Marcha

MARCHA

Le ordines del alba
rumpeva per super le montes:
Nostre cammino se rende large
sin campos verde ni fontes.
A pena le sol rotunde
e qualcun almosna del vento
ha fracte le formas del somno
con le idea del movimento.

Nos va lentemente e de longe;
inter nos duo ambula le mundo,
con alcun vive per le superficie,
con alcun morte per le fundo.
Le aves apporta mendacios
de paises sin suffrentia.
E quante plus io face large mi pupilas,
plus mi dubita io aggrandi.

Io anque pretende nil
sinon ir camminante al hasardo,
como un nummero que se arrangia
e in sequentia, integre se disface,
- e cader in le mesme puteo
de inertia e de oblido,
ubi le fin del tempore summa
petras, aqua, pensatas.

A me place mi parola
a causa del sapor que tu lo ha date;
Mesmo quando illo es belle, amar
como qualque fructo agreste.
Mesmo sic amar,
illo es toto que io ha,
inter le sol e le vento:
mi roba, mi musica,
mi sonio, mi alimento.

Quando io pensa in tu facie,
io claude le oculos a causa de nostalgia.
Io ha viste multe cosas,
minus le felicitate.
Distacca se mi digitos triste
ab le sonios clar que io inventa,
nec illo que io imagina
jam da a me contentamento.

Como toto sempre termina,
Il sia tro ante le tempore!
Le sperantia que parlava
ha labios blanc de timor.
Le horizonte talia le vita
exempte de toto, exempto...
Il non ha lacrima ni crito:
a pena consentimento.

Cecília Meireles, poetessa brasilian, (1901-1964).

***

PARTERRES 

Le sequente texto es de un musica cantate per le cantor brasilian Fagner. Ille ha basate le chanson in le poema "Marcha" de Cecília Meireles e illo face referentias a pecias musical del cantores brasilian Belchior e Tom Jobim/Elis Regina. 

Quando io pensa in te

Io claude le oculos pro nostalgia

Io ha obtenite multe cosas

Minus le felicitate

Curre mi digitos longe

In versos triste que io inventa

Nec illo al que io me livra

Jam da a me contentamento

Il pote esser anque matino

Essente clar, qua le die

Ma nil de lo que a mi on dice

face me sentir allegressa

Io sol volerea haber ex le herbas

Un gusto de frambese

Pro currer inter le parterres

E absconder mi tristessa

E io ancora es si juvene pro tante tristessa...

E que nos lassa le cosas van, que nos reguarda le vita

Nam sinon arriva le morte

O cosa resimilante

E illo traina nos, juvene,

Sin que nos habeva vidite le vita

Il es palo, il es petra, il es le fin del cammino

Il es un resto de stupula, il es esser un pauco solette

Il es un testo de vitro, il es le vita, il es le Sol

Il es le nocte, il es le morte, il es un lasso, il es le hamo

Il es le aquas de martio claudente le verano

Il es promissa de vita in nostre corde.

NOTAS:

Referentia 1, Belchior:

Hora del Prandio

In le hora pro prandio

In le centro del camera,

prope le tabula,

in le fundo del platto,

alimento e tristessa.

On se specta,

se tocca e se tace

E se disintende

in le instante in lo que on parla.

Cata uno guarda plus su secreto,

su mano clause

su bucca aperte

su pecto deserte,

su mano stoppate,

sigillate,

serrate,

molliate per timor.

Le patre in le capite del tabula: il es hora pro prandio.

Mi matre me appella: il es hora pro prandio.

Mi soror le plus nove, nigre capillatura...

Mi ava me appella: il es hora pro prandio.

... E io ancora es tro juvene

pro tante tristessa.

Que nos lassa le cosas van,

que nos reguarda le vita,

sinon arriva le morte

o cosa resimilante,

e traina nos, juvene

sin que nos habeva vidite le vita

o cosa resimilante, similante.

Referentia 2, Tom Jobim/Elis Regina:

Aquas de Martio

Il es palo, il es petra

Il es le fin del cammino

Il es un resto de stupula

Il es esser un pauco solette...

Il es un testo de vitro

Il es le vita, il es le Sol

Il es le nocte, il es le morte

Il es un lasso, il es un hamo...

Il es peroba del campo

Il es le nodo del ligno

Caingá, Candeia

Il es le matintaperera...

Il es ligno de vento

Cadita ab le ravina

Il es un mysterio profunde

Il es le vole o no vole...

Il es le vento ventante

Il es le fin del montata

Il es le trabe, il es le vacuo

Festa del Cresta de Tecto...

Il es le pluvia pluvente

Il es conversation ripari

Del aquas de martio

Il es le fin del fatiga...

Il es le pede, il es le solo

Il es le marcha stratal

Avetto in le mano

Petra ex funda...

Il es un ave in le celo

Il es un ave in le solo

Il es un rivo, il es un fonte

Il es un pecia de pan...

Il es le fundo del puteo

Il es le fin del cammino

In le visage un disgusto

Il es un pauco solette...

Il es un spino, il es un clavo

Il es un puncta, il es un puncto

Il es un stilla stillante

Il es un nota, il es un noto...

Il es un pisce, il es un gesto

Il es un prata brillante

Il es le luce del matino

Il es le bricca arrivante...

Il es le ligno, il es le die

Il es le fin del deviation stratal

Il es le caraffa de brandy de canna sucral

[le texto non es ancora complete]

***

PS: Si tu vole audir le chansons in lingua portugese, clicca sur: Parterres (Canteiros), Hora del Prandio (Hora do Almoço) e Aquas de Martio (Águas de Março); martio es le mense quando le pluvias da signal del fin del verano in Brasil, de isto parla le chanson, que ha multe referentias cultural typic de Brasil.