Hymno National Brasilian

Parte I

Audiva del Ipiranga le ripas placide

De un populo heroic le clamor resonante,

E le Sol del libertate, in radios fulgide,

Brillava in le celo del patria in ille instante.

Si le pignore de ille equalitate

Nos succedeva conquirer con bracio forte,

In tu sino, oh libertate,

Defia le pecto nostre le proprie morte!

Oh Patria amate,

Idolatrate,

Salve! Salve!

Brasil, un sonio intense, un radio vivide

De amor e de sperantia al terra descende,

Si in tu belle celo, ridente e limpide,

Le imagine del Cruce del Sud resplende.

Gigante propter le natura ipse,

Tu es belle, tu es forte, impavide colosso,

E tu futuro reflecte ille grandor.

Terra adorate,

Inter altere mil,

Tu es, Brasil,

Oh Patria amate!

Del filios de iste solo tu es matre gentil,

Patria amate,

Brasil!

Parte II

Jacite eternemente in cuna splendide,

Apud le sono del mar e le luce del celo profunde,

Tu fulgura, oh Brasil,  floron del America,

Illuminate per le Sol del Nove Mundo!

Quam le terra, plus vistose,

Tu ridente, belle campos ha plus flores;

"Nostre boscos ha plus vita",

"Nostre vita" in le tue sino "plus amores".

O Patria amate,

Idolatrate,

Salve! Salve!

Brasil, de amor eterne sia symbolo

Le standardo que tu ostenta stellate,

E que dice le verde-lauro de ille bandiera

- "Pace in le futuro e gloria in le passato."

Ma, si tu altia del justitia le massa forte,

Tu videra que un filio tue non fugi ab le lucta,

Nec time, qui te adora, le proprie morte.

Terra adorate,

Inter altere mil,

Tu es, Brasil,

Oh Patria amate!

Del filios de iste solo tu es matre gentil,

Patria amate,

Brasil!

Texto: Joaquim Osório Duque Estrada(1870 - 1927)

Musica: Francisco Manuel da Silva.(1795 - 1865).

Ecce un presentation del Hymno National Brasilian. Pro que? Le causa es que illo es un texto que ha valor poetic, preter esser le hymno de Brasil. Su texto es complexe, con parolas inusual e inversiones phrasal que non es commun al lingua colloquial, sed al litterari. Propter isto, sin studio previe il non es possibile que un individuo brasilian pote apprehender su plen signification. Le Cruce del Sud citate es le constellation del Crux, cognite como symbolo etiam in altere paises de hemispherio sud, como, per exemplo, Australia.  America, in le texto, non es le pais del nord, sed le continente como un toto. In Brasil nos non appella Statos Unite como America, proque on ha como apprentissage scholar general que illo es le continente e non un parte, benque nos parla de americanos pro le habitantes del pais illac. Le parte in le que on lege "Nostre boscos ha plus vita",/"Nostre vita" in le tue sino "plus amores", es de un del plus cognite poemas de Brasil: le "Canto del Exilio (Canção do Exílio)", que es un poema que quasi tote le personas cognosce e etiam illo esseva un grande fonte pro poetas facer de illo paraphrases o parodias. Si tu vole leger le texto del hymno in portuguese, clicca ci: Hymno National Brasilian, e si tu vole audir lo, clicca ci, pro le MP3: Hymno National Brasilian o ci, pro le video: Hymno National Brasilian.

Le Statutos del Humanos (Acto Institutional Permanente)

Dedicate a Carlos Heitor Cony

Articulo I

Resta decretate que ora il vale le veritate.
ora vale le vita,
e con manos juncte,
nos marchara pro le vita ver.

Articulo II

Resta decretate que omne le dies del septimana,
inclusive le martedi plus gris,
ha derecto a converter se in matinos de dominica.

Articulo III

Resta decretate que, comenciante ab iste instante,
il habera helianthos in tote le fenestras,
que le helianthos habera derecto
ad aperir se intra le umbra;
e que le fenestras debe remaner, le die tote,
aperite al verde ubi cresce le sperantia.

Articulo IV

Resta decretate que le humanos
non necessitara unquam plus
dubitar re le humanos.
Que le humano confidera in le humano
como le palma confide in le vento,
como le vento confide in le aere,
como le aere confide in le campo azur del celo.

Paragrapho unic:

Le humanos confidera in le humanos
como un infante confide in altere infante.

Articulo V

Resta decretate que le humanos
es libere ab le jugo del mendacio.
Nunquam plus il essera necesse usar
le cortice del silentio
ni le cuirasse de parolas.
Le humanos sedera apud le tabula
con su reguardo munde
proque le veritate devenira esser servite
antea le dessert.

Articulo VI

Resta stabilite, durante dece seculos,
le practica soniate per le propheta Isaiah,
e le lupo e le agno pascera juncte
e le alimento de ambes habera le mesme gusto del aurora.

Articulo VII

Per decreto irrevogabile il resta stabilite
le regnantia permanente del justitia e del claritate,
e le allegressa essera un bandiera generose
pro sempre displicate in le anima del populo.

Articulo VIII

Resta decretate que le major dolor
sempre esseva e sempre essera
on non poter dar amor a qui on ama
e saper que il es le aqua
que da al planta le miraculo del flor.

Articulo IX

Resta permittite que le pan de cata die
pote haber in le humanos le signal de su sudor.
Ma que supertoto illo pote haber
sempre le calide sapor del teneressa.

Articulo X

Resta permittite a qualcuno sia,
in qualcunque hora del vita,
le uso del vestimento blanc.

Articulo XI

Resta decretate, por definition,
que le humanos es un animal que ama
e que a causa de isto illes es belle,
multe plus belle quam le stella matinal.

Articulo XII

On decreta que nil essera obligate
ni prohibite,
toto essera permittite,
inclusive jocar con le rhinocerotes
e camminar durante le vesperas
con un immense begonia in le reverso.

Paragrapho unic:

Sol un cosa resta prohibite:
amar sin amor.

Articulo XIII

Resta decretate que le moneta
non potera unquam plus emer
le Sol del matinos veniente.
Expulse ab le grande coffro del timor,
le moneta se transformara in un spada fraternal
pro defender le derecto de cantar
e le festa del die que ha arrivate.

Articulo Final.

Resta prohibite le uso del parola libertate,
illo que essera supprimite ab le dictionarios
e del landa speciose del buccas.
Comenciante ab iste instante
le libertate essera alco vive e transparente
como un foco o un fluvio,
e su habitation essera sempre
le corde del humanos.

Santiago, Chile, april 1964 

Thiago de Mello, poeta brasilian, (1921-).

Si vos vole audir le proprie poeta dicente le poema, clicca ibi: Le Statutos del Humanos.

PS: Como vos vide, le poema esseva scribite in Chile. Isto es a causa del colpo de stato que implantava un dictatura militar in Brasil in le anno 1964 e faceva que le personas contrari al governamento deberea exiliar se in altere paises. Le titulo del poema face referentia a un peculiaritate del regime militar, id es, le governantia per medio de decretos extra-constitutional: le "actos institutional". Le plus cognite es le "AI-5" (Acto Institutional 5), quando le militares comenciava facer un controlo plus forte del manifestationes contrari al regime stabilite. Le dictatura durava ab 1964 a 1985.

Cantico Nigre

"Veni per ci" - dice a me qualcunos con oculos tenere 
Tendente a me lor bracios, e secur 
Re que esserea bon que io les audirea 
Quando illes me dice "veni per ci!" 
Io les reguarda con oculos lasse, 
(Il ha, in mi oculos, ironias e fatigas) 
E io crucia le bracios, 
E nunquam io va per ibi... 

Mi gloria es ce ci: 
Crear inhumanitate! 
Non accompaniar qualcuno. 
- Quia io vive con le mesme sin-voluntate 
Con le que io ha lacerate le ventre de mi matre

No, io non va per ibi! Io sol va per ubi 
Me porta mi proprie passos... 

Si illo que io cerca saper necun inter vos a me lo responde 
Pro que vos me repete: "veni per ci!"?

Io prefere glissar in le vicos fangose, 
Trombar al ventos, 
Como pannalias, trainar le pedes sanguinante, 
Quam ir per ibi...

Si io ha venite al mundo, il esseva 
Sol pro disflorar florestas virgine, 
E designar mi proprie pedes in le arena inexplorate! 
Lo plus que io face vale nil.

Como, tunc essera vos 
Qui me dara impulsos, ferramentos e corage
Pro io abatter le mie obstaculos?... 
Curre, in vostre venas, sanguine vetule del avos, 
E vos ama illo que es facile! 
Io ama le Lontan e le Mirage, 
Io ama le abyssos, le torrentes, le desertos...

I! Vos habe stratas, 
Vos habe jardines, vos habe parterres, 
Vos habe patria, vos habe tectos, 
E vos habe regulas, e tractatos, e philosophos, e sagios... 
Io habe mi Follia! 
Io lo altia, como un facula, ardente in le nocte obscur, 
E io senti le scuma, le sanguine, e canticos in le labios...

Deo e le Diabolo es qui me guida, plus nemo. 
Omnes ha habite patre, omnes ha habite matre; 
Ma io, qui nunquam incepta ni fini, 
Ha nascite del amor que il ha inter Deo e le Diabolo.

Ah, lassa nemo donar me pietose intentiones! 
Nemo pete a me definitiones! 
Nemo a me dice: "veni per ci"! 
Mi vita es un tempesta que se ha laxate. 
Illo es un unda que se ha altiate. 
Illo es un atomo plus que se ha animate... 
Io non sape per ubi io va, 
Io non sape ad ubi io va 
- Io sape que io non va per ibi!

José Régio, poeta portugese, (1901-1969).

Tu pote audir le poema per le voce del cantor brasilian Maria Bethânia, clicca ibi: “Cantico Nigre”. Per le voce del portugese João Villaret, clicca ibi: “Cantico Nigre”.

Felicitate

"On dice que alicubi, il sembla que in Brasil, existe un humano felice."

 (Citation attribuite al poeta russe Majakovskij).

 Felicitate

Il habera un die in le que tu non habera le esser felice.

Sin expirar le aere, sin te mover, sin desirar como ante tu sempre ha volite.

Tu va rider, sin perciper, felicitate es sol question de esser.

Quando pluver, lassar molliar pro reciper le Sol quando le Sol va retornar.
Tu va rememorar le dies que tu lassava passar sin vider le lumine.

Si plorar, plorar es van proque le dies va pro nunquam magis. 

Melior viver, mi ben*, proque il ha un loco in le que le Sol brilla pro te.

Plorar, surrider alsi e depost dansar in le pluvia quando le pluvia veni.

Il ha vices in le que le cosas pesa plus que on pensa que on pote supportar. 

In ille hora, stabili te**, proque toto illo tosto va passar. 

Tu va surrider, sin perciper, felicitate es sol question de esser.

Quando pluver, lassar molliar pro reciper le Sol quando le Sol va retornar. 

Melior viver, mi ben*, proque il ha un loco in le que le Sol brilla pro te.

Plorar, surrider alsi e depost dansar in le pluvia quando le pluvia veni.

Melior viver, mi ben*, proque il ha un loco in le que le Sol brilla pro te.

Plorar, surrider alsi e dansar.

Dansar in le pluvia quando le pluvia veni (4X)

PS: * mi ben = mi car.// **stabili te = resta firme o forte. 

Cantor-autor: Marcelo Jeneci, brasilian. 

"Un interpretation ironic del vita, un acceptation indifferente del cosas es le melior remedio pro le suffrentia, quamquam illos non lo es pro le rationes que il ha pro suffrer." 

Fernando Pessoa, poeta portugese, (1888-1938), (Nota libere; sin data; non signate).

Nubes

In le die triste le corde mie plus triste quam le die...
Obligationes moral e civil?
Complexitate de deberes, de consequentias?
Non, nil...
Le die triste, le poc voluntate pro toto...
Nil...

Alteres viagia (io anque viagiava), alteres sta sub le Sol
(Etiam io stava sub le Sol, o io supponeva que io stava). 
Omnes ha ration, o vita, o ignorantia symmetric, 
Vanitate, allegressa e sociabilitate, 
E illes emigra pro retornar, o pro non retornar, 
In naves que transporta les simplemente.
Illes non senti lo que il ha de morte in tote le partita, 
De mysterio in tote le arrivata, 
De horribile in tote le nove...

Illes non senti: a causa de isto illes es deputatos e financieros, 
Dansa e es empleatos in le commercio, 
Va a tote le theatros e cognosce gente...
Illes non senti: pro qual ration illes deberea sentir?

Grege bestial del boveria del Deos,
Lassa lo passar guirlandate pro le sacrificio
Sub le Sol, alacre, vive, contente de sentir se...
Lassa lo passar, ma guai, io va con illo sin corona
Al mesme destino!
Io va con illo sin le Sol que io senti, sin le vita que io ha, 
Io va con illo sin ignorar...

In le die triste le corde mie plus triste quam le die...
In le die triste tote le dies...
In le die si triste...

Álvaro de Campos, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935).

Le homines ama le guerra - ora complete

Il ja ha multe tempore que le poema "Le homines ama le guerra", del poeta contemporanee brasilian Affonso Romano de Sant'Anna, esseva incomplete. Ora tu pote leger lo tote, proque illo es complete. Clicca ibi: Le homines ama le guerra. 

[Qui dice que Amor es false o deceptor]

Qui dice que Amor es false o deceptor,
Volubile, ingrate, van, incognite,
Sin falta a se habera merite
Que Illo ad ille sia cruel e rigorose.

Amor es blande, es dulce e es pietose.
Qui le contrario dice non sia credite;
Sia qua cec e passionate habite,
E al humanos, e ancor' al deos, odiose.

Si males face Amor, in me on los vide;
In me monstrante tote su rigor,
Al mundo Illo voleva monstrar quanto Illo poterea. 

Ma tote su iras es de Amor;
Tote iste su males es un ben,
Que io per tote altere ben non cambiarea.

[Luís Vaz de] Camões, poeta portugese, (1524?-1580).

Idealismo

Tu parla de amor, e io audi toto e me tace!
Le amor in le Humanitate es un mendacio.
Il es. E il es propter isto que in mi lyra
De amores futil poc vices io parla.

Le amor! Quando io venira per fin amar lo?!
Quando, si le amor que le Humanitate inspira
Es le amor del sybarita e del hetaira,
De Messalina e de Sardanapalo?!

Quia es necesse que, pro le amor sacre,
Le mundo remane immaterialisate
-- Levator disviate de su sustentor--

E il sia sol amicitate ver
De un skeleto ad altere skeleto,
De mi tumba a tu tumba?!

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

Guerra

Guerra es effortio, es inquietude,
[es anxietate, es exaltation...
Es le dramatisation sanguilente e dur
Del aviditate con le que le Spirito cerca
Esser perfecte, esser maxime, esser forte!

Illo es le Subconscientia que se transfigura
In volition conflagrator... Illo es le cohorte
Del racias tote, que se livra al morte
Pro le felicitate del Creatura!

Illo es le obsession de vider sanguine,
[es le instincto horrende
De ascender, in le ordine cosmic, descendente
Al irrationalitate primitive...

Illo es le Natura que, in su magne secreto,
Necessita imbiber se in sanguine human
Pro monstrar al humanos que illo es vive!

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

Apud le tabula

Io cede al voracitate del stomacho. Il es hora
Pro prander. Cosa horrende! Io curre. E ora,
Ante-fruente le insanguinate preda,
Incirculate per le muscas repugnante,
Pro mangiar mi proprie esseres similante
Ecce me sedite apud le tabula!

Io mangia portiones de carne morte... Guai! Io mangia
Illos que, como io, ha carne, con iste forte voluntate
Que le specie human in mangiar carne ha!...
Io mangia! E proque le Ration me non reprime,
Pote le Terra vindicar se de mi crimine
Mangiante me equalmente!

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

Manos

         Il ha manos que causa timor,
Fede aggregationes pentagonal,
Alcun, in sanguine, a delinquentes nate,
Signalate per le sinistromanismo,
         Pertinente forsan...
Altere, obscur, qua salientias de scarpa
         Completemente equal...
Manos de lineas analoge a sinuositates
Que le Natura omnicreator faceva
In contraposition e antagonismo
Ad ille del stellas, del nive, del cristal.

Manos que acquireva oculos, pituitarias
Olfactive, tentaculos subtil,
E in le nocte, va olfacer, fracassante le portas,
Le azur gazophylacio silentiose
         Del thalamos christian.
Manos adultere, manos plus sanguinari
E violator quam le lamina medical
Trenchante le carne nove del infantes morte.
         Monstuosissime manos,
Que palpa e adocula con lascivitate e placer
Le puressa del corpores infantil.

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

PS: scarpa = facie de un monte.

Fruition insatisfacte

Inter le fruition que io desira, e le suffrentia
De mi juventute, io experimenta
Le plus profunde e succussor attrition...
Combure mi pecto caustic focos,
Iste anxietate de absolute dissuffocation
Imbracia tote le circulo infinite.

In le insatietate de ille fruition fallite
Io cerca in le despero del travalio,
Sin un dominica al minus de reposo,
Facer stoppar le machina del instincto,
Ma, quante plus io me despera, io senti
Le insatiabilitate de ille fruition!

                               Pau d'Arco - 1906.

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

Homo Infimus

Humano, carne sin lumine, creatura cec,
Realitate geographic infelice,
Le Universo renega te
E le bucca proprie tue te maledice!

Le noumeno e le phenomeno, le alpha e le omega
Amarisa te. Hebdomadas hostil
Passa... Tu corde se disintegra,
Exsanguina le oculos tue, e, intertanto, tu ride!

Fructo injustificabile ab inter le fructos,
Monte de stercorari argilla nigre,
Excrescentia de terra singular,

Lassa tu allegressa al esseres brute,
Proque, in le superficie del planeta,
Tu ha sol un derecto: -- le de plorar!

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).

PS: Homo infimus (in latino) = homine/human plus basse in un hierarchia, sin importantia.

Sonetto XIX - Le morte pro le tristes es ventura

Qui se vide maltractate e combattite
Per le cruel angustias del indigentia: 
Qui suffre de inimicos le violentia,
Qui geme de tyrannos opprimite:

Qui non pote ultragiate e persequite
Trovar in le celos, o in le mortales clementia:
Qui plora finalmente le dur ausentia
De un ben, que per semper es perdite:

Gaudera pro viver, quando ille non passa 
Ni un momento in pace, quando le amaritude
Le corde sue, evelle e morsella?

Ah! Sol debe placer ad ille le sepultura,
Quia le vita pro le tristes es disgratia,
Le morte pro le tristes es ventura. 

[Manuel Maria Barbosa du] Bocage, poeta portugese, (1765-1805).