Mi patria es le lingua portugese

MI PATRIA ES LE LINGUA PORTUGESE

Il me place dicer. Io va dicer melior: il me place parolar. Le parolas es pro me corpores toccabile, serenas visibile, sensualitates incorporate. Forsan proque le sensualitate real non ha pro me interesse de necun specie - ni mesmo mental o de sonio -, se ha transmutate in me le desiro pro cello que in me crea rhythmos verbal, o los ascolta de altere gente. Io freme se on dice alco ben. Tal pagina de Fialho, tal pagina de Chateaubriand face formicar tote mi vita in tote le venas, face me rabiar tremulemente quiete per un placer inattingibile que io es habente. Tal pagina, mesmo de Vieira, in le frigide perfection de ingenieria synthatic sue, me face tremer como un ramo in le vento, in un delirio passive de cosa movite.

Como tote le grande passionates, il me place le delicia del perdita de me, in le que le fruition del autolivration se suffre totemente. E, assi, multe vices, io scribe sin voler pensar, in un reverie externe, lassante que le parolas a me face festas, infante parvette sur lor gremio. Illos es phrases sin senso, decurrente morbide, in un fluidessa de aqua sentite, oblidar rivo in le que le undas se misce e se indefini, rendente se sempre altere, succedente se mesme. Assi le ideas, le imagines, tremule propter expression, passa per me in convoyos sonor de setas tenuecolor, ubi un luce lunar de idea tremula, maliate e confuse.

Io non plora a causa de nil que le vita trahe o porta. Il ha intertanto paginas de prosa que me ha facite plorar. Io memora, como cello que io sta a vider, le nocte in le que, ancora un infante, io legeva per le prime vice in un anthologia le passage celebre de Vieira re le rege Salomon. "Altiava Salomon un palatio..." E io sequeva legente, usque al fin, tremule, confundite: depost io explodeva per lacrimas, felice illos, como necun felicitate real me va facer plorar, como necun tristessa del vita va me facer imitar. Celle movimento hieratic del nostre clar lingua majestose, celle exprimir del ideas in le parolas inevitabile, currer de aqua proque il ha declivitate, celle stupefaction vocalic in le que le sonos es colores ideal – toto cello me ha coperite per instincto como un grande emotion politic. E, io ha dicite, io plorava: hodie, rememorante, io ancora plora. Il non es – non – le nostalgia re le infantia re le que io non ha nostalgia: il es le nostalgia del emotion de celle momento, le disgusto de ja non poter leger per le prime vice celle grande certessa symphonic.

Io non ha sentimento necun politic o social. Io ha, intertanto, in un senso, un alte sentimento patriotic. Mi patria es le lingua portugese. Nil esserea a me le regret si uno invaderea o captivarea Portugal, depost que uno non me incommodarea personalmente. Sed io odia, per odio ver, per le unic odio que io senti, non qui scribe mal portugese, non qui non sape syntaxe, non qui scribe per orthographia simplificate, sed le pagina mal scribite, como persona proprie, le syntaxe erronee, como gente in le que on colpa, le orthographia sin ypsilon, como le sputo directe que me nausea sindependentemente de qui lo haberea sputate.

Si, proque le orthographia anque es gente. Le parola es complete vidite e audite. E le gala del transliteration grecoroman a me lo vesti per su ver mantello royal, per le qual illo es seniora e regina.

Fernando Pessoa, poeta portugese, un del “genios del racia” lusophonic, (1888-1935).

PS: Per iste ligamine de Youtube, vos potera audir, accompaniate per le texto, le chanson “Lingua”, del cantor brasilian Caetano Veloso, ubi ille utilisa le affirmation de Fernando Pessoa “mi patria es le lingua portugese” e lo reelabora como “Le lingua es mi patria/E io non ha patria, io ha ‘matria’/E io vole ‘fratria’”. Ille anque utilisa ressources interne al lingua, ben comprehendite por illes qui lo parla, tunc, il non es possibile un traduction a interlingua sin perder le senso poetic del chanson. Le cantores es Caetano Veloso e Elza Soares. Le ligamine es: Lingua