Moscova - Varsovia (26 maio 1956)

MOSCOVA – VARSOVIA

(26 MAIO 1956)

Si iste avion caderea, crispate inter le quadros, le cordes e le spadas io remanerea; laminas de ligno in le palpebras, por que illos mantenerea se aperte durante le incendio, io mitterea;

Si iste avion caderea, le albas de mi filio de un terror violacee se elucidarea; in le postmeridie calcinate, le umbra de mi femina se inflammarea; mi filia non me trovarea cubate sur le feno, abscondite detra le porta, supra le monstra-vento con le brachios plenate per pupas; plus quam mi ungula in un libro e un lilio illa non trovarea; un gesto in le speculo, un spatula de osso, un pensata;

Si iste avion caderea, in un angulo stratal de Ipanema, io nunquam plus attenderea;

Si iste avion caderea, sol un persona non dicerea “que pena” (celle que cadeva e se oblidava e se consumeva, e sol se libertarea quando in toto illo caderea e se oblidarea e se consumerea);

Si iste avion caderea, ab me le firmamento in tromba se alontanarea; le mortos de Lituania e de Masuria a me venerea, e in le silentio incirculate per verdura illes me reciperea; soldato quase incognite, manos disligate ab le corpore – exsangue illos e sin armas – ah, le terra de nemo io transversarea;

Si iste avion caderea, de architectar le condition del creatura un architecto plus desistirea; certe re que alteres va arrivar a construer le human architectura (lo que se face il ha multe annos e se va facer in un die); stationate sur mi pectore, le ave sanguilente del meridie; le cryptographo egyptie al final se explicarea; in fragmentos incandescente, le carne mie emigrarea; espaventa-aves in retalios, sol le vento legiermente me espaventarea;

Si iste avion caderea, sub le arcadas del patio le cavo de sal se extinguerea, le tunica mie jalne inter le angelos al sorte se tirarea; sub le tegulas del dracones aurate, su floccos, indifferente, le arbore de coton setose succuterea; in le collina splendente, qui saperea leger, legerea: “ci ha stationate un infante que quasi nil comprendeva”; usque quando altere morte va separar nos, mi nomine in le trunco se resignarea;

Si iste avion caderea, iste papiro in cineres arderea; le stella rubee del poema necun jornal publicarea; si illo esserea pro cader justo il va haber poco, mesmo assi io lo scriberea; le vita e le morte es amantes, illos es le sponsa, del poesia;

Si iste avion caderea, le vicinos mie comprenderea; memorante re mi capillos in le ascensor, un intuition qualcunque in le aere dicerea a illes que io sol non esseva amico pro manco de tempore o coardia; ma pote alcuno perfectemente amar su vicino se a pena, grave, in le matino a ille dice “bon die”; e dunque, sentimental e sin motivo, re me, povrettos, illes se commiserarea; e por se sentir tan sensibile illes, in tenue placer spiritual toto (de me) al fin se finirea;

Si iste avion caderea, le musica de mi appartamento assurdarea; le volumines in le plancas, por non haber qui los legerea como io legeva, brun e clause remanerea; altere personas plus sage venir e servir se poterea, ma mi modo de leger e pensar disparerea; intertanto, si iste avion caderea, por cello que es a pena mie ad orgoliar me io non arrivarea;

Si iste avion caderea, ja nemo meditarea re le ave que passava gemente in contra del vento in le bruma frigide; le secreto que io non arrivava in tastar a nemo plus preoccuparea; sol si a mi filio io legava le vocation del tristessa e le heroismo del allegressa;

Si iste avion caderea certemente io me compassionarea re les qui caderea con me sin le corage del poesia; ben que forsan esserea io qui portarea plus nostalgia; purpura poner del sol de Minas, plagias aeree de Bahia; cappello de palea de Leda, le oculos castanie de Lília; pubescentia de Teresa, experientia de Maria; prosatores de Irlanda, poetas de Andaluzia; Yang-Tse in Nanking, das Velhas in Santa Luzia; Etna vaporante in Taormina, in Sienna le Piazza della Signoria; matinos de iodo in le plagia, noctes ethylic de bohemia; ballerinas de Leningrad, laros de Normandia; surriso de puera, del puero le euphoria; Wagner componente le Parsifal, Nietzsche ululante in Sils-Maria; le femina qui vadeva con me, la qui vadeva ma non vaderea; tante illas que, plus il haberea, por que ora mesmo io caderea, io las peterea;

Si iste avion caderea, con illo caderea un homine qui al minus intenderea le fabula del folia que se habeva disligate e dispareva; e assi su corde, in le terra, in le mar e in le celo, qua por triste e matur caderea, ille non se surprenderea, ni reclamarea; proque celle aflicte corde, por haber amate e suffrite, in le amplitude del morte se conformarea;

Si iste avion caderea, in un dominica blau un pisce usque al petra natarea; non trovante mi hamo, al alte mar illo regressarea; de iste disincontro texite per tan belle equivocos, su carne se salvarea; e le dominica blau del mar ancora plus blau relucerea.

Paulo Mendes Campos, poeta brasilian, (1922-1991).