostre marcha...
Mortos del aurora, que il essera re nos?

Bueno de Rivera, poeta modernista brasilian del “Generation de 1945”, (1911-1982)

Elegia al suicidas del viaducto

2006-06-03T00:49:00.000-03:00

ELEGIA AL SUICIDAS DEL VIADUCTO

Illes jam esseva morte
in le ventre materne.
Pro illes
le deflagrar del aurora jam esseva un tumulo.
Illes fugiva al obito
prendite, intertanto, al chorda umbilical.

Rondava le luna sterile inter cypressos.
E le terra de cardos e amarilis
esseva le allegressa, le tritico, le lepra, le tempesta.
Illes jam esseva morte quando nasceva
incatenate al Codice Civil.

A illes esseva apponite un nomine. Pro qual motivo?
Illes jam esseva morte irremediabilemente.
Morte sin le spasmo cellular del viventes,
illes esseva de argilla pur, del munde argilla
del paludes.

Illes debeva vader al schola – morte semper – e saper
le nomine del statuas, le data del eclipses,
leger in le jornal del die informationes jam morte
del remote vespere,
creder in le immortalitate,
illes que esseva morte ab le matino uterin.

Illes a vices pensava re directiones ferroviari.
Re naves que parti ad Constantinopole.
Illes voleva un insula depopulate ab deos,
illes voleva feminas nude, illes voleva imbraciar las.

Illes jam esseva intertanto morte pro le sonio e le viage.
Lor corpores esseva aqua frigide sin mareas nuptial.
Defuncte como arbores, illes habeva le capillos verde
e le pedes sulcante le terra e le manos prendente le Sol.

Pro illes le suicidio ha essite a pena un gesto
del laro descendente a un plagia de asphalto.
Le massacrate corpore a pena cento grammas
ha perdite de sanguine, impatientia e anima.

Illes jam ha essite sepelite con lor oculos retenente
le ultime paisage e le ultime disdigno.
Illes jam ha retornate tranquille al sombre placenta
del terra fidantiata, filia,
concubina e matre.

Sur le sepulcro ancora fresc jam ha gemmate pedunculos.
Le herba jam se dissemina. Le trifolio va florer.
E quando le nocte veni silente e profunde
il es facile vider in le tumba
le visage del suicidas a subrider.

Domingos Carvalho da Silva, poeta de nascentia portugese, modernista ab le “Generation de 1945” in Brasil, (1915).

Lyrismo

2006-06-03T00:47:00.000-03:00

LYRISMO

Illa ascendeva al montania
con un rosa in le manos.

Illa contemplava le mundo la procul
con un rosa in le manos.

Postea illa se jectava in le abysso
con un rosa in le manos.

E illa esseva sepelite heri
con un rosa in le manos.

Domingos Carvalho da Silva, poeta de nascentia portugese, modernista ab le “Generation de 1945” in Brasil, (1915).

Le homines ama le guerra

2006-05-27T19:15:00.000-03:00

LE HOMINES AMA LE GUERRA

Io non sape con qual armas le homines va luctar in le Tertie Guerra, ma in le Quarte, il essera per palos e petras. –Einstein

Le homines ama le guerra. A causa de ce la
illes arma se festive in choro e colores
pro le dubitose sport del morte.

Illes ama e non lo disguisa.
Illes ostenta celle amor in le placias,
crea manuales e scholas,
altiante bandieras e recolligente feretros,
intonante slogans e sepeliente chansons.

Le homines ama le guerra. Ma non lo ama
solo con le corage del athleta
e le soberbalia militar, ma con le pietose
voce del sacerdote, que ante le combatto
distribue le hostia del obito.

Il esseva assi in Crimea e Troia,
in Eritrea e Angola,
in Mongolia e Algeria,
in le Sahara e ora.

Le homines ama le guerra
E mal tolera le pace.

Le homines ama le guerra,
dunque,
il non ha periculo re pace.

Le homines ama le guerra, profan
o sancte, il non importa.

Le homines ha le guerra como amante,
ben que illes marita se con le pace.

E que incantamentos, mi Deo! in celle incontro vorace!
que placeres! que ululationes! que guais!
que sublime perversiones ordite
in le sudario del coperturas,
polluente le lecto e le campos de battalia.

Durante seculos io pensava
que le guerra esseva le deviation
e le pace le route. Io me decipeva. Illos son
parallel ripas de un mesme riviera, le mano e le guanto,
le pede e le botta. Plus que gemine
illos son xiphopage, par e impare, sorte e hasardo
illos son le ouroboros –colubra circular
eternemente devorante nos.

Le guerra non es un interacto.
Illo es parte del spectaculo. E illo non es tragedia a pena
illo es comedia, royal o popular,
illo es alco plus bon que circo:
-- illo es ubi le alacre trapezista
vestite qua kamikaze
salta sin hamaca e sin susteno,
ubi uno rumpe tote le plattos
e le contorsionista se talia
in le kamasutra del morte.

Le guerra non es le reverso del pace.
Illo es su cuna e su sino complementari.
E le horror non es le inverso del belle
--illo es su par. Le homines ama le belle
ma a illes place le horror in le arte. Le horror
non es obscur, es le pendant del lumine.
Lucifer es Lubel, brilla como Gabriel
e le terror seduce.
Nil plus seductive
que Christo morte in le cruce.

Dunque, le guerra non es solo missa
que le curato officia, scientia
que hallucina le sage, sport
que fascina le forte. Le guerra es arte.
E con le ardor del vanguardistas
nos visita le exposition biennal del horror
e inaugura le Bauhaus del morte.

Propter id, super le caronia il non ha urubu,
chacales, vultures, hyenas.
Il ha belle hairones de alumnium, seren,
in un electronic ballet.

[ci non es ancora le final del poema, que es a venir]

Affonso Romano de Sant'Anna, poeta contemporanee brasilian,(1937-).

Circulo Vitiose

2006-05-27T19:14:00.000-03:00

CIRCULO VITIOSE

Dansante in le aere, gemeva inquiete lampyride:
--“Ah si a me esserea possibile esser ille blonde stella,
Que arde in le eterne blau, como un eterne candela!”
Ma le stella, mirante le luna, con jelosia:

--“Ah si poterea io copiar le transparente lumine,
que, del greca columna al gothic fenestra,
Contemplava, suspirose, le fronte amate e belle!”
Ma le luna, mirante le sol, con mucor:

--“Misere io! Ah si io haberea ille enorme, ille
Claritate immortal, que tote le lumine ille resume!”
Ma le sol, inclinante le rutile palpebra*:

--“A me es pesante iste brillante aureola de nume...
Me face nausea iste blau e excessive umbella...
Pro que non nasceva io un simple lampyride?”

Observation: rutile palpebra es como ‘rútila capela’ in portugese.

[io non considera isto mi version final del poema]

Machado de Assis [Joaquim Maria Machado de Assis], scriptor in general, anque poeta, (1839-1908).

Melancholia

2006-05-27T19:09:00.000-03:00

MELANCHOLIA

Melancholia es mal, que seque illo,
Ab lo que fugi e se apparta le altere gente.
Le locos contrari a haber placer,
In illes locos uno senti alcun placer, si lo senti.
E tum io veniva arrivar in iste maladia
In le finalisar de mille altere, e mille enoios,
Que ex joiose e contente me faceva
Melancholic, triste e pensative,
Il non es anque multe que io cerca un placia,
Ubi satiar me io potera in esser triste.

André Falcão de Resende, poeta manierista portugese, (1527-1599).

[io non considera isto mi version final del poema]

Plebiscito

2006-05-13T17:15:00.000-03:00

PLEBISCITO

Le scena occurre in 1890.
Le familia es tote reunite in le sala de dinar.
Senior Rodrigues es usante un curadentes, se reclinante relaxate in un chaise a balancio. Ille ha tosto mangiate como un abbate.
Domina Bernardina, su marita, es multe intertenite in nettar le cavia de un canario belgic.
Le parve infantes es duo, un pupo e un pupa. Illa se distrahe in reguardar al canario. Ille se appoiante in le tabula, le pedes cruciate, lege con multe attention un de nostre jornales diario.
Silentio.

Ex subito, le pupo altia le capite e demanda:
“Papa, que es plebiscito?”
Senior Rodrigues claude le oculos immediatemente pro finger que ille dormi.
Le parvo insiste:
“Papa?”
Pausa:
“Papa?”
Domina Bernardina interveni:
“Oh la senior Rodrigues, Manduca te appella. Non dormi post le souper que ce la te face mal.”
Senior Rodrigues non ha altere alternativa sinon aperir le oculos.
“Que il es? Que vos vole?”
“Io volerea que papa me dicerea lo que es plebiscito.”
“Ah ce la, juvene! Vero tu va haber dece-duo annos e non sape ancora lo que es plebiscito?”
“Si io saperea io non demandarea.”
Senior Rodrigues se verte a domina Bernardina, que continua multe occupate con le cavia.
“Oh siniora, le parvo non sape lo que es plebiscito!”
“Il non face admirar se que ille non sapeva, pro que io anque non lo sape.”
“Que tu me dice?! Vermente tu non sape lo que es plebiscito?”
“Nec io, nec tu; ci a casa necuno sape lo que es plebiscito.”
“Necuno, halto la! Io crede que io habeva date provas re non esser nulle ignorante!”
“Le facie tue non me dupa. Tu es multe fanfaron. Que on va: si tu sape, dice lo que es plebiscito? Dunque? Nos es expectante! Dice...!”
“Domina, lo que tu vole es exasperar me!”
“Ma, homine de Deo, pro que tu non debera confessar que tu non lo sape? Il non es nulle vergonia ignorar qualque parola. Ya in altere die il esseva le mesme cosa quando Manduca a te ha demandate lo que esseva proletario. Tu parlava, parlava, e le pupo restava sin saper lo!”
“Proletario, cito retorqueva senior Rodrigues, es le citatano povre que vive per le travalio mal remunerate.”
“Ita, ora tu lo sape pro que tu ha ite al dictionario; ma io te da un dulce, si tu me va dicer lo que es plebiscito sin te alontanar ab celle chaise!”
“Que grande placer tu ha, domina, in facer me ridicule in presentia de iste infantes!”
“Oh! Ridicule es tu ipse qui se face. Il esserea tan simple dicer: “Io non lo sape, Manduca, io non sape lo que es plebiscito; va prender le dictionario, mi filio.”
Senior Rodrigues se altia ab un impeto e clama:
“Sed io lo sape!”
“Si tu ya lo sape, dice!”
“Io non lo dice pro non me humiliar coram mi filios! Io non desisti facilemente! Io vole conservar le fortia moral que io ha in iste casa! Vade al diabolo!”
E senior Rodrigues, exasperatissime, nervose, lassa le sala de dinar e va a su camera, claudente violentemente le porta.
In le camera il habeva lo que ille plus besoniava in celle occasion: qualque calmante guttas de aqua de flor de orange e un dictionario...

Le pupa comencia parlar:
“Povretto que es papa! Ille se irasceva tosto post le souper! On dice que ce la es alco tan periculose!”
“Si ille non esserea dupe – observava domina Bernardina — e ille confessarea francamente que ille non sapeva lo que es plebiscito!”
“Vero ya – retorque Manduca, troppo con regret quod ille habeva essite le causator involuntari de celle tote discussion – vero ya, mamma; appella papa e reconcilia vos!”
“Si! si! reconcilia vos! – dice le pupa per un tono tenere e supplicante. – Que fatuitate! Duo personas que se estima tanto piccar se a causa de un plebiscito!”
Domina Bernardina oscula le filia, e va colpar sur le porta del camera:
“Senior Rodrigues, veni seder se; il non vale le pena piccar se a causa de tan poco .”
Le mercante expectava celle opportunitate. Le porta es aperite immediatemente. Ille entra, transversa le casa, e va seder se in le chaise a balancio.

“Possibile! – clama senior Rodrigues depost un longe silentio; – tro possibile! Io ! Io ignorar le signification del parola plebiscito! Io !...
Le marita e le filios se approcha a ille.
Le homine continua in un tono profundemente dogmatic:
“Plebiscito...”
E ille reguarda a tote le angulos pro vider si il ha ibi plus alcun persona que pote profitar le lection.
Plebiscito es un lege decretate ab le populo roman, iste stablite in meetings.
“Ah!” – suspira omnes, alleviate.
“Un lege roman, esque vos percipe? E on vole introducer lo in Brasil! Illo es plus un altere estranierismo!...”

Artur Azevedo [Artur Nabantino Gonçalves de Azevedo], scriptor brasilian, (1855-1908)

--------------------------------------------------------------------------------------

Observation: ci sub non es le "mesme" texto, lege anque iste, per favor!

PLEBISCITO

Le scena occurre in 1890.
Le familia es tote reunite in le sala de dinar.
Senior Rodrigues es usante un curadentes, se reclinante relaxate in un chaise a balancio. Ille ha cito mangiate como un abbate.
Domina Bernardina, su marita, es multe intertenite in nettar le cavia de un canario belgic.
Le parve infantes es duo, un pupo e un pupa. Illa se distrahe in reguardar al canario. Ille se appoiante in le tabula, le pedes cruciate, lege con multe attention un de nostre jornales diario.
Silentio.

Ex subito, le pupo altia le capite e demanda:
“Papa, que es plebiscito?”
Senior Rodrigues claude le oculos immediatemente pro finger que ille dormi.
Le parvo insiste:
“Papa?”
Pausa:
“Papa?”
Domina Bernardina interveni:
“Oh la senior Rodrigues, Manduca te appella. Non dormi post le souper que ce la te face mal.”
Senior Rodrigues non ha altere alternativa sinon aperir le oculos.
“Que il es? Que vos vole?”
“Ego volerea que papa me dicerea lo que es plebiscito.”
“Ah ce la, juvene! Vero tu va haber dece-duo annos e non sape adhuc lo que es plebiscito?”
“Si ego saperea ego non demandarea.”
Senior Rodrigues se verte a domina Bernardina, que continua multe occupate con le cavia.
“Oh siniora, le parvo non sape lo que es plebiscito!”
“Il non face admirar se que ille non sapeva, quia ego etiam non lo sape.”
“Que tu me dice?! Vermente tu non sape lo que es plebiscito?”
“Nec ego, nec tu; hic a domo nemine sape lo que es plebiscito.”
“Nemine, halto la! Ego crede que ego habeva date provas re non esser nulle ignorante!”
“Le facie tue non me dupa. Tu es multe fanfaron. Que on va: si tu sape, dice lo que es plebiscito? Dunque? Nos es expectante! Dice...!”
“Domina, lo que tu vole es exasperar me!”
“Ma, homine de Deo, quia tu non debera confessar que tu non lo sape? Il non es nulle vergonia ignorar ulle parola. Ya in altere die il esseva le mesme cosa quando Manduca a te ha demandate lo que esseva proletario. Tu parlava, parlava, e le pupo restava sin saper lo!”
“Proletario, cito retorqueva senior Rodrigues, es le citatano povre que vive per le travalio mal remunerate.”
“Ita, nunc tu lo sape quia tu ha ite al dictionario; sed ego te da un dulce, si tu me va dicer lo que es plebiscito sin te alontanar ab celle chaise!”
“Que grande placer tu ha, domina, in facer me ridicule in presentia de iste infantes!”
“Oh! Ridicule es tu ipse qui se face. Il esserea tan simple dicer: “Ego non lo sape, Manduca, ego non sape lo que es plebiscito; va prender le dictionario, mi filio.”
Senior Rodrigues se altia ab un impeto e clama:
“Sed ego lo sape!”
“Si tu ya lo sape, dice!”
“Ego non lo dice pro non me humiliar coram mi filios! Ego non desisti facilemente! Ego vole conservar le fortia moral que ego ha in iste domo! Vade al diabolo!”
E senior Rodrigues, exasperatissime, nervose, lassa le sala de dinar e va a su camera, claudente violentemente le porta.
In le camera il habeva lo que ille plus besoniava in celle occasion: ulle calmante guttas de aqua de flor de orange e un dictionario...

Le pupa comencia parlar:
“Povretto que es papa! Ille se irava cito post le souper! On dice que ce la es alco tam periculose!”
“Si ille non esserea dupe – observava domina Bernardina — e ille confessarea francamente que ille non sapeva lo que es plebiscito!”
“Vero ya – retorque Manduca, nimis con regret quod ille habeva essite le causator involuntari de celle tote discussion – vero ya, mamma; appella papa e reconcilia vos!”
“Si! si! reconcilia vos! – dice le pupa per un tono tenere e supplicante. – Que fatuitate! Duo personas que se estima tanto piccar se a causa de un plebiscito!”
Domina Bernardina oscula le filia, e va colpar sur le porta del camera:
“Senior Rodrigues, veni seder se; il non vale le pena piccar se a causa de tam pauco.”
Le mercante expectava celle opportunitate. Le porta es aperite immediatemente. Ille entra, transversa le domo, e va seder se in le chaise a balancio.

“Possibile! – clama senior Rodrigues depost un longe silentio; – tro possibile! Ego! Ego ignorar le signification del parola plebiscito! Ego!...
Le marita e le filios se approcha a ille.
Le homine continua in un tono profundemente dogmatic:
“Plebiscito...”
E ille reguarda a tote le angulos pro vider si il ha ibi plus alcun persona que pote profitar le lection.
Plebiscito es un lege decretate ab le populo roman, iste stablite in meetings.
“Ah!” – suspira omnes, alleviate.
“Un lege roman, esque vos percipe? E on vole introducer lo ad in Brasil! Illo es plus un altere estranierismo!...”

Artur Azevedo [Artur Nabantino Gonçalves de Azevedo], scriptor brasilian, (1855-1908)

Post-scriptum: Nunc ego a vos demanda, car lectores, esque vos pote perciper mi ironia facite al texto? :-)

Tribulationes de un autor

2006-05-12T00:39:00.002-03:00

TRIBULATIONES DE UN AUTOR

“Io va lassar le litteratura”.

“Pro que?”

“Pro que illo da nulle avantage, sinon disgusto: ultra los que proveni propriemente ab illo, il ha altere.”

“Qual es illos?”

“Tu non imagina como io es assediate in le quartiero in lo que io habita. Le infantes me demanda libros de ‘historiettas’, le juvenes plenemente crescite vole litteras a lor inamoratas; le juvenas vole versos; le vetulos me interroga si io habe ‘O Judeu Errante’ o ‘Os Doze Pares de França’.”

“Guai burla!”

“Non ride tu; il es le complete veritate – io a te assecura! On mesmo me ha demandate un chanson de carneval a un ‘rancho’* de juvenas... Reguarda ben!”

“Que tu ha respondite?”

“Que io non sapeva facer versos, supertoto los de... carneval.”

Le duo amicos conversava in un sala povre de casa povre, cuje unic ricchessa esseva libros. Le qui in ultimo parlava, repeteva:”

“Io va lassar le litteratura; illo es un vexation...”

“Mesmo si tu lo va lassar, illes non va creder in le facto e va continuar in te persequer.”

“Tu ha ration. Qual es le remedio?”

“Illo es que tu cambia de quartiero, illo es vader al altere extremo del citate.”

“Le idea es bon, ma le sumpto que io debe facer, es grande.”

“Il non ha dubita; ma il es necessari, mi caro.”

“Ancora plus, ultra toto, io es persequite per le poetas incipiente. Illes invade mi casa, con lor poemas e novellas; illes me invita a ce ci e a ce la; e, quando io da a illes un opinion sincer, illes se picca e me insulta. Un inferno, Deo mie!”

“Per tote ce la passa le autores celebre – exprimeva le altero, ridente.”

“Ma, io non es celebre. Si io ya esseva un academico circumspecte – vero! –ma io non es plus ni minus que un autor povre, modeste e simple.”

“E vermente a causa de ce la il es que illes te cerca. Si tu esserea un autor importante, ben famose, que ponderarea le parolas e le gestos, illes non te cercarea; ma tu non es assi, pueretto... que il ha pro facer?”

“Il ha un cosa plus seriose re lo que io lamenta: ce la es le libros de valor que io recipe, e que io non ha tempore de annunciar novas re illos. Illos es tante que non es possibile a me assister los cito; e lor autores debe julgar que io non lo face assi a causa de disinteresse, disdigno o orgolio. Al fin: celle litteratura es pro me un vexation. Io va lassar lo.”

“Non vero! Tu solo va lassar lo in le Morte.”

Le disgustoso reguardava le celo, tra le fenestra del camera, e diceva con tristessa:

“Forsan ni assi...”

------------------------------------------------------------------------------------

Observation: *rancho: gruppo de personas que se reuni(-va) pro dansar in le carneval brasilian.

Autor: Lima Barreto [Afonso Henriques de Lima Barreto], scriptor brasilian, (1881-1922), in le magazine Careta, Rio de Janeiro, 10 de septembre 1921.

Cantico del Calvario

2006-05-12T00:36:00.012-03:00

CANTICO DEL CALVARIO

Al memoria de mi filio
morte in 11 de decembro 1863.

Tu esseva in le vita le columba favorite
Que super un mar de angustias duceva
Le ramo del sperantia. –Tu esseva le stella
Que inter le nebulas del hiberno scintillava
Monstrante le cammino al guardator de bestias
Tu esseva le messe de un aurate estate.
Tu esseva le idyllio de un amor sublime.
Tu esseva le gloria, –le inspiration, –le patria
Le futuro de tu patre! –Ah! Nonobstante,
Columba, – ad in te penetrava le sagitta del destino!
Astro, –inglutiva te le temporal del nord!
Tecto, –tu cadeva! –Credentia, tu ja non vive!

Curre, curre, vos, oh! lacrimas nostalgic,
Legato acerbe del felicitate extincte,
Vacillante torchas que tremulante clara
Le ardesia frigide de un soniar que es morte!
Curre! Aliquando io vos va vider plus belle
Que les diamantes de Ofir e de Golgonda
Fulgurar in le corona de martyrios
Que me circunsta le fronte meditative!
Es morte pro me del nocte le faculas,
Ma Deo vos face brillar, sancte lacrimas,
E sub vostre lumine io va camminar in le locos deserte!
Stellas del suffrer, — guttas de disgusto,
Tenere rore del celo! — Sia benedicte!
Oh! filio de mi anima! Ultima rosa
Que in iste solo ingrate gemmava!
Mi sperantia amaramente dulce!
Quando le hairones venira del occidente
Cercante un nove climate ubi illos arrestara,
Io non plus te va cunar sur le geniculos,
Nec ab tu oculos in le cerulee brillo
Io va trovar un consolation a mi tormentos!
Non plus io va invocar le musa errante
In illes solitari locos ubi cata folio
Esseva un furbite speculo smaragdin
Que reflecteva le fugitive portraits
Del suspirate tempores que se ha ite!
Non plus perdite in vaporose meditationes
Io va ascoltar durante le crepusculo, in le montes,
Vibrar le trompa sonorose e gaudiose
Del chassator que al focar se recollige!

Non plus! Le arena ha currite, e le libro
De mi abominabile historia es complete!
Pauco debe io ambular! Un passo ancora
E le fructo del dies mie, nigre, putride,
Del branca debile va rolar a sur le terra!
Ancora un lacrimose canto, e le huracan sin freno
Quando sufflar frangera le ultime fibra
Del infelice lyra que in le manos io sustene!
Io me ha rendite le echo del tristessas tote
Que inter le homines io ha trovate! Le laco obscur
Ubi in medio al fulgor del focos del tempesta
Se mira le larvas funebre del ruinamento!
In tote parte in que io ha trainate mi mantello
Io ha lassate un tracia profunde de agonias!...

Oh! quante horas io non ha guastate, sedente
Sur le costas brave del Oceano,
Expectante que le vita se evanescerea
Como un flocco de scuma, o como le friso
Que lassa in le aqua le ligno del barchero!
Quante momentos de follia e febre
Non ha io consumite perdite in le desertos,
Ascoltante le rumores del forestas,
E cercante in ille voces horribile
Distinguer le cantico mie de obito!
Quante noctes de angustias e delirios
Io non ha veliate, inter le umbras, reguardante furtivemente
Le passage del veloce genio horrende
Que le mundo abatte in le galopar disfrenate
Del salvage cursero? ... E toto frustra!
Le vita semblava ardente e folle
Sasir se a mi ser! ... E tu si juvene,
Si pur ancora, ancora in le alba,
Ave baniate in mares de sperantia,
Rosa in germine, crysalide inter lumines,
Tu ha essite le selecto in le timibile recolta!
Ah! quando le vice le prime in mi capillos
Io sentiva colpar tu suave halito;
Quando in mi brachios io te claudeva, audiente
Te pulsar le corde dive ancora;
Quando io mirava tu tranquille oculos,
Abyssos de innocentia e puritate,
E in basse voce e con timor io ha murmurate: mi filio!
Mi filio! phrase immense, inexplicabile,
Car como le plorar de Magdalena
Presso le pedes del Redemptor ... ah! per le fibras
Io sentiva rugir le vento incendite
De ille amor infinite que eternisa
Le consortium del orbes que se immalia
Del mysterios del ser in le tela auguste!
Que noda le celo al terra e le terra al angelos!
Que se expande in torrentes ineffabile
Del sino immaculate de Maria!
Il me ha cecate tante lumine! Io errava, esseva homine!
E de mi error le punition cruel
In le mesme gloria que me altiava al astros,
Plorante apud le pedes del cruce, hodie io pati!

Le sono del orchestra, le resonar del bronzos,
Le mentite voce de scandalose bardos,
Torpente allegressa que circumsta le cunas
Quando le opulentia aurea lor orlos,
Non te ha salutate durante le surridentia prime,
Clicia mimose rumpite sub umbra!
Ma, ah! si pompas, splendor, mancava a te,
Tu habeva plus quam le principes del terra!
Templos, altares de affection sin terminos!
Mundos de sentimento e de magia!
Cantos dictate per Deo ipse!
Oh! quante reges le humanitate abassa,
E le genio applatta del superbe thronos,
Cambiarea le roman purpura
Pro un verso, un nota, un sono solmente
Del fecunde poemas que tu ha inspirate!

Que belle sonios! Que illusiones benedicte!
Del cantor infelice tu jectava al vita,
Iris de amor! luce del alliantia,
Calma e fulgor in le medio del tempesta!
Del exilio obscur le cithera plangente
Ha surgite novemente e al errante brisas marin
Ha jectate diluvios de harmonia! Le placer
Le plancto, succedeva. Le ferree horas
In desiros alate se ha tornate.
Noctes fugiva, albas veniva,
Ma sepelite in un placer profunde
Non te lassava io le cuna in negligentia,
Ni ab tu facie mi adocular io alontanava,
Ni ha per altere sonios quam le tue io vivite!

Como tu esseva belle! In le rosee genas

Tu habeva le tepide vestigio

Del basios divin, - in le oculos languide

Brillava le tenere radio que habeva ignite

Le benediction del Senior quando tu Le ha lassate!

Super tu corpore le grege del angelettos,

Fillios del ether e del luce, volava,

Rideva alacre, ex le nivee vasculo de fragrantias

Celeste aroma surjectante in tu corpore!

E io diceva a me ipse: – tu fato

Essera plus belle quam le canto del fees

Que dansa in le crepusculo, – plus triumphante

Quam le sol que nasce abattente al nil

Muralias de nigritia!... Tu vadera tam alte

Como le ave-rege del Nove Mundo!

Guai! folle sonio!... Un saison ha passate

E tante glorias, tan surridente planos

Se disfaceva in pulvere! Le genio obscur

Adureva con su insanguinate facula

Mi superbe castelos. Le disgratia

Sedeva in mi nobile focar, e le souverana

Del sinistre imperios del ultra-mundo

Per su digito regal siggilava te tu fronte!

Io ancor' te vide per le noctes mie,

In mi dies sin luce io vide te ancora,

Io crede te vive esser, e morte io te plange!...

Io audi le sonar monotone del campanas,
E cata vibration contar sembla
Le illusiones que se marceva con te!
Plen de phrases pueril, fatue,
Le lino mortuari que on retalia
Pro involver tu corpore! Io vide sparse
Atropurpureas e le gomphrenas, io senti le aroma
Del incenso del ecclesias, io ascolta le cantos
Del ministros de Deo que a me repete
Que tu non es plus del terra!... E io vanmente plora.
Ma no! Tu dormi in le infinite pecto
Del Creator del esseres! Tu a me parla
In le voce del ventos, in le lacrimation del aves,
Forsan del undas in le spiro flebil!
Tu me contempla illac ab le celos, qui lo sape?
In le apparentia solitari de un stella.
E il es tu radios que face calide mi enthusismo artistic!
Tum ben! Monstra a me le circuitiones del cammino!
Brilla e fulge in le ceruleate mantello,
Ma non te jecta impetuose, lacrima del nocte,
In le nebulose undas del occidente!
Brilla e fulge! Quando le morte frigide
Sur me agitar le pulvere de su alas,
Scala de Jacob essera tu radios
Per ubi sin mora ascendera mi anima.

Fagundes Varela, poeta romantic brasilian, (1841-1875).

O ce ci o ce la

2006-05-12T00:35:00.000-03:00

O CE CI O CE LA

O il ha pluvia o il non ha sol
o il ha sol e il non ha pluvia!

O on vesti le guanto e non se mitte le anello
o se mitte le anello e non vesti le guanto!

Qui ascende al aere non remane sur le solo,
qui remane sur le solo non ascende al aere.

Il es un grande deception, nam on non pote
esser al mesme tempore in le duo locos!

O io economisa le pecunia e non compra le confecto
o io compra le confecto e dispende le pecunia!

O ce ci o ce la, o ce ci o ce la
e io vive seligente durante tote le die!

Io non sape si io me amusa, io non sape si io studia,
si io comencia currer o si io remane tranquille.

Ma io ancora non succedeva comprender
qual es plus bon: si es ce ci o ce la.

Observation: como vos pote perciper, iste es un poema pro infantes.

Cecília Meireles, poetessa brasilian, (1901-1964).

Sonetto

2006-05-12T00:34:00.000-03:00

SONETTO

A mi prime filio nascite
morte con 7 menses incomplete.
2 de februario 1911.

Aggregato infelice de sanguine e calce,
Fructo rubre de carne agonisante,
Filio del grande fortia fecundante
De mi bronzic texitura neuronal,

Qual poter embryologic fatal
Deleva, con le synergia de un gigante,
In tu morphogenesis de infante
Le morphogenesis mie ancestral?!

Portion de mi plasmic substantia,
In que loco tu va passar le infantia,
Tragicamente anonyme, in puter?!

Ah! Que tu pote dormir, feto oblidate,
Pantheisticamente dissolvite
In le noumenalitate del NON ESSER!

Augusto dos Anjos, poeta “premodernista” brasilian, (1884-1914).