Le ficato indiscrete

LE FICATO INDISCRETE

Que il ha un deo pro le amoretto e altere pro le inebriatos, il es probate – a contrario sensu. Sin illos, como explicar tante passos false sin cadita, tante caditas sin nasos rumpite, tante basiettos apprehendite in situation de timor e sin plus grande consequentias ultra alcun inquietationes subite, quando passos inoportune pone fin a duettos in le sofa in cameras momentaneemente deserte?

Il occurre, intertanto, que celle deos, al modo de Homero, anque prende somnos legier: e le vinolento frange le naso in contra del lampion, o un futur matre affin in vero prende le Romeo e le Giullietta in flagrante contacto de mucosas, petrificante les con le classico: “Que manco de vergonia!...”.

Altere vices il occurre al protegitos decader ab le gratia divin.

Il esseva ce lo que occurreva a Inácio, le inexperto, e ce ruinava su maritage con le senioretta Lemos, bon puera, a qui cinquanta mil de moneta dotal faceva semblar alco optime.

Inácio esseva le rege del vergoniosos. A causa del plus parve cosas, ille se rubefaceva, exiva foras de se e remaneva large tempore idiotisate.

Le progresso de su amoretto ha essite, como il esseva natural, minus obra sue quam del puera, e del familias de ambes, tacitemente concertate in un conspiration contra le celibato del futur baccalaureato. Un del manovras ha constate per le invitation que ille recipeva pro dinar apud le Lemos, in certe die de anniversario familial commemorate con gallo de India.

Inácio se rasava, faceva lasso in le plus famose cravata, florificava per orchideas le buttoniera, frictionava le capillos con lotion de violettas e ad illac iva, con roba nove, bellette como si ille habeva exite ex le forma in celle hora. Ille ha portate con se, intertanto, por mal sue, le timiditate extreme, -- e ab isto proveniva le catastrophe...

Il habeva plus juvenas in le camera, ultra le eligite, e visages estranie, pauco cognite de ille, qui le reguardava con le benevole curiositate al que ha derecto un possibile futur parente.

Inácio, per natura “mal firme in le controlo del staffas”, se ha sentite jam in le initio, un tanto “discavallate” a causa del rolo de Don Juan per fortia, que on ad ille attribueva. Un del juvenas, creaturetta con raffinate malitia, multo extrovertite e “se-monstrante”, interrogava le re cosas del corde, ideas re le maritage e anque re le “promissetta” – toto per parolas que dava a intender se intentional, sublineate con palpebrationes a dextra e a sinistra.

Inácio se rubefaceva e balbutiava parolas disconectite, durante que le parve diabolessa malitiosemente insisteva: “A quando le dulces, sr. Inácio?".

Responsas masticate, balbutiate, inepte, esseva lo que iva ex le juveno, incapabile in facer replicamentos gratiose sempre que ille audiva risos feminin circa se. Le ha salvate le ita al mensa.

Ibi, durante que illes inglutiva le suppa, ille habeva tempore pro volver a se e pro disarder le aures. Ma ille non morava multo in le equilibrio. Le culpa ci esseva del domina del casa. Ad ille ha servite domina Luiza un beef de ficato, sin consultation previe.

Monteiro Lobato (José Bento Renato Monteiro Lobato),

(1882-1948).

PS: Le texto es ancora incomplete.