Cantico del Calvario

CANTICO DEL CALVARIO

Al memoria de mi filio
morte in 11 de decembro 1863.

Tu esseva in le vita le columba favorite
Que super un mar de angustias duceva
Le ramo del sperantia. –Tu esseva le stella
Que inter le nebulas del hiberno scintillava
Monstrante le cammino al guardator de bestias
Tu esseva le messe de un aurate estate.
Tu esseva le idyllio de un amor sublime.
Tu esseva le gloria, –le inspiration, –le patria
Le futuro de tu patre! –Ah! Nonobstante,
Columba, – ad in te penetrava le sagitta del destino!
Astro, –inglutiva te le temporal del nord!
Tecto, –tu cadeva! –Credentia, tu ja non vive!

Curre, curre, vos, oh! lacrimas nostalgic,
Legato acerbe del felicitate extincte,
Vacillante torchas que tremulante clara
Le ardesia frigide de un soniar que es morte!
Curre! Aliquando io vos va vider plus belle
Que les diamantes de Ofir e de Golgonda
Fulgurar in le corona de martyrios
Que me circumsta le fronte meditative!
Es morte pro me del nocte le faculas,
Ma Deo vos face brillar, sancte lacrimas,
E sub vostre lumine io va camminar in le locos deserte!
Stellas del suffrer, — guttas de disgusto,
Tenere rore del celo! — Sia benedicte!
Oh! filio de mi anima! Ultima rosa
Que in iste solo ingrate gemmava!
Mi sperantia amaramente dulce!
Quando le hairones venira del occidente
Cercante un nove climate ubi illos arrestara,
Io non plus te va cunar sur le geniculos,
Nec ab tu oculos in le cerulee brillo
Io va trovar un consolation a mi tormentos!
Non plus io va invocar le musa errante
In illes solitari locos ubi cata folio
Esseva un furbite speculo smaragdin
Que reflecteva le fugitive portraits
Del suspirate tempores que se ha ite!
Non plus perdite in vaporose meditationes
Io va ascoltar durante le crepusculo, in le montes,
Vibrar le trompa sonorose e gaudiose
Del chassator que al focar se recollige!

Non plus! Le arena ha currite, e le libro
De mi abominabile historia es complete!
Pauco debe io ambular! Un passo ancora
E le fructo del dies mie, nigre, putride,
Del branca debile va rolar a sur le terra!
Ancora un lacrimose canto, e le huracan sin freno
Quando sufflar frangera le ultime fibra
Del infelice lyra que in le manos io sustene!
Io me ha rendite le echo del tristessas tote
Que inter le homines io ha trovate! Le laco obscur
Ubi in medio al fulgor del focos del tempesta
Se mira le larvas funebre del ruinamento!
In tote parte in que io ha trainate mi mantello
Io ha lassate un tracia profunde de agonias!...

Oh! quante horas io non ha guastate, sedente
Sur le costas brave del Oceano,
Expectante que le vita se evanescerea
Como un flocco de scuma, o como le friso
Que lassa in le aqua le ligno del barchero!
Quante momentos de follia e febre
Non ha io consumite perdite in le desertos,
Ascoltante le rumores del forestas,
E cercante in ille voces horribile
Distinguer le cantico mie de obito!
Quante noctes de angustias e delirios
Io non ha veliate, inter le umbras, reguardante furtivemente
Le passage del veloce genio horrende
Que le mundo abatte in le galopar disfrenate
Del salvage cursero? ... E toto frustra!
Le vita semblava ardente e folle
Sasir se a mi ser! ... E tu si juvene,
Si pur ancora, ancora in le alba,
Ave baniate in mares de sperantia,
Rosa in germine, crysalide inter lumines,
Tu ha essite le selecto in le timibile recolta!
Ah! quando le vice le prime in mi capillos
Io sentiva colpar tu suave halito;
Quando in mi brachios io te claudeva, audiente
Te pulsar le corde dive ancora;
Quando io mirava tu tranquille oculos,
Abyssos de innocentia e puritate,
E in basse voce e con timor io ha murmurate: mi filio!
Mi filio! phrase immense, inexplicabile,
Car como le plorar de Magdalena
Presso le pedes del Redemptor ... ah! per le fibras
Io sentiva rugir le vento incendite
De ille amor infinite que eternisa
Le consortium del orbes que se immalia
Del mysterios del ser in le tela auguste!
Que noda le celo al terra e le terra al angelos!
Que se expande in torrentes ineffabile
Del sino immaculate de Maria!
Il me ha cecate tante lumine! Io errava, esseva homine!
E de mi error le punition cruel
In le mesme gloria que me altiava al astros,
Plorante apud le pedes del cruce, hodie io pati!

Le sono del orchestra, le resonar del bronzos,
Le mentite voce de scandalose bardos,
Torpente allegressa que circumsta le cunas
Quando le opulentia aurea lor orlos,
Non te ha salutate durante le surridentia prime,
Clicia mimose rumpite sub umbra!
Ma, ah! si pompas, splendor, mancava a te,
Tu habeva plus quam le principes del terra!
Templos, altares de affection sin terminos!
Mundos de sentimento e de magia!
Cantos dictate per Deo ipse!
Oh! quante reges le humanitate abassa,
E le genio applatta del superbe thronos,
Cambiarea le roman purpura
Pro un verso, un nota, un sono solmente
Del fecunde poemas que tu ha inspirate!

Que belle sonios! Que illusiones benedicte!
Del cantor infelice tu jectava al vita,
Iris de amor! luce del alliantia,
Calma e fulgor in le medio del tempesta!
Del exilio obscur le cithera plangente
Ha surgite novemente e al errante brisas marin
Ha jectate diluvios de  harmonia! Le placer
Le plancto, succedeva. Le ferree horas
In desiros alate se ha tornate.
Noctes fugiva, albas veniva,
Ma sepelite in un placer profunde
Non te lassava io le cuna in negligentia,
Ni ab tu facie mi adocular io alontanava,
Ni ha per altere sonios quam le tue io vivite!

Como tu esseva belle! In le rosee genas

Tu habeva le tepide vestigio

Del basios divin, - in le oculos languide

Brillava le tenere radio que habeva ignite

Le benediction del Senior quando tu Le ha lassate!

Super tu corpore le grege del angelettos,

Fillios del ether e del luce, volava,

Rideva alacre, ex le nivee vasculo de fragrantias

Celeste aroma surjectante in tu corpore!

E io diceva a me ipse: – tu fato

Essera plus belle quam le canto del fees

Que dansa in le crepusculo, – plus triumphante

Quam le sol que nasce abattente al nil

Muralias de nigritia!... Tu vadera tam alte

Como le ave-rege del Nove Mundo!

Guai! folle sonio!... Un saison ha passate

E tante glorias, tan surridente planos

Se disfaceva in pulvere! Le genio obscur

Adureva con su insanguinate facula

Mi superbe castelos. Le disgratia

Sedeva in mi nobile focar, e le souverana

Del sinistre imperios del ultra-mundo

Per su digito regal siggilava te tu fronte!

Io ancor' te vide per le noctes mie,

In mi dies sin luce io vide te ancora,

Io crede te vive esser, e morte io te plange!...

Io audi le sonar monotone del campanas,
E cata vibration contar sembla
Le illusiones que se marceva con te!
Plen de phrases pueril, fatue,
Le lino mortuari que on retalia
Pro involver tu corpore! Io vide sparse
Atropurpureas e le gomphrenas, io senti le aroma
Del incenso del ecclesias, io ascolta le cantos
Del ministros de Deo que a me repete
Que tu non es plus del terra!... E io vanmente plora.
Ma no! Tu dormi in le infinite pecto
Del Creator del esseres! Tu a me parla
In le voce del ventos, in le lacrimation del aves,
Forsan del undas in le spiro flebil!
Tu me contempla illac ab le celos, qui lo sape?
In le apparentia solitari de un stella.
E il es tu radios que face calide mi enthusiasmo artistic!
Tum ben! Monstra a me le circuitiones del cammino!
Brilla e fulge in le ceruleate mantello,
Ma non te jecta impetuose, lacrima del nocte,
In le nebulose undas del occidente!
Brilla e fulge! Quando le morte frigide
Sur me agitar le pulvere de su alas,
Scala de Jacob essera tu radios
Per ubi sin mora ascendera mi anima.

Fagundes Varela, poeta romantic brasilian, (1841-1875).