Designo

DESIGNO

Io ha essite brunetta e magrette como qualcunque polynesian,
e io mangiava papaya, e io reguardava le flor del guayava.
E le lacrimas me spiava, inter le briccas e le plantas scandente,
e le telas de aranea in le arbores mie se contexeva

Isto esseva un loco de sol e nubes blanc,
ubi le pipiones, in le vespera, singultava tro nostalgic...
Le echo, facetiose, de petra, iva saltante,
inter vaste arbores de mango que pluveva rosse horas.

Le pavones camminava tan natural per mi cammino,
e le columbas tan felice se alimentava sur le scalas,
que il esseva innecesari crescer, pensar, scriber poemas,
pois que le vita complete e belle e tenere illac jam esseva.

Como le pluvia cadeva ab le nubes, perfumose!
E le papagai como illo restava somnolente!
Le horologio esseva festa de auro; e le cattos enigmatic
claudeva le oculos, quando illos voleva chassar le tempore.

Veniva vespertiliones, in le nocte, piccar le sapotacea matur,
e le grande canes latrava como in le noctes del Imperio.
Phalenas, jasmines, caladiuns, lampyrides
rusticava in le jardines sussurante e eterne.

E mi ava cantava e sueva.
Illa cantava chansons del mar e de boschettos, in lingua antique.
E io sempre credeva que il habeva musica in su digitos
e parolas de amor in mi roba, scripte.

Mi vita comencia in un horto colorate,
tra ubi le noctes esseva solmente de luce lunar e stellas.
Porta me ad ubi vos va voler! – io ha apprendite con le primaveras
lassar me falcar e volver a esser sempre integre.

Cecília Meireles, poetessa brasilian, (1901-1964).

A donna Bárbara Heliodora

Alvarenga Peixoto

(A Bárbara Heliodora, su sponsa, inviate
ex le carcere del Ilha das Cobras)

Bárbara belle,
Del nord stella,
Que le destino mie
Sape tu guidar,
Ab te absente,
Triste, solmente
Le horas io passa
In suspirar.

Trans inter le montes
De inculte silvas,
Il me fatiga le vision
In te cercar;
Intertanto io non vide
Plus quam le desiro
Sin sperantia
In te trovar.

Io ben volerea
Le nocte e le die
Sempre con te
Poter passar;
Ma orgoliose
Sorte invidiose
Ab iste fortuna
Me vole privar.

Tu, inter le bracios,
Tenere imbraciamentos
Del filia amate
Pote fruer;
Priva me le stella
Ab te e ab illa,
Cerca illo duo manieras
Por me occider!

Alvarenga Peixoto (Inácio José Alvarenga Peixoto), poeta brasilian (1744–1793)


PS: Le poeta esseva un del inconfidentes, id es, un del membros del "Inconfidência Mineira". Ille habeva como punition per le corona portugese le exilio in Africa.