In le cammino, con Majakovskij

IN LE CAMMINO, CON MAJAKOVSKIJ

Assi como le infante
humilemente caressa
le imagine del heroe
assi io me approcha de te, Majakovskij.
Il non importa lo que a me pote occurrer
a causa de camminar spatula a spatula
con un poeta sovietic.
Legente tu versos,
io apprendeva haber corage.

Tu sape,
tu cognosce melior quam io
le vetule historia.
In le prime nocte illes se approcha
e roba un flor
de nostre jardin.
E nos dice nil.
In le secunde nocte, illes ja non se absconde:
illes calca le flores,
occide nostre can,
e nos dice nil.
Usque unquam,
le plus fragile inter illes
entra sol in nostre casa,
roba ab nos le luce, e,
cognoscente nostre timor,
evelle ab nos le voce del gorga.
E nos dunque pote dicer nil.

In le dies que passa
a nemo es date
reposar le capite
alienate al terror.
Le humiles bassa lor cervice;
e nos, que non ha pacto alcun
con le dominos del mundo,
a causa de timor nos tace nos.
In le silentio de mi camera
le harditessa flamma mi visage
e io phantasia un sublevation;
ma deman,
coram le judice,
forsan mi labios
va facer tacer le veritate
como un foco de vermes
capabile de destruer me.

Io reguarda circa
e lo que io vide
e lo que io finalmente repete
es mendacios.
Ni mesmo le infante sape dicer matre
e le propaganda destrue su conscientia.
Io, illes quasi me traina
per le collo del jachetta
apud le porta del templo
e illes me pete que io spera
usque quando le Democratia
va se dignar in apparer sur le balcon.
Ma io sape,
proque io non es territe
al situation de cecar, que illo ha un spada
piccante su costa
e le riso que illo a nos monstra
es un tenue cortina
jectate sur le arsenales.

Nos va al campo
e nos non les vide apud nos,
in le plantation.
Ma durante le tempore de recolta
illac es illes
e illes fini robante ab nos
mesmo le ultime grano de tritico.
Illes dice que ab nos emana le potentia
ma sempre nos lo ha contra nos.
Illes dice a nos que il es necessari
defender nostre focares
ma si nos rebella nos contra le oppression
il es super nos que marcha le soldatos.

E a causa de timor io me tace,
a causa de timor io accepta le condition
de false democrate
e io etiquetta mi gestos
con le parola libertate,
cercante, in un surriso,
absconder mi dolor
coram mi superiores.
Ma intra me,
con le potentia de un million de voces,
le corde crita - MENDACIO!


Eduardo Alves da Costa, poeta brasilian, (1936).


Nota ben:
1) Foco, in le poema, ha le signification de "region de un infection o maladia localisate in le corpore".
2) Ci http://www.culturabrasil.pro.br/caminhocomaiakovski.htm tu pote trovar le secunde strophe legite in portugese, illo es le plus famose del poema, multemente adoptate in anthologias scholar.
3) Il habeva un confusion re qui esserea le autor de celle poema. Uno diceva que il esseva le proprie Majakovskij, altere que il esseva Bertolt Brecht. Si tu pote leger in portugese, le sollution del confusion es explicate ci http://www.revista.agulha.nom.br/autoria1.html.